Τερλικιατέσεν{CR}

«Ε, δεν χρειάζεται να είσαι και Αϊνστάιν για να κάνεις την υφυπουργό», δήλωσε η υποψηφία δήμαρχος. Βέβαια. Ούτε Αϊνστάιν, ούτε Γερτρούδη Στάιν. Τι να είσαι; Κλάιν μάιν αρκεί;

Εξάλλου θα πήγαινε ποτέ ο μέγας μαθηματικός να γίνει δήμαρχος; Και να γινόταν σίγουρα θα είχε αποτύχει, εφόσον ο δήμος θα ήτανε κάτι πολύ περίπλοκο για το μυαλό του, καθόσον οι συνδικαλιστές συχνά είναι κάτι πολύ πιο ακατανόητο απ’ τους αλγόριθμους. Επιπλέον, ως κακόβουλα έχει λεχθεί, ένας ιδιοφυής καθηγητής μπορεί να διατυπώσει τη θεωρία της σχετικότητας, αλλά δεν θεωρείται ως η καλύτερη επιλογή για να μοιράσει πολιτικό σανό σε δύο όνους, τουλάχιστον στην πραγματική ζωή. (Μπορεί να φταίνε και οι όνοι).

Και συμπλήρωσε η μη-Αϊνστάιν: «Εκείνο που χρειάζεται είναι η βούληση». Για να μοιράσεις τα λεφτά, ναι, αρκεί η βούληση, ιδίως αν είναι λεφτά τρίτων (δηλαδή δικά μας) και να τα διανείμεις εν ψυχρώ, για να σε ψηφίσουν. Μιλάμε για ωραιότατη διαπλοκή που πάει να εμφανιστεί ως πολιτική νεότης, και ως «επανανομοδότηση». (Ρε, τι τραβάμε, οι άνθρωποι).

Το θέμα θυμίζει τη γιαγιά που ρωτάει τον ψαρά αν είναι φρέσκες οι σαρδέλες. Κι αυτός:

«Ζωντανές». Οπότε η γιαγιά απαντάει: «Κι εγώ είμαι ζωντανή, αλλά δεν είμαι φρέσκια».

Τώρα, θα πεις, μήπως χρειάζεται να είσαι στρατηγός για να κάνεις στρατηγικό σχεδιασμό; Οχι, βέβαια. Ενας που απλώς δηλώνει «αντίφα» αρκεί. Δεν χρειάζονται γνώσεις πολιτικής στρατηγικής, αρκεί η βούληση, δηλαδή η ιδιωτική πρωτοβουλία, ιδίως από εκείνους που μισούν την ιδιωτική πρωτοβουλία – και τον Βλαντά, που ξεχείλιζε από βούληση, δεν τον βάλανε αρχιστράτηγο στον Γράμμο – Βίτσι, ενώ δεν είχε λάβει μέρος καν σε μάχη διμοιρίας; (Και γι’ αυτό πρόκοψαν).

Το βασικό, λοιπόν, θεωρητικό πρόβλημα είναι πότε αυτοί οι τέως «δεν πληρώνω» των διοδίων, που τώρα μοιράζουνε γενναιόδωρα τα δικά μας χρήματα (επί αντικαταβολή ψήφου) ανακάλυψαν και τη βουλησιαρχία εκτός από τις «εποχές μεγάλης υπεξαίρεσης». Διότι βούληση έχει, ως αποδείχτηκε, και η κυρία Μεγαλοοικονόμου, και πολύ ισχυρή μάλιστα. Και μήπως δεν έχει η κυρία Κουντουρά; Ολοι έχουμε. «Ολοι τα θέλουμε όλα». Τα πάντα όλα; Βέβαια. (Αμα υπάρχει θέληση).

Και επιπλέον η υποψηφία (όπως και άλλοι) δηλώνει πως ενεπλάκη στην πολιτική «επειδή ήθελε να μας είναι χρήσιμη». Και ποιος τη βεβαιώνει πως έχουμε ανάγκη κάποια να μας φανεί χρήσιμη; (Ενώ απλώς θέλει να μας χρησιμοποιήσει, δηλαδή να της είμαστε εμείς χρήσιμοι). Τώρα βέβαια θέλει να μας φανεί χρήσιμος και ο κ. Τσιτουρίδης. Και ώς τις εκλογές θα πέσει πολύ χρησιμοθηρία. Και άλλοι θα προκύψουν με σωτηριολογικό σύνδρομο, τα ίδια ξυλόγλυπτα κλισέ και τον γνωστό γύφτικο πρόλογο πώλησης χαλιών.

(Πώς το έλεγε ο Αλεξανδρινός: «Τρισβάρβαρα τα ελληνικά των, οι άθλιοι»).

