Να δώσουμε του Αγγέλου μας νερό…

Δεν ξέρω εάν η Παναγιά (την οποία πολύ συχνά επικαλείται ο Αγγελος Αναστασιάδης) είχε άλλη δουλειά πιο μπροστά και γι’ αυτό άργησε να εμφανιστεί στη Ζένιτσα, αλλά έστω και με καθυστέρηση μας έδωσε εκείνο το τρυφερό χάδι που χρειαζόμασταν!

Ζητώ συγγνώμη εάν δίνω την (εσφαλμένη) εντύπωση ότι προσβάλλω το χριστεπώνυμον πλήθος, αλλά ασφαλώς δεν είναι αυτή η πρόθεσή μου, και στο κάτω κάτω διατελώ από πολλών ετών – και το δηλώνω ντεκλαρέ – θιασώτης του προπονητή της Εθνικής.

Στ’ αλήθεια μου αρέσουν το modus lavorandi, η σεμνότητά του, η ταπεινότητα και – επειδή, διάβολε, γι’ αυτό κρίνεται – η αντίληψη και η προσέγγισή του στα δεδομένα και στα ζητούμενα ενός αγώνα…

Εμπειρότεροι και αρμοδιότεροι εμού απεφάνθησαν ότι με τη διάταξη 5-3-2 και τον τρόπο με τον οποίο εκκίνησε η Εθνική στο ματς με τους Βοσνίους (φάνηκε ότι) τους υπερεκτιμήσαμε, ίσως να τους φοβηθήκαμε κιόλας κομματάκι παραπάνω απ’ ό,τι έπρεπε, αλλά ας είναι…

Ευτυχώς, όταν ακούστηκε το τελευταίο σφύριγμα του Μακέλιε, οι λεγάμενοι δεν μας είχαν μακελέψει και το comeback της Εθνικής τής προσπόρισε έναν βαθμό που είναι χειρότερος από τους τρεις, αλλά καλύτερος από τον κανέναν…

Ναι, βρε αδελφέ, θα μπορούσαμε να έχουμε φύγει νικητές, αλλά παίζει και το ενδεχόμενο να παθαίναμε καμιά μεγάλη νίλα, οπότε η αλήθεια (θα) βρίσκεται πάντοτε στη μέση…

Σαν το ποτήρι που έχει νερό μέχρι τη μέση ένα πράγμα και αναρωτιέσαι πώς να το χαρακτηρίσεις: στην προκειμένη περίπτωση, αντί για μισοάδειο, εγώ λέω πως το φέραμε μισογεμάτο με την ελπίδα πως θα βρούμε εύκαιρο το πηγάδι την επόμενη φορά για να το ξεχειλίσουμε!

Και κάτι ακόμα για τον Αγγελο: μπορεί να φάνηκε πολύ επιφυλακτικός στο σχήμα και την τακτική της εκκίνησης, αλλά απέδειξε για άλλη μια φορά ότι είναι μανούλα στο να διαβάζει ένα ματς που βρίσκεται σε εξέλιξη, να ανακατεύει την τράπουλα και να παίζει κι ο ίδιος, οπότε χαλάλι του!