Μαρία Κηλαηδόνη

Μια ωραία βόλτα στου Φιλοπάππου, σε έναν λόφο απίστευτα όμορφο, που σε κάνει να νιώθεις ότι είσαι στην εξοχή, ενώ βρίσκεσαι στο κέντρο της Αθήνας, είναι μάλλον ό,τι καλύτερο μπορώ να σκεφτώ για το Σαββατοκύριακό μου. Αυτή η βόλτα, πρωί προς μεσημέρι Σαββάτου, είναι ένα από τα λίγα που δεν έχουν αλλάξει στη ζωή μου τους τελευταίους τρεις μήνες, καθώς το πρόγραμμά μου έχει ανατραπεί πλήρως μετά τη γέννηση του παιδιού μου. Σε αυτή τη βόλτα πλέον, εκτός από μένα και τον σύζυγό μου, είναι μαζί μας ο μικρός στο καρότσι και ο σκύλος μας – οπότε συνδυάζουμε τις ανάγκες όλων με αυτόν τον τρόπο!

Επειδή όλα αυτά τα χρόνια που ασχολούμαι με τη μουσική δεν έχω μια σταθερή δουλειά, ο όρος Σαββατοκύριακο έχει πάψει να υπάρχει για μένα. Ακόμη κι αν δεν δουλεύω, συχνά αποφεύγω να κάνω κάτι αυτές τις δύο μέρες γιατί μου φαίνονται χειρότερες από τις υπόλοιπες της εβδομάδας… Είμαι άνθρωπος χαμηλών τόνων και η πολυκοσμία του Σαββατοκύριακου δεν μου ταιριάζει. Αλλωστε δούλευα πολλά χρόνια ως DJ, τέσσερις ή πέντε μέρες την εβδομάδα, και όταν το κάνεις αυτό έπειτα από χρόνια η νύχτα σε κουράζει. Σίγουρα τα Σαββατοκύριακά μου ήταν διαφορετικά την εποχή που σπούδαζα στην Κρήτη ή όταν εργαζόμουν ως κοινωνική λειτουργός.

Η πρώτη μου κίνηση μόλις σηκωθώ το πρωί του Σαββάτου είναι να φροντίσω το μωρό. Μετά θα ασχοληθώ με τον εαυτό μου. Θα κάνω ένα μπάνιο, θα φτιάξω ένα ωραίο πρωινό με πολλούς χυμούς – έχω πιει ελάχιστες φορές καφέ στη ζωή μου – και η μέρα ξεκινά. Πριν φύγω για τη βόλτα θα τακτοποιήσω οπωσδήποτε το σπίτι· μου αρέσει να είναι τα πάντα σε τάξη.

Και μετά επιστροφή για μεσημεριανό. Σπάνια θα βγούμε έξω το Σάββατο, αν όμως θέλουμε να φάμε κάτι σπιτικό απέξω θα προτιμήσουμε το Θεραπευτήριο, ένα υπέροχο μαγειρείο στα Πετράλωνα. Παλιά βγαίναμε τα βράδια σε ιταλικά εστιατόρια, ενώ οι εποχές που πηγαίναμε στο James Joyce, μια από τις λίγες ιρλανδέζικες παμπ της Αθήνας, η οποία βρίσκεται στη γειτονιά μας στο Θησείο, φαντάζουν πλέον πολύ μακρινές λόγω του μωρού.

Τα πάντα βέβαια αλλάζουν τις περιόδους που έχω πολλή δουλειά. Εκείνες τις μέρες, τόσο τα πρωινά όσο και το βράδια μου είναι κλεισμένα με υποχρεώσεις, εκκρεμότητες ή εμφανίσεις. Πριν από τρεις μήνες έβγαλα ένα σινγκλ, το «Δεν πειράζει» με τον Γιάννη Γιοκαρίνη, ενώ αυτήν την περίοδο ετοιμάζω νέα τραγούδια που αναμένεται να κυκλοφορήσουν το φθινόπωρο. Εκτός από αυτά κάνω και ζωντανές εμφανίσεις: Για παράδειγμα, την Παρασκευή 19 Απριλίου θα είμαι στο The Zoo στο Χαλάνδρι.

Την Κυριακή τη θεωρώ μια πολύ ωραία μέρα για να αράξεις στο σπίτι. Αν μάλιστα έχει μουντό καιρό, το να κάτσω κοντά στο αναμμένο τζάκι είναι το καλύτερό μου. Το μεσημέρι είναι πολύ πιθανό να έρθουν στο σπίτι φίλοι για φαγητό – μαζευόμαστε συχνά – ενώ δεν αποκλείεται να γίνει και κάποιο οικογενειακό τραπέζι.

Τις αγαπώ τις Κυριακές. Δεν έχουν τη μελαγχολία που είχαν όταν ήμουν παιδί. Επί πολλά χρόνια τα κυριακάτικα μεσημέρια δούλευα, έπαιζα μουσική στο Nixon στον Κεραμεικό, ένα πολύ ωραίο μαγαζί που τώρα έχει κλείσει. Πριν γεννήσω, τα απογεύματα της Κυριακής συνηθίζαμε να πηγαίνουμε νωρίς για ένα ποτό είτε στον Μπάμπουρα στα Πετράλωνα είτε στο Galaxy στη Σταδίου ή στο Low Profile στην οδό Βουλής.

Πλέον το μεσημέρι της Κυριακής θα προσπαθήσω να κοιμηθώ, το έχω ανάγκη. Και το απόγευμα θα διαβάσω πολύ – μου αρέσουν τα μυθιστορήματα και ειδικά η αμερικανική λογοτεχνία -, θα ακούσω μουσική – είμαι κολλημένη με τον ιντερνετικό ραδιοσταθμό Swiss Jazz -, και ίσως πάω μια βόλτα. Στο τέλος θα κάνω το πρόγραμμα της επόμενης εβδομάδας. Είμαι άκρως οργανωτική. Οπως και να ‘χει, μου αρέσει το Σαββατοκύριακό μου. Οσο κι αν κάποιες φορές δεν είναι το τυπικό Σαββατοκύριακο, αισθάνομαι τυχερή με όσα έχω…