Και με την ελπίδα να πεθαίνει τελευταία

Στηρίζει, λέει, η «Σοσιαλιστική Πρωτοβουλία». Αλλά και το «Σοσιαλιστικό Πατριωτικό Κίνημα». Και η «Κοινωνική Συμφωνία» και η «Ενωτική Κίνηση Ευρωπαϊκής Αριστεράς» και το «Δίκτυο Αριστερών Δημοκρατών» και η «Ακτιβιστική Κίνηση Ευρωπαίων Σοσιαλιστών» και η «Χάρτα 19» και ο «Κόσμος» και άλλοι ακόμη. Με τέτοια πανστρατιά οι ιθύνοντες της «Προοδευτικής Συμμαχίας» δεν θα έπρεπε να έχουν καμία αγωνία. Θα έπρεπε να είναι σίγουροι ότι αύριο στο κλειστό ολυμπιακό γυμναστήριο του Γαλατσίου θα γίνει πανζουρλισμός. Θα γίνει; Τίποτε δεν είναι λιγότερο βέβαιο. Και ο λόγος είναι πως στο ερώτημα ποιοι είναι όλοι αυτοί, η απάντηση είναι κανένας. Ή, αν θέλει να είναι κανείς λιγότερο αυστηρός, σχεδόν κανένας. Η «Κοινωνική Συμφωνία», για παράδειγμα, είναι η Λούκα Κατσέλη. Ο «Κόσμος» είναι ο «Πέτρος Κόκκαλης» και άλλοι εννέα – «είμαστε μια ομάδα δέκα ατόμων που επιδιώκει να διαδώσει τη “γλώσσα” και τους στόχους της Συνθήκης του Παρισιού ώστε η χώρα μας να καταφέρει να τους πετύχει» είπε χθες παρουσιάζοντας την πολιτική του κίνηση στους δημοσιογράφους. Ο κατάλογος των κινήσεων που στηρίζουν την «Προοδευτική Συμμαχία» μοιάζει με άλλα λόγια ατελείωτος. Αλλά όταν οι κινήσεις είναι μονοπρόσωπες περίπου σαν μονοπρόσωπες ΕΠΕ, μικρά ψιλικατζίδικα του λιανεμπόριου της πολιτικής, δεν είναι περιορισμένη μόνο η ακτινοβολία τους, είναι περιορισμένο και το πλήθος.

Ποιος είναι, ας πούμε, η «Ενωτική Κίνηση Ευρωπαϊκής Αριστεράς»; Δεν έχει και τόση σημασία, η ονοματολογία έχει εξαντληθεί στον βαρύγδουπο τίτλο. Από την άλλη, έχει σημασία η προέλευση, έχει η σχέση που έχουν οι γεφυροποιοί με τον υπαρκτό πολιτικό φορέα της Κεντροαριστεράς. Αν ανάμεσά τους είναι και κάποιος που έχει χρηματίσει γενικός γραμματέας υπουργείου της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, τότε αυτός δεν είναι γεφυροποιός, είναι απλώς ένας συριζαίος που δεν λέει ότι είναι συριζαίος. Αν είναι κάποιοι που έχουν μείνει άστεγοι από την εποχή του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ τότε δεν είναι γεφυροποιοί, είναι απλώς ξέμπαρκοι που βρήκαν επιτέλους μια στέγη.

Κράχτες

Αν έχει μια ελπίδα να πετύχει το εγχείρημα της απεύθυνσης, μια τελευταία ελπίδα σε αυτήν την τελευταία ευκαιρία που είναι η πρώτη πανελλαδική συνάντηση της «Προοδευτικής Συμμαχίας», είναι να αντιστραφεί αυτή η βαριά δυσαναλογία ανάμεσα στη βαρύγδουπη ονομασία και την πολιτική ανυπαρξία του φυσικού της φορέα. Η «Προοδευτική Συμμαχία» χρειάζεται με απλά λόγια δυο – τρεις καλούς κράχτες που θα προέρχονταν από το ΠΑΣΟΚ και θα ήταν ώς χθες ΠΑΣΟΚ. Θα τους βρει μέσα σε 24 ώρες για να συγκροτηθεί επιτέλους αυτός ο περίφημος «αριστερός προοδευτικός πόλος ενάντια στον νεοφιλελευθερισμό και την Ακροδεξιά»; Μπορεί να στοιχηματίσει κανείς πως δεν θα τους βρει. Αλλά μπορεί να στοιχηματίσει επίσης πως από το βήμα του γυμναστηρίου ο Αλέξης Τσίπρας θα κάνει πως τους έχει βρει…

Η ΛΕΗΛΑΣΙΑ

Γιατί απέτυχαν οι Γέφυρες; Στην απάντηση μπορεί να φτάσει κανείς και από το αντίστροφο ερώτημα. Τι πέτυχαν οι Γέφυρες; Μα να συσπειρώσουν την Κεντροαριστερά. Και το πέτυχαν επειδή εκείνη η «απεύθυνση στο πλατύ κάλεσμα» φάνηκε σχεδόν αμέσως να έχει χαρακτήρα βουλιμικής λεηλασίας. Η πρόταση ήταν ευγενική αλλά η πρόθεση ήταν το πλιάτσικο: ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήθελε να συμμαχήσει, ήθελε να απορροφήσει. Ή, λιγότερο ευγενικά, να εξαφανίσει.