Το δώρο της ζωής

Και πάλι δεν το κατάλαβαν. Δεν μπόρεσαν να αντιληφθούν το δήλιον πρόβλημα. Ο Λεονάρντο Κούτρης και ο Βαγγέλης Μόρας δεν απέδειξαν πόσο σπουδαίο μπορεί να γίνει το ποδόσφαιρο. Φώναξαν πόσο πολύτιμο δώρο είναι η ζωή.

Ο πρώτος κρύφτηκε στη σκιά ενός γίγαντα, του μικρού Βασίλη και προσπάθησε να σπάσει το εμπύημα. Να απελευθερώσει τη χολή, το μίσος, τον φανατισμό.

Ο μικρός Βασίλης είναι ο φάρος της αξίας της ζωής που αποτρέπει από ναυάγια, ψυχικά και πνευματικά.

Η τριμμένη παραφροσύνη που έχει πασπαλίσει τις εξέδρες ένοιωσε άβολα μπροστά στο θέαμα. Το χειροκρότημα ήταν μια επιδοκιμασία αμηχανίας. Κάθε «κλαπ» που ακουγόταν ήταν και ένα φτερούγισμα της σκέψης. «Τι κάνουμε;», «πού πάμε;», «ποιο είναι το σωστό και το λάθος;».

Το δώρο της ζωής δεν είναι δεδομένο. «Αν δεν σου τύχει ίσως να μην μπορείς να το καταλάβεις», λέει ο Μόρας που έχασε αδερφό στα 35 του.

Είναι λιακάδα που μπορεί να χαθεί μέσα σε γκρίζα σύννεφα ανά πάσα στιγμή. Οι Στωικοί δέχονταν το «κατά Φύσιν ζην». Πίστευαν στην Αρετή και θεωρούσαν πως όλα τα υπόλοιπα στερούνται αξίας.

Το ποδόσφαιρό μας είναι πια λείψανα ενός ναυαγίου που επιπλέουν σε φουρτουνιασμένη θάλασσα. Κι εμείς; Τι κάνουμε εμείς; Ζούμε μέσα στην αυταρέσκειά μας, επικαλούμαστε την επίπλαστη δύναμή μας. Και νιώθουμε θεοί.

Μέχρι τη στιγμή που εμφανίζεται ο μικρός Βασίλης δίπλα στον Κούτρη. Που μας σκεπάζει όλους με τη σκιά του, που μας δείχνει το πραγματικό μας μέγεθος. Τα ολισθήματά μας, τον λάθος δρόμο μας.

Ολες οι συμφορές του ανθρώπου καταλήγουν σε μία ρίζα: την πεποίθηση πως είμαστε αθάνατοι. Πως το κακό θα βρει μόνο τον διπλανό μας και ποτέ εμάς.

Ενας παλιός φίλος και δημοσιογράφος, ο Μανώλης, φανατικός οπαδός του Παναθηναϊκού και συνάμα από τους πιο σκληρούς επικριτές του Τριφυλλιού προέτρεπε να επισκεπτόμαστε συχνά τα νεκροταφεία.

«Μόνο εκεί θα αντιληφθείς το νόημα της ύπαρξής μας». Ο Μόρας το διατύπωσε αλλιώς:«Η περιπέτεια του αδερφού μου με έμαθε να μη δίνω σημασία σε ανούσια πράγματα».