Φιλόσοφοι και ζόμπι

Ο Τζέιμς γεννήθηκε το 1992, η Λούνα δύο χρόνια αργότερα. Στο Παρίσι και οι δύο. Γνωρίστηκαν μέσω Tinder το 2007, σε μια μεγάλη πόλη της Δύσης. Αγαπήθηκαν, ρομαντικά παιδιά. Ενα Σαββατοκύριακο που πήγαν στην Πράγα διάβασαν στο αεροδρόμιο ένα άρθρο για online σεξ. Το δοκίμασαν, τους άρεσε, γύρισαν ένα sextape για μια ανεξάρτητη ιστοσελίδα, πούλησαν τα βίντεό τους στο ManyVids και κατέληξαν στο Pornhub, τον βασιλιά αυτής της βιομηχανίας. Εκεί έχουν ανεβάσει ώς τώρα είκοσι Sex Diaries από ταξίδια τους σε διάφορες πόλεις του κόσμου. Βόλτες, λίγα λόγια και πολύ στοματικό σεξ.

Αυτές οι μίνι ταινίες, γνωστές ως vlog, έχουν μέχρι στιγμής πάνω από 50 εκατομμύρια κλικ. Και αποφέρουν στον Τζέιμς και τη Λούνα κάπου 5.000 ευρώ τον μήνα. «Δεν είμαστε εργάτες του σεξ, παρόλο που τους σεβόμαστε πολύ», λένε στη Libération, που την περασμένη Τρίτη τούς αφιέρωσε την τελευταία της σελίδα. «Θεωρούμε τους εαυτούς μας μάλλον δημιουργούς». Τους γοητεύει ότι έχουν γλιτώσει από το σχήμα σπίτι – δουλειά – τηλεόραση. Κι όταν χωρίσουν, θα σταματήσουν. Αλλά ο δημοσιογράφος που τους συνάντησε ορκίζεται ότι είναι πολύ ερωτευμένοι κι ας είναι μαζί 24 ώρες το 24ωρο.

Ο Σλάβοϊ Ζίζεκ διαφωνεί. Ολα αυτά τα θεωρεί παρακμιακά πράγματα. «Είναι φρικτό, θέλουν να ερωτεύονται χωρίς να χάνουν τον έλεγχο», λέει σε συνέντευξή του στη Repubblica. «Μα ο πραγματικός έρωτας είναι μια πτώση, ένα απόλυτο σοκ, δικαίως τον περιγράφουν οι Αγγλοι με τη φράση fall in love. Είναι επίσης κάτι πολύ πιο ριζοσπαστικό από το σεξ. Το σεξ αποτελεί μια απάντηση στις άμεσες ανάγκες μας, ενώ ο έρωτας έχει κάτι το ολοκληρωτικό και μεγαλειώδες».

O αιρετικός σλοβένος φιλόσοφος έκλεισε προχθές τα εβδομήντα. Και είναι απαισιόδοξος. Δύο ιδεολογίες βλέπει σήμερα στον κόσμο. Τα χάπια, που τα καταπίνουμε για να επιβιώσουμε, και τον λαϊκισμό, που προσφέρει εύκολες απαντήσεις σε σύνθετα προβλήματα. «Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι σιγά-σιγά γινόμαστε μια κοινωνία ζόμπι», λέει. «Στην ταινία White Zombie, που γύρισε το 1932 ο Βίκτορ Χάλπεριν, ο Μπέλα Λουγκόζι υποδύεται τον ιδιοκτήτη μιας φυτείας που εκμεταλλεύεται τα ζόμπι. Μια μέρα έρχεται και τον βρίσκει ένας φίλος του και του λέει, κοίτα, αυτοί είναι οι ιδανικοί εργάτες, δεν θέλουν συνδικάτα ούτε δικαιώματα και αυξήσεις. Να λοιπόν τι πρέπει να κάνει η Αριστερά αν θέλει να αναγεννηθεί: να υπερασπιστεί τα ζόμπι, που στη χολιγουντιανή πάλη των τάξεων αποτελούν την εργατική τάξη».

Με άλλα λόγια, ο κομμουνιστής φιλόσοφος που, αν και άθεος, προσευχόταν κάποτε για τον ΣΥΡΙΖΑ, θεωρεί ότι ο Τζέιμς και η Λούνα είναι δύο ζόμπι που ανήκουν στη δικαιοδοσία της Αριστεράς. Το νεαρό ζευγάρι, πάλι, δεν δίνει δεκάρα για την πολιτική και είναι ευτυχισμένο που περνάει καλά πουλώντας ηδονή σε μια ελεύθερη αγορά. Είναι το νέο χάσμα γενεών μιας αποϊδεολογικοποιημένης εποχής.