Ο Οδυσσέας {CR}και οι επενδύσεις

H ατμόσφαιρα ήταν υποβλητική. Μισοσκόταδο, απόλυτη ησυχία, μόνο ο nouveau philosophe να απαγγέλλει επί μιάμιση ώρα τον φιλοευρωπαϊκό του ύμνο σε ένα σκηνικό – δωμάτιο ξενοδοχείου. Η εμπειρία δεν είναι προσωπική: οι φίλοι που παρακολούθησαν την εκδήλωση όμως είχαν μαγευτεί (έστω κι αν κάποιες στιγμές τους δελέαζε επικίνδυνα ο Μορφέας). Ωσπου ήρθε ο επίλογος.

Ο Μπερνάρ-Ανρί Λεβί είχε προετοιμάσει βέβαια το έδαφος με τις συνεντεύξεις του. Λίγες ώρες πριν από την προχθεσινή εκδήλωση χαρακτήριζε στο Twitter τον Αλέξη Τσίπρα «αντι-Τερίζα Μέι», «αντι-Πέντε Αστέρια» και «σύγχρονο Οδυσσέα». Και στο τέλος της ομιλίας του, αφού υπενθύμισε αυτό το «μαγικό πράγμα που λέγεται kolotoumba», συνέκρινε τον έλληνα πρωθυπουργό με τον Περικλή, υποστηρίζοντας ότι θα ήταν ο ιδανικός πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης. Αν οι Ρωμαίοι θα έχουν πάντα έναν Καίσαρα, τόνισε, οι Ελληνες θα έχουν έναν Δημοσθένη.

Την ίδια μέρα γινόταν γνωστή και μια αποστροφή του Πάπα Φραγκίσκου για έναν πολιτικό τον οποίο σέβεται και που μια φράση του («Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι πιο σημαντικά από τις συμφωνίες») αξίζει το Νομπέλ. Είναι άγνωστο αν ο Ποντίφικας θυμάται από μια επίσκεψή του στη Λέσβο πόσο σεβαστά γίνονται αυτά τα δικαιώματα στα hotspots όπου συνωστίζονται οι πρόσφυγες. Αλλά φαίνεται πως δεν έχει σημασία το αποτέλεσμα, αυτό που μετρά είναι η πρόθεση.

Πώς εξηγείται αυτή η απόκλιση ανάμεσα στα αισθήματα των περισσοτέρων Ελλήνων για τον πρωθυπουργό τους και την εικόνα που έχουν αποκομίσει πολλοί ευρωπαίοι παρατηρητές; Τρεις λόγους θα μπορούσε να επικαλεστεί κανείς. Ο πρώτος είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να καταστρέψει την Ελλάδα, αλλά την τελευταία στιγμή έκανε στροφή. Ο δεύτερος είναι ότι θα μπορούσε να στείλει τους πρόσφυγες να αποσταθεροποιήσουν την Ευρώπη (ή τους τζιχαντιστές να την πλημμυρίσουν, όπως είχε πει ο αλησμόνητος Καμμένος), αλλά αποφάσισε να τους κρατήσει στα νησιά. Και ο τρίτος είναι ότι θα μπορούσε να παίξει το εθνικιστικό χαρτί στο Μακεδονικό, αλλά επιδίωξε τη λύση – αποπέμποντας μάλιστα και τον αντιπαθή εταίρο του.

Με άλλα λόγια, οι ξένοι σκέπτονται με τη λογική του «τι θα είχε συμβεί αν», ενώ οι Ελληνες βλέπουν τι συμβαίνει στην πραγματικότητα. Για τους πρώτους, το σημαντικό είναι ότι δεν χειρίζεται την οικονομία ένας καθηγητής με τις εμμονές του Βαρουφάκη και ότι δεν βρίσκεται στο τιμόνι ένας πολιτικός με τις ιδέες του Σαλβίνι. Για τους δεύτερους, αυτό που βαραίνει είναι οι φόροι που αυξάνονται, οι συντάξεις που μειώνονται και οι δουλειές που χάνονται. Οι Ευρωπαίοι μπορεί αύριο να προσφέρουν στον Αλέξη Τσίπρα μια θέση σε αναγνώριση των υπηρεσιών του. Και οι Ελληνες θα τον σπρώξουν για να φύγει μια ώρα αρχύτερα.

Γιατί ωραίες είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, αλλά κάποιος πρέπει να φέρει τις επενδύσεις.