Η λήθη είναι ανέφικτη

Εγιναν πολλές γελοιότητες γύρω από τη σύντομη περιπέτεια της Μυρσίνης Λοΐζου στα ευρωψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ. Η κληρονόμος ευκλεούς επωνύμου επετέθη όπως αναμενόταν στους δημοσιογράφους που εξέθεσαν την πρακτική της να παριστάνει την αναρχική επαναστάτρια ενώ σιτιζόταν παρανόμως από το πρυτανείο, από το κράτος που ήθελε να ανατρέψει. Και κατόπιν την έπεσε στα κόμματα της αντιπολίτευσης, τα οποία θεωρεί ότι έπρεπε να πουν: εντάξει, μωρέ, δεν έγινε και τίποτα, μια κυρία έπαιρνε παράνομα τη σύνταξη της μάνας της, δεν έχει σημασία, σημασία έχει ότι είναι ιδεολόγος, θα κάνουμε ιδεολογικές συζητήσεις αργότερα και θα νικήσει ο καλύτερος.

Δεν ξέρω τι έχουν στο κεφάλι τους διάφορες και διάφοροι στη δημόσια σφαίρα – και ιδίως στην περιοχή του ΣΥΡΙΖΑ. Πιθανόν να θεωρούν ότι μπορείς να πεις και να κάνεις τα πάντα και τα αντίθετά τους, σημασία έχει να διαθέτεις την εξουσία για να σκεπάζεις ό,τι απ’ όσα έχεις διαπράξει τη δεδομένη συγκυρία δεν σε συμφέρει. Μπορεί σήμερα η κυβέρνηση να προσπαθεί, και σε έναν βαθμό να έχει καταφέρει, να σκεπάσει κάποιες όψεις του παρελθόντος της. Είναι βέβαιο ότι δεν τη συμφέρει να θυμόμαστε ούτε τη βία (ο ίδιος ο Τσίπρας έλεγε στους αντιπάλους του ότι θα τους κυνηγάνε οργισμένοι πολίτες και πως δεν θα μπορούν να βγουν απ’ τα σπίτια τους) και τα διχαστικά συνθήματα της εποχής της χρεοκοπίας, ούτε την προσπάθεια να χρεωθούν τα Μνημόνια στον ενδοτισμό των πολιτικών δυνάμεων. Οτι θέλει να ξεχάσουμε και την εξαπάτηση του λεγόμενου προγράμματος της Θεσσαλονίκης, και τον Βαρουφάκη, και το δημοψήφισμα, και την Κωνσταντοπούλου, και τον Καμμένο. Είναι βέβαιο ότι προσπαθεί να αποσυνδέσει τη σημερινή κατάσταση της χώρας από τα αντιεπιχειρηματικά / αντιεπενδυτικά στερεότυπα που διακίνησε, ακόμα κι από το Μνημόνιο που υπέγραψε. Κι είναι επίσης βέβαιο ότι ενοχλούνται ιδιαίτερα στον ΣΥΡΙΖΑ όταν γίνεται αναφορά στη Μάνδρα και στο Μάτι, στη φονική αδράνεια του κράτους και στη στρεψοδικία κυβέρνησης και κόμματος, που δεν θέλει να παίρνει ευθύνες.

Στις δημοκρατίες η λήθη είναι ανέφικτη. Οι δημοκρατίες είναι συνυφασμένες με τη μνήμη. Μπορεί, μερικές φορές, η εξουσία να κάνει προσπάθειες να διαγράψει τις ενοχλητικές πτυχές της. Για λίγο μπορεί και να τα καταφέρνει. Δεν γίνεται όμως να συνεχίσει να τα καταφέρνει για πάντα.