Το πολυέξοδο αδιέξοδο

Η μετακύλιση της πολιτικής σύγκρουσης στο «προσωπικό» επίπεδο, συμφέρει την Αριστερά; Είναι φορτίο που μπορεί να το κουβαλήσει; Και χρειάζεται αυτή την επένδυση; Η καταγγελία εξυγιαίνει το σύστημα και τον δημόσιο λόγο; Γιατί αν δεν είναι η αρχιτεκτονική της πολιτική σου ταυτότητας αυτή, αν «δεν το ‘χεις» ιδιοσυγκρασιακά, τότε δεν θα σου βγει. Πέρα απ’ το γεγονός ότι πρόκειται για μια αποκρουστική μορφή σύγκρουσης, ξένη με τα θεμελιώδη πολιτιστικά συστατικά της παράταξης.

Φαινομενικά βέβαια βολεύει, αφού οι παλαιοί του συστήματος, πιο φθαρμένοι και αιχμαλωτισμένοι από συμφέροντα, μειονεκτούν. Μάλιστα αν κρίνει κανείς από τον κανιβαλισμό που έχουν υποστεί πολλά πρόσωπα του ΣΥΡΙΖΑ – τελευταία και του ευρωψηφοδελτίου του -, δημιουργείται ίσως κι ένα αίσθημα αυτόματης συναισθηματικής αντίδρασης: «Εμείς θα καθόμαστε άπραγοι όταν μας βρίζουν οι διεφθαρμένοι;». Δύσκολο να αντιδιαστείλεις τον αριστοκρατισμό στον σκληρό ρεαλισμό. Απέναντι από την άποψη της ατρόμητης σύγκρουσης στα μιντιακά σοκάκια, που εκφράζουν έργω και λόγω, μερικοί της Αριστεράς, υπάρχει και μια αντίστροφη στάση, αυτή της μη απάντησης. Ετσι όμως έχουν εγκατασταθεί ως αυτονόητα, διάφορα άσαρκα σλόγκαν, όπως «βοσκοτόπια», «προδοσίες των Πρεσπών», «Πετσίτης» κ.λπ., που δι’ αυτών, οι πιο σκληροπυρηνικοί της πολυ-Δεξιάς, προσπαθούν να ισοσταθμίσουν την ευρεία συστημική διαφθορά, το δικό τους σκοτεινό πάρτι. Το πάρτι που δεν επέτρεψε στη χώρα να κερδίσει αυτό που, ιστορικά, μπορούσε.

Επαναλαμβάνω το ερώτημα: συμφέρει την Αριστερά οι συγκρούσεις να προσωποποιούνται; Οχι. Είμαι απολύτως σίγουρος. Και μάλιστα όχι για λόγους πολιτικής αισθητικής. Νομίζω ότι έχει κερδηθεί μια λογικά ευσταθής επιχειρηματολογία και επομένως η καταφυγή στην τρώση του προσώπου, στην ενοχοποίηση, αποδυναμώνει την ίδια τη διάρθρωση των επιχειρημάτων. Την Αριστερά τη συμφέρει η χαμηλόφωνη, επιχειρηματολογημένη σιγουριά, γιατί απευθύνεται σε έναν ακροατή με ανάλογα χαρακτηριστικά. Καχύποπτο, ψαγμένο, που επιστρέφει στην ουσία των ερωτημάτων, που θυμάται και ζυγίζει.

Φυσικά το 2012-2015 αυτό το μοντέλο πυκνού αριστερού ακροατή, εμπλουτίστηκε με ένα κοινό ευρύ, πολυεστιακό, πολυτασικό. Η διαπλάτυνση της αριστερής παράταξης δεν νομίζω ότι αποδόμησε  τις βασικές παραδοχές, αλλά τις ανακατένειμε: μιλάμε πολιτικά και αποδυναμώνουμε το ούτως ή άλλως έωλο επιχείρημα του αντιπάλου. Μα τι λέω; Σε ποια πραγματικότητα αναφέρομαι;

Ο αγώνας για την κυβερνητική εξουσία είναι ακραίος και ωμός, σκληρός και φαύλος. Γιατί ολόκληρο το παραδοσιακό σύστημα έχει κτιστεί δουλικά και εξαρτησιακά με την κυβερνητική εξουσία. Γιατί οι τύποι αυτοί, οι υστερικοί της ρεβάνς (δεν εννοώ επ’ ουδενί τους ιδεολογικούς αντιπάλους, αλλά τα υστερικά εξουσιομανή λαμόγια) δεν νοούν τον εαυτό τους ως κάτι έξω από την κυβερνητική εξουσία. Πάνω στην άκαμπτη και ευάλωτη εξάρτηση αυτών των διεκδικητών, από την εύνοια ή την κάρπωση της εξουσίας, έχει κτιστεί ένα δαιδαλώδες σύστημα ομηρειών και εκμαυλισμών που εν τέλει δεν επιτρέπει στο, πολιτικά, αυτονόητο, να συμμαχεί με τους καιρούς. Δεν επιτρέπει τον αναστοχασμό και το ευθύβολο σχέδιο. Επιτρέπει όμως την τσαντισμένη μελαγχολία.

Ο Δημήτρης Σεβαστάκης είναι βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Νομού Σάμου