Κάτω από τα τελευταία σκαλοπάτια

Είναι πράγματι έτσι; Μετέτρεψε η ηγεσία της ΓΣΕΕ τον χώρο διεξαγωγής του συνεδρίου σε σφραγισμένο φρούριο με μπράβους και ανθρώπους της νύχτας να ελέγχουν τις πόρτες, όπως καταγγέλλει το ΠΑΜΕ; Ή είναι το ΠΑΜΕ παρακρατική – παραστρατιωτική οργάνωση αντίστοιχη της Χρυσής Αυγής, όπως καταγγέλλει ο γενικός γραμματέας του συνδικάτου; Η απάντηση δεν είναι αρμοδιότητας αστυνομικού δελτίου. Η εισβολή στο συνεδριακό κέντρο τα ξημερώματα, οι ξυλοδαρμοί με λοστούς και οι τραυματισμοί δεν είναι για να καταγραφούν απλώς στο βιβλίο των συμβάντων. Συνθέτουν ένα σκηνικό βαθιάς νοσηρότητας. Ο συνδικαλισμός των διεκδικήσεων έγινε συνδικαλισμός του ξύλου.

Δεν θα έπρεπε να διαλέξει κανείς στρατόπεδο. Αλλά από τη θεωρία των δύο άκρων που επιστράτευσε ο τραυματισμένος γενικός γραμματέας, από την εξίσωση των κομμουνιστών με τους χρυσαυγίτες, είναι ασφαλώς πιο ανατριχιαστική η περιγραφή με όρους υποκόσμου που κάνουν οι εισβολείς. Συνδικαλιστική μαφία; Μπράβοι; Συνέδριο της Κόζα Νόστρα; Η μόνη σοβαρή εξέταση που μπορεί να γίνει στους γνωστούς συνδικαλιστές της συνδικαλιστικής μαφίας Κιουτσούκη – Θεοχάρη είναι να γίνουν στο νοσοκομείο εξετάσεις αίματος και αλκοτέστ; Αν είναι αυτό διάλογος, τότε είναι χειρότερος από το ξύλο. Αν οι μισοί κατηγορούν τους άλλους μισούς ως «φασιστάκια κομμουνιστές» και οι άλλοι απαντούν «είστε μεθύστακες», τότε η λεκτική βία είναι πιο ωμή και από τη βία των λοστών.

Η ιστορία του εγχώριου συνδικαλισμού είναι πολύ παλιά. Δεν ήταν πάντοτε λαμπρή. Είναι όμως η πρώτη φορά που πρέπει να προστατευτεί ο συνδικαλισμός από τους συνδικαλιστές του. Από έναν πόλεμο που δεν μοιάζει τόσο αδελφοκτόνος όσο ένας πόλεμος φατριών μοναδικό επίδικο του οποίου δείχνει να είναι ο έλεγχος του συνδικαλιστικού κινήματος και η εξουσία. Με τα δικά τους λόγια, είναι ένας πόλεμος ανάμεσα σε μαφιόζους και φασίστες, ανάμεσα σε μπράβους και χρυσαυγίτες. Για όλους τους υπόλοιπους δεν μπορεί παρά να είναι ένας πόλεμος που μαίνεται κάτω ακόμη και από τα τελευταία σκαλοπάτια.