Μια αιώνια συγγνώμη

Η δικαιολογία δεν είναι ακριβώς χειρότερη από αυτό που η ίδια χαρακτηρίζει «γλωσσικό ατόπημα» – δύσκολα μπορεί να ακουστεί κάτι χειρότερο από την απαίτηση να ζητήσουν συγγνώμη τα θύματα της 17Ν. Αυτό όμως δεν την κάνει λιγότερο φθηνή απ’ ό,τι είναι. Και ως φθηνή την κάνει και υπόδειγμα ενός φθηνού πολιτικαντισμού, τον οποίο η Μυρσίνη Λοΐζου υιοθέτησε με μια μάλλον αξιοσημείωτη ευκολία. Λυπάται, λέει, που η πολιτική αντιπαράθεση για τις επερχόμενες εκλογές στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ξεκίνησε με ευθύνη της Νέας Δημοκρατίας από ένα ζήτημα μικροπολιτικής.

Είναι κάτι ότι η υποψήφια ευρωβουλευτής επιχειρεί να στήσει από την πρώτη φράση της απάντησής της έναν ανούσιο κομματικό καβγά. Είναι κάτι άλλο ότι στο σύμπαν της Λοΐζου φταίνε πάντα οι άλλοι – τα θύματα της τρομοκρατίας που πρέπει να της ζητήσουν συγγνώμη, η Νέα Δημοκρατία επειδή ζητάει εξηγήσεις για τη ρητορική μίσους της υποψήφιας, εκείνοι οι «κάποιοι» που «εμφανίστηκαν εξαιρετικά πρόθυμοι να συγκρατήσουν το λάθος της, αλλά απέφυγαν αντίστοιχα να συγκρατήσουν τη δημόσια συγγνώμη που είχε εκφράσει από τότε». Είναι ένα τρίτο ότι υποβαθμίζει μια τρομακτική δήλωση σε ζήτημα μικροπολιτικής, σε ένα «έλα μωρέ τι έγινε». Και είναι κάτι ακόμη ότι σε αυτή την πολιτικάντικα φθηνή απάντηση χωράει μόνο η δήλωσή της για τα θύματα της 17Ν αλλά όχι η εξίσου τρομακτική δήλωση για τον Λουκά Παπαδήμο.

Η Μυρσίνη Λοΐζου δεν εγκαλεί μόνο όσους θυμούνται ένα παρελθόν που η ίδια προτιμά πια να ξεχάσει επειδή αντιλαμβάνεται ότι μπορεί να στοιχίσει στην πολιτική της καριέρα. Ψέγει και όσους δεν καταλαβαίνουν πως «ο προεκλογικός διάλογος πρέπει να κινηθεί από εδώ και πέρα σε επίπεδο Αρχών και πολιτικών για το μέλλον της χώρας της μέσα σε μια πιο κοινωνική Ευρωπαϊκή Ενωση». Οι αρχές της Μυρσίνης Λοΐζου δεν είναι όπως των υπόλοιπων, είναι με «Α» κεφαλαίο. Ολα τα άλλα είναι «προσπάθεια δημιουργίας εντυπώσεων». Στη Μυρσίνη Λοΐζου δεν χρωστάνε μια συγγνώμη μόνο τα θύματα της 17Ν. Για τη Μυρσίνη Λοΐζου θα χρωστάμε αιωνίως μια συγγνώμη όλοι μας.