Η φοβισμένη {LF}και σκοτεινή αυτοπεποίθηση{CR}

Μια μικρή ομάδα ακροδεξιών μπορεί να πείσει ευρύτερες λαϊκές μάζες. Αυτό σημαίνει ότι ένα μέρος του κόσμου είναι προετοιμασμένο να ακούσει, να δεχτεί, να προσηλυτιστεί. Αρκετοί  θέλουν τον ιαματικό λόγο, χρειάζονται τη λύτρωση. «Να φύγουν να πάνε στην Αφρική. Να τους πάρουν στο σπίτι τους αυτοί που τους θέλουν». Για τους πρόσφυγες και μετανάστες λένε.

Ελάχιστοι γονείς που καταχρώνται τον δημοκρατικό θεσμό του γονεϊκού κινήματος, εμποδίζουν τη λειτουργία σχολείων, επειδή τις απογευματινές ώρες καμιά δεκαριά προσφυγόπουλα θα κάνουν εναλλακτικό μάθημα. Πλειοδοτούν, με σοφίσματα ή και ασφυκτική πίεση, εμποδίζουν τη διδασκαλία, μεταξύ άλλων, της ελληνικής, σε παιδιά που πιθανόν θα κουβαλάνε το γλωσσικό φορτίο και την περιστασιακή (για τον τρόπο ζωής τους) ζεστασιά της τάξης. Προτείνουν την απομόνωση παιδιών ως υπέρτατη εκδήλωση της θαλπωρής. Μιας δικής τους, ιδιόκτητης και κλειδαμπαρωμένης θαλπωρής. Η απόλυτη ανεπάρκεια στη διαχείριση του Προσφυγικού, εξηγεί την ευρύτατη λαϊκή μετατόπιση προς συντηρητικές ή και ακραίες θέσεις, αλλά το να εκφράζεται η παραλλαγμένη ακρότητα, στο εκπαιδευτικό πεδίο, είναι εκτός ανεκτών κλιμάκων.

Δεν ξέρω πού πάει το πράγμα. Πέρασε μεν το δυσκολότερο μέρος της κρίσης αλλά έμεινε ο πολιτισμός της. Μάλιστα επειδή κατά ένα μέρος η ανασφάλεια της άτακτης χρεοκοπίας περιορίστηκε, η οργή  μπορεί να εκρήγνυται ανενόχλητη και ακμαία. Διαβάζω σχόλια κάτω από μια είδηση που αφορά τον κ. Μητσοτάκη και είναι πανομοιότυπα με αυτά που αφορούν τον Πρωθυπουργό ή στελέχη της κυβέρνησης. Μίσος. Μερικοί είναι τόσο τσαντισμένοι που γράφουν «ηχοποίητα». «Γκδαρμακλ τα λεφτά μώνο εμεεεις το πουυυλο». Δε καταλαβαίνεις πάντα τι θέλουν να πουν. Βρίζουν, χτυπιούνται αλλά με έναν δικό τους τρόπο. Δεν είναι οι λέξεις που φοβίζουν, είναι η συνεννόηση με ομοειδείς. Τους απαντούν με τον ίδιο τρόπο. Ψευδώνυμα πρόσωπα, ψευδολογίες, δυσνόητο, ασφυκτικό αίσθημα.

Είναι σίγουρο ότι η προεκλογική περίοδος είναι βίαιη και κολακεύει την ενδιάθετη κοινωνική βία, τις ορμές και τα πάθη. Συγκρούονται λυσσωδώς άνθρωποι που πολλά χρόνια βρίζουν το σύστημα, βρίζουν κάποιους «αυτούς», βρίζουν εχθρούς ή προβεβλημένους, ή αυτούς που τους πήραν κάποια μπουκιά από το στόμα ή που νοιώθουν ότι κάποτε τους αφαίρεσαν κάτι που δικαιούνταν. Αφρισμένες διεκδικήσεις μιας προβολής, μιας προσοχής, μιας αδικίας που πρέπει να αποκατασταθεί.

Πολιτική τελικά είναι η μετάφραση αυτού του συναισθηματικού συρματοπλέγματος. Η μετάφραση μιας εκδικητικής και τρεμάμενης αυτοπεποίθησης.

Πού πάει λοιπόν το πράγμα; Η Ευρώπη προοικονομεί αυτό με έρχεται ή η Ελλάδα προαισθάνεται τη ρήξη με κάθε έννοια νηφαλιότητας, ορθού λόγου ή έστω στοιχειώδους χαράς για τα μικρά της ζωής και φροντίζει να βγάλει στον αφρό τους πραιτωριανούς μιας τέτοιας καθίζησης;

Αναδύεται και καιροσκοπικά καλλιεργείται ένας ψευδεπίγραφος πατριωτισμός, αντίδικος με τη βαθύτατη κατανόηση της πατρίδας, της  ιστορίας, της γλώσσας, των έργων, των δημιουργών, των πράξεων. Μια ξώφαλτση και αβέβαιη αυτοτέρψη, που φυσικά οδηγεί στο τίποτα.

Ο Δημήτρης Σεβαστάκης είναι βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, Νομού Σάμου