Το παγκόσμιο ρεκόρ θράσους

Από τον Νικ Καλάθη μέχρι τον Μάικ Τζέιμς και από τον Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα μέχρι την ΚΑΕ Ολυμπιακός όλοι είχαν να πουν έναν καλό λόγο για τον Θανάση Γιαννακόπουλο, που έφυγε χθες από τη ζωή. Οχι τυχαία. Ο Θανάσης Γιαννακόπουλος είχε παντού φίλους, διότι ανήκε στο σπάνιο είδος των παραγόντων που ενδιαφέρονταν εκτός από την ομάδα τους και για τη δημόσια εικόνα τους. Ο Θανάσης Γιαννακόπουλος ήθελε να τον σέβονται κι αυτό το κέρδισε και ως άνθρωπος, αλλά και ως παράγοντας. Ανήκε επίσης στην κατηγορία των μεγάλων Παναθηναϊκών που δεν εξαφανίστηκαν από τα επίσημα του ΟΑΚΑ ή της Λεωφόρου Αλεξάνδρας όταν για την ποδοσφαιρική ομάδα ήρθαν τα δύσκολα. Ως καλός Παναθηναϊκός ο Θανάσης Γιαννακόπουλος ήθελε να είναι κοντά σε όλα τα τμήματα και να το δείχνει. Για αυτό και όλοι τελευταία τον αναζητούσαν στα επίσημα του ΠΑΟ: όποιος ήξερε τη μάχη που έδωσε τους τελευταίους μήνες, σου εξηγούσε την απουσία του και μοιραζόταν μαζί σου μια στεναχώρια. Μόνο σε αυτό το τελευταίο διάστημα της ζωής του, στον χρόνο δηλαδή που έδωσε τη μάχη του, ο κύριος Θανάσης προκάλεσε αγωνία και πόνο στους φίλους του. Ολα τα προηγούμενα χρόνια κάθε αναφορά σε αυτόν ήταν αφορμή για ωραίες ιστορίες μιας γλυκιάς οπαδικής τρέλας. Ας είναι ελαφρύ το χώμα…

Στιγμές

Υπάρχει κάτι συμβολικό στη φυγή του Θανάση Γιαννακόπουλου. Καταγράφεται σε μια στιγμή που αναζητούνται πραγματικοί Παναθηναϊκοί ικανοί να συστρατευτούν και να βοηθήσουν την ποδοσφαιρική ομάδα που περνάει δύσκολες στιγμές. Μετά τη διακοπή του ντέρμπι με τον Ολυμπιακό, η μεγάλη προσπάθεια που γίνεται στον ΠΑΟ είναι να γλιτώσει η ομάδα μια ακραία και βαριά τιμωρία: στον Παναθηναϊκό φοβούνται μήπως οι αθλητικοί δικαστές εξαντλήσουν την αυστηρότητά τους. Χθες υπήρξε και σκέψη να γίνει ένσταση κατά της απόφασης του διαιτητή, διότι δεν τηρήθηκαν από τον γερμανό διαιτητή κ. Φριτς όλα όσα προβλέπονται από τον ΚΑΠ για να οδηγηθεί ένα παιχνίδι σε διακοπή.

Γελοιότητα

Αυτόπτες μάρτυρες των περιστατικών μού εξηγούσαν χθες ότι ο Γερμανός, μετά τη δεύτερη έξοδό του στο γήπεδο και τα όσα αντίκρισε στον έλεγχο που έκανε, δεν ήθελε ούτε να ακούσει τι προβλέπει ο ΚΑΠ – γεγονός που κατά τη γνώμη μου αποδεικνύει και τη γελοιότητα του ίδιου του Κανονισμού Αγώνων Πρωταθλήματος. Οταν στον Φριτς εξήγησαν ότι προβλέπεται έκκληση για εκκένωση εξέδρας και σύσκεψη με την Αστυνομία για να αποφασιστεί η συνέχιση ή όχι του αγώνα, αυτός σήκωσε τα χέρια και τους απομάκρυνε όλους κάνοντας νεύμα ότι δεν θέλει ν’ ακούσει τίποτα άλλο! Δεν γνωρίζω αν όντως είπε ότι κάνει καριέρα στη Γερμανία και ότι δεν μπορεί να επιστρέψει στη χώρα του και να χρειαστεί να εξηγήσει γιατί δεν διέκοψε αυτό το παιχνίδι – τα διάβασα κι εγώ όλα αυτά, αλλά δεν βρήκα κάποιον να τα επιβεβαιώσει: ίσως ειπώθηκαν, ίσως όχι. Αυτό που ξέρω είναι ότι οι δικαστές θα κληθούν να βγάλουν μια απόφαση στηριγμένοι στο φύλλο αγώνα που έχει συντάξει ένας διαιτητής που χρησιμοποίησε την απλή λογική κι όχι τον ΚΑΠ – που είναι ένα ακόμα ελληνικό νομοθετικό έκτρωμα. Φυσικά μοιάζει απίθανο να γίνει δεκτή μια ένσταση για κακή διακοπή του ματς, όταν μάλιστα υπάρχει και ανακοίνωση του Παναθηναϊκού που καταδικάζει τα επεισόδια. Αλλά στην Ελλάδα είμαστε και ποτέ δεν ξέρεις. Η παραπομπή του ΠΑΟ με το άρθρο 5 παρ. 5 του ΚΑΠ αφήνει ανοιχτά πολλά ενδεχόμενα: με λίγη καλή διάθεση των δικαστών άνετα μπορεί να γίνουμε ρεζίλι σε όλο τον κόσμο φέρνοντας πίσω τον Φριτς για να συνεχίσει το ματς.

