Οι φωτογραφίες και η σακούλα

Οι φωτογραφίες και η σακούλα

Η υπόθεση είναι γνωστή σε έναν κύκλο ανθρώπων, και περισσότερο γνωστή στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τη ΝουΔου, γεγονός που όσο να πεις μία απορία μού την προκαλεί. Και δύο, μπορώ να πω. Και περισσότερες ίσως. Ειδικά τώρα που το θέμα του Μανώλη Πετσίτη, του Μανόλο του Παππά, φαίνεται να παίρνει διαστάσεις που όχι μόνο αγγίζουν το Μέγαρο Μαξίμου, αλλά έχουν κάτσει πάνω στον αυχένα τους – στον σβέρκο, όπως έχει καθιερωθεί να ονομάζεται το μέρος αυτό του ανθρωπίνου σώματος, στην καθομιλουμένη.

Απορώ λοιπόν, διότι εγώ, με τα αφτιά μου, είχα πληροφορηθεί για την ύπαρξη στα χέρια της τότε ηγεσίας της ΝουΔου μιας σειράς φωτογραφιών που είχαν τραβηχτεί έξω από ξενοδοχείο της οδού Μιχαλακοπούλου αρχές φθινοπώρου του 2014 και απεικόνιζαν τον Μανόλο να οδηγεί ένα «παπί», και στη θέση του συνοδηγού να είναι ο Νίκος ο Παππάς. Οι φωτογραφίες έδειχναν τον Παππά να εισέρχεται στο λόμπι του ξενοδοχείου, και να εξέρχεται κρατώντας μια νάιλον σακούλα – σαν αυτές του σουπερμάρκετ. Και εν συνεχεία, να ανεβαίνει στο «παπί» του ευτραφούς εκείνη την περίοδο Μανόλο, και να απομακρύνονται από το ξενοδοχείο.

Τι έχουν γίνει άραγε αυτές οι φωτογραφίες; Ποιος τις έχει στα χέρια του και γιατί δεν τις δημοσιοποιεί; Οχι πως αποδεικνύουν κάτι ας πούμε για το περιεχόμενο της σακούλας, αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Μπορεί να θυμηθεί ο ίδιος ο Μανόλο, τώρα που είναι και στριμωγμένος σε μια γωνία και τον δέρνουν όλοι…

«Πολύ αγχωμένος»

Επίσης ένας άλλος λόγος, ο οποίος μου δημιουργεί έτσι κάποιες απορίες για τα όσα συμβαίνουν περί την υπόθεση του Μανόλο του Παππά, και ειδικότερα το ποια πραγματικά ήταν η σχέση του με το Μέγαρο Μαξίμου, αποτελεί και το γεγονός ότι τον ίδιο τον Παππά μού τον περιγράφουν τις τελευταίες ημέρες δικοί του άνθρωποι ως «πολύ αγχωμένο». Και «νευρικό». Και «σκεπτικό».

Γιατί όμως να συμβαίνουν όλα αυτά σε έναν άνθρωπο, ο οποίος, όπως ο ίδιος διατείνεται, δεν έχει να φοβηθεί τίποτε;

Υστερα από ώριμη σκέψη προσωπικά κατέληξα στην άποψη ότι ο άνθρωπος – ο Παππάς, ρε παιδιά, ο Παππάς – έχει συμβιβαστεί με τη μοίρα του. Εξού και οι δηλώσεις που έκανε προχθές «ό,τι είναι να βγει, ας βγει». Μα φυσικά θα βγει, γι’ αυτό ας είναι σίγουρος…

Εξαφάνιση στελέχους

Στο μεταξύ το γραφείο του υπουργού Παππά μετράει μία σημαντική απώλεια. Συνέβη προ ολίγων μηνών, την είχα πληροφορηθεί τότε, στα τέλη του 2018, αλλά τώρα μου «έκατσε» να την αναφέρω. Αποχώρησε ή τον «αποχώρησε» ο Παππάς, ο διευθυντής του ιδιαίτερου γραφείου του Παναγιώτης Σκούτας. Επισήμως για «προσωπικούς λόγους». Ανεπισήμως για κάποιο μικρό πρόβλημα υγείας (σε όσους ρωτούν περί της τύχης του Σκούτα από το γραφείο υπουργού τούς λένε ότι υπεβλήθη σε μια εγχείρηση ρουτίνας – κάποια κήλη…).

Σε μια φίλη μου που την «αγγάρεψα» να τηλεφωνήσει και να τον ζητήσει της έλεγαν κάτι… «τρίφυλλα» του είδους «απουσιάζει αυτές τις ημέρες, δεν ξέρουμε πότε θα έρθει, πείτε σε εμάς τι τον θέλετε να του το μεταφέρουμε», και άλλα τέτοια.

Εμένα πάντως ο άνθρωπός μου στο Μαξίμου, στον οποίο απευθύνθηκα για περαιτέρω πληροφορίες, και ο οποίος είχε γνωρίσει τον πολυπράγμονα και πολλαπλώς «δραστήριο» Παναγιώτη (Σκούτα) την περίοδο που ο υπουργός Παππάς κατοικοέδρευε στον πρώτο όροφο του Μεγάρου, μου είπε χθες τηλεφωνικά ότι «βαθύτεροι πρέπει να είναι οι λόγοι της αποχώρησης».

