Επεσαν οι Γέφυρες

Νομίζω ότι ώς εδώ ήταν οι Γέφυρες. Νομίζω ότι η προσπάθεια τελείωσε, πήρε τα χαρακτηριστικά προσωπικού βολέματος ορισμένων που βρήκαν θέση στο κράτος, στο κόμμα και στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ και όποιος εξακολουθεί να παρουσιάζει τον Τσίπρα και την ομάδα του ως σοσιαλδημοκράτες δικαιούται τη χλεύη. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να μεταλλαχθεί σε σοσιαλδημοκρατικό κόμμα επειδή, απλούστατα, είναι κομμουνιστογενής σχηματισμός, με λενινιστική συγκρότηση. Ενα αυταρχικό κόμμα, οχυρωμένο πίσω από τον κρατισμό, που πάντα επιδιώκει να ελέγχει τον Τύπο και τη δικαιοσύνη.

Περιπτώσεις προσωπικοτήτων όπως ο Παπαγγελόπουλος επιβεβαιώνουν αυτή την κατεύθυνση. Κατά το ρεπορτάζ, μάλιστα, από την προχθεσινή συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, τη μεγάλη φράση που λάνσαρε η σύζυγος του πρωθυπουργού, «Πήραμε την κυβέρνηση αλλά όχι την εξουσία», δεν την είπε κάποιος παραδοσιακός κομματικός αλλά ο αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης που προέρχεται από την κρατικιστική Δεξιά, απολογούμενος μάλιστα στον Πολάκη, ο οποίος ακόμα αναρωτιέται πώς και δεν γέμισαν οι φυλακές πολιτικούς αντιπάλους του. Μην εκπλήσσεστε που ένας δεξιός όπως ο Παπαγγελόπουλος φέρεται σαν λενινιστής – εξαρχής υπήρξαν πολλοί μενσεβίκοι που αλλαξοπίστησαν για την καρέκλα.

Δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Η προσπάθεια από το υπουργείο Δικαιοσύνης να γεφυρωθεί η επαφή του ΣΥΡΙΖΑ και των παιδιών με τις μολότοφ και η υπεράσπισή τους από τον κοινωνιολόγο του Τσίπρα, Κυρίτση (πριν κάνει την κωλοτούμπα μετά την κατακραυγή), είναι ακόμα μια ένδειξη της ταυτότητας που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να θάψει. Δεν πρόκειται για περιθωριακές απόψεις του παρελθόντος – κι ας τις αποδοκίμασαν οι προερχόμενοι από την ανανεωτική Αριστερά, Φίλης και Κοντονής. Είναι αντιλήψεις βαθιά ριζωμένες στη ριζοσπαστική κουλτούρα του πολιτικού χώρου που κυβερνά – εξίσου ισχυρή, ως ουσιαστικά απολίτικη κουλτούρα, στις γενιές που ανατράφηκαν με αριστερά συνθήματα και με διαμαρτυρίες. Η επιλογή της Λοΐζου δεν έγινε από επιπολαιότητα, είναι η μέση αριστερή, οι απόψεις της φορέθηκαν πολύ στις συγκεντρώσεις των Αγανακτισμένων, τότε που ο ΣΥΡΙΖΑ συνοδοιπορούσε με κάθε καρυδιάς καρύδι υποσχόμενος «υγεία, αξιοζήλευτες λιβιδικές επιδόσεις (άλλη λέξη χρησιμοποιούσαν) και επανάσταση». Μαζί, τότε, ανέρχονταν πολιτικά προσωπικότητες όπως ο Πελεγκρίνης – ο αντιευρωπαϊκός λόγος του και τα αντιμνημονιακά πυροτεχνήματά του πήγαιναν αντάμα με τον αντισημιτισμό που, στη συνέχεια, δεν άντεξε και εξέφρασε.

Η πολιτική ταυτότητα του ΣΥΡΙΖΑ δεν κρύβεται. Γιατί είναι αυτή που είναι: λενινιστική, αυταρχική και λούμπεν.