Ζητείται αντιβιοτικό για την Εθνική

Η Εθνική Ελλάδος του Αγγελου Αναστασιάδη ξεκινά σήμερα με αντίπαλο το Λιχτενστάιν την προσπάθειά της να προκριθεί στα τελικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2020. Θέλει να σταματήσει ένα αρνητικό σερί αποτελεσμάτων που είχαν ως συνέπεια, όχι μόνο της απουσία της από τα τελικά του Euro το 2016 και από το Μουντιάλ του 2018, αλλά και την πτώση της στον πίνακα της βαθμολογίας της FIFA. Σε πέντε χρόνια η Εθνική μας έχει χάσει στον σχετικό πίνακα πάνω από 30 θέσεις: βρίσκεται στην 43η. Καμία άλλη εθνική ομάδα δεν έχει να επιδείξει κάτι ανάλογο, αλλά αυτό είναι μικρό πρόβλημα. Το μεγάλο είναι η απόλυτη αδιαφορία των ελλήνων ποδοσφαιρόφιλων για την ομάδα.

Αφορμή
Η Εθνική μας δεν είχε ποτέ οπαδούς, αλλά δεν τη θυμάμαι ποτέ και στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα. Πάντα κάθε της ξεκίνημα σε φάση προκριματικών μεγάλης διοργάνωσης λειτουργούσε ως αφορμή για λίγη αισιοδοξία. Σήμερα δεν υπάρχει ούτε αισιοδοξία, ούτε απαισιοδοξία: απλά παρατηρείται μια τρομακτική αδιαφορία. Οφείλεται αυτή στο υλικό της ομάδας; Εντάξει το ρόστερ δεν είναι το καλύτερο και σε κάποιες θέσεις (όπως σε αυτή του δεξιού μπακ π.χ.) δεν υπάρχουν πολλές εναλλακτικές – πάλι καλά που υπάρχει ο φιλότιμος Μπακάκης. Αλλά δεν πιστεύω πως όποιος αδιαφορεί το κάνει γιατί έχει αξιολογήσει το ρόστερ ή γιατί κουράστηκε από το μετριότατο ποδόσφαιρο που από αυτή την ομάδα έχει δει. Το κοινό της Εθνικής είναι άλλωστε εκπαιδευμένο στα 1-0: έχει δει πολλά. Τέτοια περίμενε να δει και όταν κάποτε γέμιζε το γήπεδο ή χάριζε μεγάλες τηλεθεάσεις στην Εθνική του Οτο Ρεχάγκελ ή του Φερνάντο Σάντος. Δεν είχαν τρομακτικά ελκυστική απόδοση εκείνες οι ομάδες και δεν προκαλούσαν ενδιαφέρον για τις θεαματικές τους νίκες. Τι έχει αλλάξει σήμερα; Υπάρχει μια περίεργη βεβαιότητα ότι ετούτη εδώ η Εθνική δεν είναι καν ομάδα. Σε μια μέτρια ομάδα μπορείς να συμπαρασταθείς. Σε μια ομάδα που δεν σε πείθει ότι πρεσβεύει αξίες, είναι κομμάτι δύσκολο.

Υπαρξη
Στα προκριματικά του Μουντιάλ της Μόσχας η Εθνική μας αποκλείστηκε, αλλά μας θύμισε την ύπαρξή της. Επαιξε τα πάντα σε δυο μπαράζ με την Κροατία: κάτι μήνες αργότερα, όταν είδαμε τι έκαναν οι Κριάτες στη Μόσχα, καταλάβαμε πόσο δύσκολο ήταν να τους αποκλείσει η δική μας ομάδα. Αλλά εκεί που πιστέψαμε ότι έχουμε μια ομάδα με αδυναμίες αλλά και λίγες αρετές, ήρθαν τα ματς του Nations League και διαλύθηκαν όλα. Χρόνια είχε να πάθει μια ομάδα τόσο μεγάλη ζημιά εξαιτίας της συμμετοχής της σε ένα τόσο ασήμαντο τουρνουά.