Η πρότασή μου είναι να χάσουμε την υπομονή μας. (Αν και σε κάποιο βαθμό την έχουμε χάσει). Αλλά ώς ένα αξιοπρεπές σημείο, βέβαια, άσχετα αν το κάθε παιδάριο, επειδή έχουμε άλλη άποψη, μας περιγράφει ως «εθνικιστές», ή «πατριδοκάπηλους». Το κάθε φυτοφάρμακο να χαρακτηρίζει το 73% (τουλάχιστον) των Ελλήνων ως ακροδεξιούς. Θα πεις, πάλι: Ε, και; Κλάιν μάιν.

Τι να κάνουμε; Ο,τι τους λένε το παπαγαλίζουν πανομοιότυπα, όλοι μαζί, ως χορωδία της Κάτω Παναγούδας. Χάλασε η κασέτα απ’ το πολύ παίξιμο. Κατά τα άλλα, βούληση να υπάρχει. Ετσι λένε τώρα την υποταγή στην ντιρεκτίβα του γραμμιτζή: βούληση. Βούληση μη-βούλησης. Οπως την ενδοτική συμφωνία τη λένε γενναία συμφωνία. Και άμα ακούτε τη λέξη «γενναία», προδοσία μυρίζει. Αμα ακούτε τη λέξη «έντιμη» σίγουρα πρόκειται για το αντίθετό της. Αμα ακούτε «έντιμος συμβιβασμός» σίγουρα πρόκειται για επίκυψη. Ισως μας πούνε αύριο: «Πρέπει να πάρουμε μια γενναία απόφαση: να δώσουμε το μισό Αιγαίο στους Τούρκους». Αυτές τις λέξεις θα χρησιμοποιήσουν. Ή, θα πούνε: «Ο Εφιάλτης πήρε την έντιμη και γενναία απόφαση να προδώσει τους Σπαρτιάτες στον Ξέρξη».

Δεν χρειάζεται να είσαι Αϊνστάιν για να το καταλάβεις. Ούτε ο Καραθεοδωρή. Ο Καρανίκα (χωρίς «ς») αρκεί. Ετσι λοιπόν. Θέλουνε να μας φανούν χρήσιμοι μέσα από μαϊμού διορισμούς του εαυτού τους. Σ’ εμάς, όχι στον εαυτό τους. Δεν μοιράζουν χρήμα ελπίζοντας να ξαναβγούν, αλλά από τρελό έρωτα για εμάς. («Ποτέ μ’ αυτούς»).

Ποιος ξέρει τι άλλο θ’ ακούσουμε ώς τις εκλογές. Πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για νέα πυρότουβλα. Ούτε οι ωτασπίδες σιλικόνης δεν μας σώζουν. Το κράνος, ίσως. Αν και μετά τον Δρομέα που θα πήγαινε στα Σκόπια, μπορεί να χρειαζόμαστε κάτι ολόσωμο, σαν το παλιό, χάλκινο σκάφανδρο των σφουγγαράδων. Μια πανοπλία κατά της παπάντζας.

Τα πράγματα έχουν οδηγηθεί σε τέτοιο σημείο, που να αναλογίζεται κανείς μήπως φτάσουμε μέχρι και να νοσταλγήσουμε, με φαιδρό και πολύ οδυνηρό τρόπο, ακόμα και τον Καμμένο να κάνει τον δρομέα σε Μαραθώνιο φορώντας βατραχοπέδιλα. (Εκείνος ο Δρομέας, θα μας κυνηγάει για πάντα: πάρε έναν Βαρώτσο, δώσε έναν Κοτρώτσο).

Και μακάρι αυτό να είναι μια παραδοξολογία. Αλλά έχει ο καιρός απρόβλεπτα γυρίσματα. Και το κακό είναι πως ούτε μπορούμε να ζήσουμε παίρνοντας τη σύνταξη κανενός μεταστάντος συγγενούς μας. (Τελικά οι νεκροί δεν εγείρονται, αλλά ενίοτε εγείρονται οι συντάξεις τους κι έρχονται αυτεπαγγέλτως απ’ το Υπερπέραν). Και το ακόμα χειρότερο είναι πως δεν ξέρουμε να πλέκουμε και τερλίκια (ούτε καν κασκόλ) ν’ ανοίξουμε ένα τερλικιατέσεν.

Βέβαια άμα έχεις θέληση μαθαίνεις να πλέκεις και απ’ αυτά. Διότι η βούληση τα υποκαθιστά όλα. Το θέμα είναι, όμως, ότι κι εγώ έχω τη βούληση να είμαι Αϊνστάιν. Να είμαι ο Μέσι. Αλλά μάλλον δεν γίνεται. Κι ευτυχώς, τουλάχιστον στο ποδόσφαιρο, δεν μπορείς να βάλεις γκολ με τα πόδια, τα λεφτά, ή το μυαλό των άλλων. Να φανείς χρήσιμος.