Επαναπαπανδρεοποίηση

Το Κίνημα Αλλαγής έχει συνέδριο. Πολύ καλά κάνει. Εχει αφήσει δημοκρατικές εκκρεμότητες που του στοίχισαν και στη συνοχή και στο κύρος. Ακόμα και σε συνέδρια που περισσότερο θυμίζουν διεκπεραίωση προετοιμασμένων εκ των προτέρων αποφάσεων, εκείνο που μένει είναι ό,τι ξεφεύγει από τη γενική νόρμα – ιδίως όταν η γενική νόρμα δεν έχει καταφέρει να εξασφαλίσει ευρύτερη απήχηση για το σχήμα.

Μια τέτοια τάση που ξεφεύγει από τη νόρμα ήδη καταγράφηκε. Μιλώντας χτες σε ένα ραδιόφωνο, ο Νίκος Παπανδρέου, που θα είναι υποψήφιος ευρωβουλευτής του ΚΙΝΑΛ, αφού περίπου ταύτισε ΝΔ με ΣΥΡΙΖΑ («οι δύο μεγάλοι» που θεωρεί ότι μετεκλογικά μπορούν να συζητήσουν για να τα βρουν) ζήτησε, αν μετεκλογικά δεν προκύψει κυβέρνηση, να προκληθούν εκ νέου εκλογές με απλή αναλογική. Τις συνέπειες μιας τέτοιας αναμέτρησης στη σταθερότητα της χώρας και στην προοπτική ανάκαμψής της, ο Νίκος Παπανδρέου ούτε που τις διανοείται. Οπως μοιάζει να μην τις διανοείται ο αδελφός του, και πρώην πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου, που κατά καιρούς παρίσταται στις τελετές του ΣΥΡΙΖΑ – όπως, π.χ., στην πρόσφατη υποδοχή του Μοράλες, ενός από τα λατινοαμερικανικά είδωλα του Τσίπρα – και πάντα δίνει την εντύπωση ότι έχει δική του, κρυφή, προσωπική στρατηγική.

Οι αδελφοί Παπανδρέου ήδη απολαμβάνουν αριστίνδην ειδικά προνόμια στο ΚΙΝΑΛ, μεταξύ των οποίων η δυνατότητά τους να εκτίθενται στο ψηφοδέλτιο της αρεσκείας τους. Αν όμως θεωρούν ότι το σχήμα που τους στεγάζει πρέπει να αρχίσει τους μικρομεγαλισμούς, επενδύοντας στην αστάθεια, οφείλουν αυτές τις απόψεις τους να τις νομιμοποιήσουν στο συνέδριο. Πρέπει να είναι γνωστή στο ΚΙΝΑΛ, και στην κοινωνία, η στόχευσή τους. Είναι στρατηγική επιλογή η σταθερότητα και η ανάκαμψη της χώρας ή προέχει να φτιαχτούν οι συγκυρίες μιας πιθανής επαναπαπανδρεοποίησης του χώρου;

Υποτίθεται ότι το ΚΙΝΑΛ φτιάχτηκε για να συσπειρώσει σε μια μεγάλη, σύγχρονη δύναμη, το Κέντρο και τη σοσιαλδημοκρατία, πολίτες που πιστεύουν στη δημοκρατία, την Ευρώπη, την πρόοδο. Στους κόλπους του υπάρχουν πολιτικοί (όπως ο Βαγγέλης Βενιζέλος, αλλά όχι μόνο) που έβαλαν το κεφάλι τους στον ντορβά και, με τεράστιες προσωπικές θυσίες, συνέβαλαν ώστε η χώρα να μην πέσει στα βράχια. Μια ιδιότυπη κομματική φεουδαρχία φαίνεται ότι ενοχλείται από τέτοιους πολιτικούς και τις πολιτικές τους.

Ελπίζω μόνο να μη φτιάχνονται τώρα οι συνθήκες, με πρόσχημα ένα δημοκρατικό συνέδριο, για την επόμενη απογοήτευση.