Η αξία του δράματος της Ρεάλ

Μοιάζει με αιώνια καταδίκη. Η αντίληψη της πραγματικής αξίας να συντελείται σχεδόν ταυτόχρονα με την απώλειά της. Τα όσα συμβαίνουν στη Ρεάλ Μαδρίτης τούτες τις μέρες αποτελούν δικαίωση για δύο ανθρώπους: τον Κριστιάνο Ρονάλντο και τον Ζινεντίν Ζιντάν.

Είναι εύκολο να αποδομείς την προσφορά 50 και πλέον γκολ τον χρόνο όταν σου προσφέρονται με τόση ευκολία. «Αφού μπορεί αυτός, μπορούν και άλλοι» πιθανολογούν. Το μόνιμο παράπονο του Ρονάλντο ήταν πως η Ρεάλ δεν τον εκτιμούσε όσο θα έπρεπε. Το λάθος του ίσως ήταν πως συνέδεε αυτή την εκτίμηση με την αμοιβή. Ισως όμως να μην ήταν και λάθος. Πώς μπορεί ένας ποδοσφαιριστής με μικρότερη προσφορά και αξία να αμείβεται με περισσότερα χρήματα από τον CR7;

Η κατακλείδα δικαιώνει τον Πορτογάλο. Με τη φυγή του η Ρεάλ ψάχνει τα γκολ με το κιάλι και τέθηκε  εκτός στόχων από τον Μάρτιο.

Η δικαίωση του Ζιντάν, ενός ανθρώπου που ξέρει το ποδόσφαιρο από την κάθε του πλευρά, όπως ο μέντοράς του Κάρλο Αντσελότι, έχει σχέση με τις λεπτομέρειες του δράματος που ζει η Βασίλισσα.

Ζήτησε να μείνει ο Ρονάλντο. Η Ρεάλ τον έδιωξε. Ζήτησε να φύγει ο Μπέιλ. Η Ρεάλ τον κράτησε. Ζήτησε να ανανεωθεί το κορεσμένο δυναμικό του ρόστερ. Παρέμεινε το ίδιο.

Η καυτή πατάτα έτυχε στον Σολάρι. Εναν άνθρωπο που προσπάθησε να εκμεταλλευτεί τις συγκυρίες και να χτίσει καριέρα προπονητή πάνω στα αποκαΐδια. Δεν μπορούσε να ανανεώσει το ρόστερ και γι’ αυτό επιχείρησε μια βαθιά τομή. Προώθησε νεαρούς αφήνοντας στη σκιά τους πολυδιαφημισμένους. Αποτέλεσμα, έχασε τα αποδυτήρια. Μπέιλ, Μαρσέλο, Κρος, Ισκο, Ασένσιο, όλοι στράφηκαν εναντίον του. Και στο ποδόσφαιρο ισχύει ο χρυσός κανόνας: από τη στιγμή που δεν μπορούν να φύγουν οι παίκτες, φεύγει ο προπονητής.

Εδώ η Ρεάλ προσπαθεί να επιβάλει μια εξαίρεση, ίσως για να επιβεβαιώσει τον κανόνα. Από το νεκροταφείο των αναντικατάστατων θέλει να νεκραναστήσει τον Ζιζού. Ηττα μεγαλύτερη και από το πρόσφατο 1-4 του Αγιαξ.