Δεν υπεισήλθε, δυστυχώς, σε λεπτομέρειες, άλλωστε το τελευταίο διάστημα ο άνθρωπός μου φοβάται και τη σκιά του με τόσα που ακούει εκεί μέσα για «μηχανάκια», και με έκλεισε σε δευτερόλεπτα, πράγμα που θεώρησα απολύτως κατανοητό για την προστασία του.

Ο κύριος Σκούτας λοιπόν, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ και υποψήφιος βουλευτής του κόμματος στις εκλογές του 2012, δεν είναι πια ανάμεσά τους – στο γραφείο του υπουργού Παππά. Πού βρίσκεται ο κύριος Παναγιώτης; Και γιατί απομακρύνθηκε από το γραφείο του υπουργού;

Αυτός, ας πούμε, ρωτάω εγώ τώρα, τον ήξερε τον Μανόλο τον Πετσίτη;

Το απόρρητο

Από την άλλη, αυτή η αμφιθυμία της κυρα-Τασίας (Χριστοδουλοπούλου) χθες στη Βουλή, για το αν θα προκύψει κάτι από την εξέταση της επικεφαλής της Αρχής κατά του ξεπλύματος χρήματος κυρίας Ζαΐρη και του υπαλλήλου της Αρχής που παραιτήθηκε, διότι αυτοί, όπως είπε, έχουν δεσμευτεί να μη μιλήσουν, μου δημιουργεί την αίσθηση ότι πριν πει το «ναι» για την κλήτευσή τους, όλο και κάποια κουβεντούλα θα είχε προηγηθεί. Αυτό τουλάχιστον μου δείχνει η ευκολία με την οποία είπε το «ναι».

Παρενθετικά αναφέρω ότι επειδή κι εγώ ήρθα σε επαφή με το συγκεκριμένο στέλεχος της Αρχής που ερευνούσε τον Πετσίτη και παραιτήθηκε εξαιτίας των παρεμβάσεων που δέχθηκε, πριν από την κλήτευσή του από τη Βουλή, έχω να πω ότι ο άνθρωπος έχει καλυφθεί πίσω από το επαγγελματικό απόρρητο και δεν μιλάει. Ούτε και σε εμένα μίλησε. Σε σχετικό μου ερώτημα μου απάντησε ως εξής: «(…) Τόσο η προηγούμενη θέση μου όσο και η αρχή της εμπιστευτικότητας των πληροφοριών που έγινα κοινωνός στην Αρχή, δεν μου επιτρέπει οποιαδήποτε συζήτηση/επικοινωνία με διάφορα άτομα πέραν των εισαγγελικών λειτουργών».

Εχω την αίσθηση ότι τώρα ο λόγος ανήκει στους εισαγγελικούς λειτουργούς. Ας τον καλέσουν τον άνθρωπο, να δουν τι έχει να τους πει επί των υποθέσεων που διερευνούν. Μόνος του το λέει…

Αδιαφορία για το Νομπέλ

Στο μεταξύ ο ακάματος Παπαδημούλης, ο οποίος έναν έρωτα τον έχει πάθει με τον πρόεδρο Τσίπρα – κάτι που δεν το κατηγορώ, εννοείται – έχει αποδυθεί σε μια άνευ προηγουμένου καμπάνια να πάρει το Νομπέλ Ειρήνης ο Τσίπρας (και από κοντά και ο Ζάεφ. Στην προσπάθειά του αυτή, τον βοηθάει παθιασμένα και αυτός ο γερμανός επικεφαλής των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών, ο Ούντο Μπούλμαν, που θέλει σώνει και καλά να μας καθιερώσει τον Τσίπρα ως ηγέτη της Κεντροαριστεράς εν Ελλάδι. Αυτός ο Μπούλμαν λοιπόν ανέθεσε από την πλευρά του σε έναν γερμανό ευρωβουλευτή, σοσιαλδημοκράτη, τον κύριο Κνουτ Φλεκενστάιν, να συνεργαστεί με τον Μήτσο Παπαδημούλη για να δοθεί το φετινό Νομπέλ στον δικό μας και τον Ζάεφ.

Το πάλεψαν πολύ, είναι αλήθεια, οι δυο τους να συγκεντρώσουν όσο πιο πολές υπογραφές μπορούσαν, αλλά το αποτέλεσμα ήταν πενιχρό. Με τους δυο τους μέσα και από ελληνικής πλευράς μόνο τους δικούς τους Κούλογλου και Κούνεβα, οι υπογραφές που συγκέντρωσαν συνολικά δεν ξεπέρασαν τις 33. Σε ένα Κοινοβούλιο το οποίο διαθέτει 751 ευρωβουλευτές, οι 33 που υπογράφουν το κείμενο είναι σχεδόν το 2,5%. Παραμύθια δηλαδή, τίποτα. Από το ολιγόλογο πάντως κείμενο που κλήθηκαν να υπογράψουν οι ευρωβουλευτές ανασύρω ένα μικρό απόσπασμα, το ακόλουθο:

«Το βραβείο αυτό θα υποστηρίξει τους Ζόραν Ζάεφ και Αλέξη Τσίπρα στη διαδικασία συμφιλίωσης και αποδοχής της συμφωνίας στις χώρες τους, ενώ θα ενθαρρύνει και άλλες χώρες με εξαιρετικά πολύπλοκες εθνικές διαφορές, να ακολουθήσουν το παράδειγμά τους…» κ.λπ. κ.λπ.

Γιατί το ανέσυρα; Διότι γράφουν πως το Νομπέλ το θέλει για να τον βοηθήσει να αποδεχθούμε τη Συμφωνία των Πρεσπών. Για εσωτερική κατανάλωση δηλαδή…