Βαρετό
Ο Μίκαελ Σκίμπε στα τέσσερα πρώτα ματς εκείνου του τουρνουά (δηλαδή στα τελευταία δικά του) πρόλαβε και χρησιμοποίησε πάνω από είκοσι τρεις παίκτες: χρησιμοποίησε τρία διαφορετικά αριστερά μπακ (!) και τέσσερις διαφορετικούς κόφτες αλλά τίποτα δεν άλλαζε. Η Εθνική μας συνέχισε να παίζει το ίδιο μονότονο, βαρετό, άνευρο, αργό ποδόσφαιρο. Ο Γερμανός πόνταρε κυρίως στους Φορτούνη, Μπακασέτα και Πέλκα που έπαιζαν πίσω από τον Μήτρογλου – χωρίς να αφήνει στην άκρη παίκτες όπως ο Μάνταλος ή ο Δώνης. Ο Μήτρογλου καθάρισε με ένα δικό του γκολ την Ουγγαρία στο ΟΑΚΑ, ο Φορτούνης είχε κέφια σε κάποια ματς, οι άλλοι δεν κατάφεραν να προσφέρουν το παραμικρό. Αρχικά υπήρχαν συζητήσεις για τη δυνατότητα της προσφοράς τους – κάποιοι έριχναν τις ευθύνες στον προπονητή, άλλοι τόνιζαν πως δεν βοηθάνε και οι μέσοι που παίζουν μπροστά από την άμυνα: μολονότι χρησιμοποιήθηκαν αρκετοί παίκτες, και με διαφορετικά χαρακτηριστικά (ο Ζέκα και ο Τζιόλης δεν έχουν καμία σχέση με τον Κουρμπέλη και τον Μπουχαλάκη), η δημιουργία ήταν ελάχιστη – την αντίπαλη περιοχή δεν την πλησιάζουν καν. Στη διάρκεια των τελευταίων αγώνων του Σκίμπε κάποιοι αναρωτιόντουσαν πότε η Εθνική μας έχει κάνει για τελευταία φορά πέντε φάσεις της προκοπής και άλλοι δήλωναν πως δεν θυμούνται από πότε έχει να κερδίσει εντός έδρας ένα χειρότερο (στα χαρτιά…) αντίπαλό της με δυο γκολ διαφορά – νομίζω το έκανε τελευταία φορά σε ένα ματς με την Κύπρο, που μας δίνει και το δωδεκάρι στη Eurovision. Και μετά ήρθε ο Αγγελος Αναστασιάδης και όλες οι συζητήσεις σταμάτησαν. Οχι γιατί έπαψαν να είναι επίκαιρες, αλλά γιατί είναι σαν ο κόσμος να νοιώθει ότι δεν υπάρχει λόγος να γίνονται. Οχι γιατί τα προβλήματα της ομάδας λύθηκαν, αλλά γιατί κανείς δεν περιμένει τίποτα. Ακόμα και όσοι μουρμούραγαν για τον Σκίμπε, σήμερα δεν μιλάνε. Κουράστηκαν; Δεν νομίζω. Απλά πιστεύουν ότι ακόμα και η μουρμούρα δεν έχει κανένα απολύτως νόημα όταν δεν υπάρχει η παραμικρή προσδοκία.

Απαξίωση
Είναι άδικο αυτό για τον Αναστασιάδη και την προσπάθεια που θα κάνει: αλλά είναι η φωτογραφία της στιγμής. Δεν φταίει ο Αναστασιάδης για την απαξίωση – ο άνθρωπος έχει μεγάλη όρεξη, έβαλε στο τιμ του τον Αγγελο Μπασινά και τον Στέλιο Γιαννακόπουλο, προσπαθεί να δημιουργήσει ενδιαφέρον κάνοντας ακόμα και τηλεοπτικές εμφανίσεις – το απέφευγε χρόνια. Αλλά η απαξία είναι δεδομένη και είναι ένα μικρόβιο που δεν ξέρω πώς η Εθνική θα το αποβάλει – δεν ξέρω καν αν υπάρχει αντιβίωση για αυτό. Σήμερα όταν μιλάμε για την Εθνική μιλάμε για μια ομάδα που δεν έχει ούτε γήπεδο να αγωνιστεί! Στην Τούμπα δεν τη θέλουν, από το Καραϊσκάκη η ΕΠΟ την πήρε για να δείξει βλακωδώς ότι συμφωνεί με διάφορους φανατικούς που το ζητούσαν, στο ΟΑΚΑ κάθε φορά που αγωνίζεται η εικόνα προκαλεί μόνο θλίψη και το Παγκρήτιο, που θα μπορούσε να είναι το καταφύγιό της, είναι ρημάδι. Είναι επίσης αμφίβολο αν οι παίκτες πάνε να αγωνιστούν σε αυτή με την καρδιά τους – η υποψία ότι κάποιοι θα προτιμούσαν να μένουν σπίτι μεγαλώνει όταν βλέπεις την απόδοσή τους. Το χειρότερο είναι ότι κανείς δεν γνωρίζει τη σύνθεσή της, σε ποιους παίκτες θα βασιστεί, ποιοι είναι οι ηγέτες της.

Τίποτα
Ελάχιστοι πιστεύουν ότι η Εθνική μας μπορεί να κατακτήσει κάποια από τις δυο πρώτες θέσεις του ομίλου της και να προκριθεί. Οταν έγινε γνωστό ότι θα παίξει με την Ιταλία, τη Βοσνία, τη Φινλανδία, την Αρμενία και το Λιχτενστάιν, το βιτριολικό σχόλιο που ακούστηκε είναι ότι αν πάνε καλά μπορεί να αποφύγει την τελευταία θέση. Ο Αναστασιάδης και οι παίκτες του έχουν μπροστά τους δυο ματς: ένα εύκολο με τον Λιχτενστάιν και ένα δύσκολο με τη Βοσνία. Πρέπει να κάνουν ό,τι μπορούν όχι για να τραβήξουν την προσοχή μας. Και να μας υποχρεώσουν να μουρμουράμε, γιατί από αυτούς περιμένουμε περισσότερα. Σήμερα, αν κανείς δεν μουρμουράει, είναι γιατί κανείς δεν περιμένει τίποτα…