Οσο υπάρχει τράπουλα

Ναι. Το έχουμε ακούσει. Το έχουμε διαβάσει. Το έχουμε μάθει. Το έχουμε εμπεδώσει. Το ποδόσφαιρο είναι ομαδικό άθλημα. Εντεκα εναντίον έντεκα άλλωστε παίζουνε. Δεν είναι τένις. Εχουμε ακούσει πρώτους σκόρερ να ευχαριστούν τους συμπαίκτες τους. Εχουμε ακούσει ότι όλη η ομάδα αμύνεται, όλη η ομάδα επιτίθεται. Παρά ταύτα, πάντα θα βγαίνουν πρωταγωνιστές. Πάντα θα αναδεικνύονται σολίστες. Πάντα θα υπάρχει κάποιο πρώτο βιολί. Οσο κι αν κυριαρχούν τα συστήματα, όσο κι αν το ποδόσφαιρο γίνεται όλο και περισσότερο δύσκολο, πάντα θα υπάρχει το ατομικό ταλέντο που θα κάνει τη διαφορά. Κάποιος που θα το γυρίζει στο «όλοι σας και μόνος μου». Και θα τα καταφέρνει. Οπως το κατάφερε την Τρίτη το βράδυ ο Κριστιάνο. Δεν συμβαίνει συχνά. Αλλά συμβαίνει. Είναι όπως το έχει πει ο Στράτος Διονυσίου. «Οσο υπάρχουν δάσκαλοι θα βγαίνουν μαθητάδες κι όσο υπάρχει τράπουλα θα βγαίνουνε ρηγάδες».

Μοναδικός
Αν ξεκινήσουμε να μετράμε από το Μουντιάλ του 1970 που η τηλεόραση έβαλε το ποδόσφαιρο στα σπίτια μας, αρχίζουμε από τον Πελέ και καταλήγουμε στον Μέσι. Εχοντας μεσολαβήσει ο Γιόχαν Κρόιφ, ο Ντιέγκο Μαραντόνα, ο Μισέλ Πλατινί, ο Ζινεντίν Ζιντάν, ο Ντελ Πιέρο, ο Ρονάλντο. Για να αναφερθούμε στον αφρό. Και πάντα θα βγαίνουν. Ετοιμος είναι πλέον να πάρει τη σκυτάλη ο Κιλιάν Εμπαπέ. Παγκόσμιος πρωταθλητής στα 20 του χρόνια. Ο Κριστιάνο Ρονάλντο δεν είναι αυτό που λέμε ο παίκτης-ορχήστρα. Δεν είναι Μέσι. Που θα έχει ολοκληρωτική συμμετοχή και επιρροή στο παιχνίδι της ομάδας του. Να κατεβάσει και να μοιράσει την μπάλα. Δεν έχει τα προσόντα του Αργεντίνου. Ως σκόρερ όμως είναι μπορείς να πεις στα χρόνια που παίζει μοναδικός. Χατ-τρικ ανατροπής σε νοκάουτ του Τσάμπιονς Λιγκ δεν είναι κάτι που συμβαίνει κάθε μέρα. Και δεν είχε απέναντί του τη Σάλκε, που η Σίτι σε δύο παιχνίδια της έβαλε δέκα.

Σταρ
Η Ατλέτικο του Ντιέγκο Σιμεόνε είναι η κατεξοχήν αμυντική ομάδα. Που ξέρει να μπλοκάρει, να χαλάει το παιχνίδι του αντιπάλου. Εις μάτην όμως. Οχι απέναντι στους έντεκα της Γιουβέντους. Αλλά απέναντι στον έναν. Απέναντι στον Κριστιάνο Ρονάλντο. Ιδού λοιπόν που «όλοι σας και μόνος μου» δεν συμβαίνει μόνο στις αλάνες. Δεν συμβαίνει στο «πέντε επί πέντε» στα βραδινά παιχνίδια μετά τη δουλειά, που μετά τα πρώτα λεπτά μπαφιάζουν από τον τσιγαρόβηχα. Συμβαίνει και σε υψηλό επίπεδο. Ο ένας να κερδίζει τους πολλούς. Ολη την άμυνα που είχε προσαρμοσθεί πάνω του. Και δεν μιλάμε για μία απλή νίκη, που δεν έφτανε στη Γιουβέντους. Λέμε για το πρώτο σκέλος του 3-0 που διαμόρφωσε μόνος του. Το καλοκαίρι όταν έγινε η μετακίνηση από τη Μαδρίτη στο Τορίνο, λέγαμε για την έξυπνη επιλογή και των δύο πλευρών. Της Γιουβέντους να εντάξει έναν σταρ στο δυναμικό της και του Ρονάλντο να τη βγάλει ξεκούραστα για τα επόμενα χρόνια.

Σκόρερ
Τα τελευταία τέσσερα πριν από τη σύνταξη, στο εύκολο Καμπιονάτο. Να κάνει πλάκα απέναντι σε ομάδες όπως η Κιέβο, η Φροζινόνε, η ΣΠΑΛ και η Εμπολι. Να όμως που ο Κριστιάνο δεν πήγε στο Τορίνο για ένα ακόμα Σκουντέτο. Τα τρία τελευταία κύπελλα με τα αφτιά, αυτός τα σήκωσε. Αυτός είναι ο πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με 124 γκολ. Αυτός είναι που στα 34 του μπορεί και πηδάει στον θεό. Και βάζει μπάλα και αντίπαλο στα δίχτυα, όπως προχθές το βράδυ στο πρώτο γκολ. Στο δεύτερο, παίρνει το σκαλπ και των δύο κεντρικών αμυντικών. Αυτός είναι που μπορεί να κάνει τη διαφορά σε υψηλής δυσκολίας παιχνίδια. Είναι η αποθέωση της ατομικής δεξιότητας. Ο ένας που μπορεί να κερδίζει τους πολλούς. Η ζωντανή απόδειξη ότι το ταλέντο είναι υπεράνω της ομάδας.