Τα ασυγχώρητα λάθη ως ψίθυρος

Είναι κι αυτό ένα ταλέντο. Να λες τα πάντα, αλλά πάντα να ακούγεσαι σαν ψίθυρος. Να πετάς τη βόμβα, αλλά ο κρότος να είναι πάντα υπόκωφος. Να φαίνεσαι νουνεχής και μειλίχιος ακόμη κι αν δεν είσαι. Αν υπάρχει ένας μετρ του είδους στην κυβέρνηση, αυτός είναι ο Γιάννης Δραγασάκης. Δεν είναι δύσκολο να το καταλάβει κανείς. Αρκεί να κάνει ένα πείραμα. Αρκεί να φανταστεί να βγαίνει όχι από τα χείλη του Δραγασάκη αλλά από τα χείλη του Καμμένου η δήλωση «ο λόγος που απορρίψαμε το ενδεχόμενο συνολικής ρήξης ήταν ο κίνδυνος να δημιουργηθεί μια κατάσταση τόσο χαοτική, που να μην μπορεί να ελεγχθεί με δημοκρατικά μέσα». Μπορεί να το φανταστεί και σε ποστ του Πολάκη: «Ο λόγος που ΑΠΟΡΡΙΨΑΜΕ το ενδεχόμενο της συνολικής ΡΗΞΗΣ ήταν ο… ΚΙΝΔΥΝΟΣ να δημιουργηθεί μια κατάσταση τόσο… ΧΑΟΤΙΚΗ, που να μην μπορεί να ελεγχθεί με… ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΜΕΣΑ!!!». Και ιδού πώς αυτό που ακούγεται σχεδόν έλλογο από τον αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης αποκαλύπτεται σε όλο τον τρομακτικό του παραλογισμό.

Τανκς

Δηλαδή, μας είχε πει τότε ο Δραγασάκης, η κυβέρνησή του είχε εξετάσει το ενδεχόμενο να επιβάλει την τάξη με τα τανκς. Και μας είχε πει ακόμη, έστω και ψιθυριστά ή μάλλον πάντα ψιθυριστά, ότι οι προηγούμενες από τη δική του κυβερνήσεις δεν εργάστηκαν όπως εργάστηκαν επειδή ήταν γερμανοτσολιάδες και Κουίσλινγκ των δανειστών, εργάστηκαν για να αποτρέψουν αυτόν ακριβώς τον κίνδυνο. Δεν ήταν εραστές της λιτότητας, λάτρεις της δημοσιονομικής πειθαρχίας και μερκελιστές, απλώς ήξεραν ότι ο άλλος δρόμος δεν ήταν αυτός της ηρωικής ρήξης αλλά του απόλυτου χάους.

Αυτοκαταδίκη

Ετσι ψιθυριστά είχε πει ο Γιάννης Δραγασάκης σε μια συνέντευξή του πριν από τις εκλογές του 2015 ότι εάν δεν αποδεχόταν η Ευρώπη το τέλος της λιτότητας που θα επέβαλλε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, τότε η επιλογή της κυβέρνησης θα ήταν η σύγκρουση. Κι έτσι ψιθυριστά επανήλθε χθες στην επικράτεια της υπόκωφης αυτοκριτικής για να πει από το βήμα της Βουλής πως η κυβέρνησή του έκανε λάθη, «ακόμη και ασυγχώρητα». Ακούστηκε σαν υπόκωφη αυτοκριτική, ενώ κανονικά θα ήταν ένας κρότος οριστικής και αμετάκλητης αυτοκαταδίκης. Θα ήταν ακόμη και αν ο Δραγασάκης δεν προσδιόριζε, όπως έκανε, το περιεχόμενο αυτών των λαθών που δεν συγχωρούνται. Αρκεί να μην ήταν ο Δραγασάκης.

Τρόμος

Είναι αμφίβολο αν σε αυτά τα ασυγχώρητα λάθη ο παντεπόπτης του οικονομικού επιτελείου περιλαμβάνει και την εκτίμησή του προ διμήνου ότι χωρίς τη ρύθμιση των κόκκινων δανείων οι τράπεζες θα χρειαστούν ανακεφαλαιοποίηση. «Μπορεί να οδηγήσουμε τις τράπεζες να απαιτήσουν νέα κεφάλαια και αυτά να κληθεί να τα βάλει πάλι ο έλληνας φορολογούμενος» είχε πει. Ο τρόμος ως λογικό ενδεχόμενο. Κι όποιος άκουσε, άκουσε.

Η ΛΙΣΤΑ

Κι όμως. Ακόμη και ψιθυριστά, θα άξιζε να πει ο αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης ποια είναι τα ασυγχώρητα τα λάθη τα μεγάλα που καταλογίζει στην κυβέρνησή του, όχι μόνο αυτά τα τέσσερα χρόνια που βρίσκεται στην εξουσία, αλλά από τότε που χτυπιόταν στην αντιμνημονιακή γυμναστική για να γίνει κυβέρνηση. Εκεί μάλλον θα βρει το προπατορικό μεγάλο και ασυγχώρητο λάθος. Το λάθος που αν δεν γινόταν μπορεί να αποφεύγονταν όλα τα επόμενα.