Grexit

Αυτό που με βεβαιότητα γνωρίζω είναι ότι έχουν τρελαθεί με τα όσα συνέβησαν πάλι σε ένα ελληνικό ντέρμπι οι δυο επιτετραμμένοι της FIFA, δηλαδή ο Χέρμπερτ Χούμπελ και ο Πετρ Φούσεκ – ο δεύτερος ήταν και στο γήπεδο. Μεταξύ των δυο δεν υπάρχει κοινή γραμμή: ο Χούμπελ είναι σκληρός, δεν διαπιστώνει καμία πρόοδο στην Ελλάδα και στις εκθέσεις του γράφει τα πάντα με λεπτομέρειες. Ο Φούσεκ περνάει ωραία εδώ, θα ήθελε να παραταθεί η παραμονή του, έχει κάνει πολλούς φίλους στην Ελλάδα και δείχνει σε όλους κατανόηση. Αλλά και οι δυο συμφωνούν ότι η έλλειψη διοίκησης οδηγεί το ελληνικό ποδόσφαιρο σε απαξίωση και δεν αποκλείεται ειδικά ο Χούμπελ να κάνει και νέα έκθεση αποβολής της ομοσπονδίας από τη FIFA μετά τα όσα έγιναν στο ΟΑΚΑ: θυμίζω ότι πέρυσι είχε εισηγηθεί να υπάρξει Grexit μετά την είσοδο του Ιβάν Σαββίδη στον αγωνιστικό χώρο της Τούμπας στο ντέρμπι ΠΑΟΚ – ΑΕΚ. Η ΕΠΟ γνωρίζοντας την αυστηρότητά του έβγαλε ανακοίνωση για τα επεισόδια του ΟΑΚΑ σε χρόνο-ρεκόρ. Η ανακοίνωση που δεν αναφέρει τίποτα, παρά μόνο τη διάθεση της ομοσπονδίας για διάλογο με τους φορείς (κουβέντα να γίνεται δηλαδή…), βγήκε για να φανεί στα μάτια των επιτηρητών ότι υπάρχει και αντιδρά. Αλλά είναι αμφίβολο αν ο Χούμπελ θεωρεί τις ανακοινώσεις άσκηση διοίκησης: αν έχουμε επεισόδια και στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος θα έχουμε πάλι απειλές για αποβολές κτλ. Το ξέρω ότι έχουν σταματήσει να τρομάζουν, αλλά, ως γνωστόν πολλές φορές πάει η στάμνα για νερό, αλλά σπάει μια και καλή. Και με την ανικανότητα που πλέον βγάζει μάτια κάποια στιγμή θα ξεμείνουμε και από δικαιολογίες…

Ανήλικοι

Το εντυπωσιακό είναι ότι όλοι ζουν στον κόσμο τους. Ο υφυπουργός Αθλητισμού Γιώργος Βασιλειάδης, αντί να προβληματίζεται για το γεγονός ότι έπειτα από όσα έγιναν συνελήφθησαν μόνο 8 μπαχαλάκηδες (και οι πέντε μάλιστα είναι ανήλικοι…), τριγυρνάει από κανάλι σε κανάλι μιλώντας για του κόσμου τα άσχετα. Η υπουργός Προστασίας του Πολίτη Ολγα Γεροβασίλη θεωρεί ότι τα γήπεδα είναι εκτός ελληνικής επικράτειας, η ομοσπονδία πιστεύει ότι χρειάζεται διάλογος και η Σούπερ Λίγκα ανησυχεί για το τι θα γίνει με την αναδιάρθρωση: αν η παγκόσμια ομοσπονδία ποδοσφαίρου είχε ασχοληθεί έστω και πέντε λεπτά με τα όσα συμβαίνουν εδώ θα μας είχε διώξει!

Μουντιάλ

Παντού γίνονται επεισόδια: τις προάλλες στην Αγγλία μπήκε ένας οπαδός στο ντέρμπι Αστον Βίλα – Μπέρμιγχαμ και χτύπησε έναν ποδοσφαιριστή. Αλλά όλοι προσπαθούν να μην υπάρχουν τέτοιες καταστάσεις αστυνομεύοντας τα γήπεδα καλύτερα: αυτό είναι το πρώτο και το πιο βασικό. Εδώ περνάμε ωραία στην κοσμάρα μας αερολογώντας για να δείξουμε ότι προβληματιζόμαστε. Αποτελεί φυσικά παγκόσμιο ρεκόρ θράσους το γεγονός ότι μια χώρα της οποίας οι υπεύθυνοι δεν μπόρεσαν να διοργανώσουν ένα ντέρμπι, ζητά τη διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου ή έστω των τελικών ενός Πανευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Αλλά το θράσος ποτέ δεν μας έλειψε…