Ιπτάμενη

Πάντα πίστευα στις Θεές. Ειδικά στις… ιπτάμενες! Αυτές που λένε στις ψυχές κάτι με έναν τρόπο σχεδόν μεταφυσικό. Μια τέτοια είναι στα μάτια μου η Κατερίνα Στεφανίδη. Στον τοίχο του γραφείου, σε κιτρινισμένο σχεδόν φύλλο, το άλμα της προς το χρυσό στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Ρίο ντε Ζανέιρο. Τότε που υποκλίθηκαν οι πάντες στη θεότητα του επί κοντώ. Μαζί κι εγώ. Θα ήταν παράταιρο την ημέρα της γυναίκας να μη σκεφθώ τη σπουδαία αθλήτρια. Το κορίτσι που εκτός των διακρίσεών της διατηρεί ένα χαμηλό προφίλ, δεδομένου ότι επισκέπτεται χωρίς να το διατυμπανίζει το Χαμόγελο του Παιδιού, σε ένα στενοσόκακο του Μοσχάτου.

Η Στεφανίδη δεν γύρισε με κατεβασμένο κεφάλι από το Ευρωπαϊκό κλειστού στίβου της Γλασκώβης. Κι ας έμεινε μακριά από τα μετάλλια ύστερα από καιρό. Για την ακρίβεια ήταν κυρίαρχη των αιθέρων μια πενταετία με χρυσό στο Ρίο (Ολυμπιακοί), στο Λονδίνο (Παγκόσμιο), σε Αμστερνταμ και Βερολίνο (Ευρωπαϊκά). Παρέδωσε δε τα σκήπτρα στον κλειστό, καθόσον το 2017 στο Βελιγράδι αυτή ήταν η πρώτη. Ποια άλλη θα την απειλούσε, άραγε;

Ακομπλεξάριστη καθώς είναι, αφού κατέκτησε ό,τι υπήρχε στο διάβα της, αποδέχθηκε την ήττα της και την τέταρτη θέση στους πρόσφατους αγώνες. Δεν είναι ένα σύννεφο στην καριέρα της. Το αντίθετο. Θα μπορούσε να υποστηρίξει κάποιος ότι πρόκειται για μια στάση, αφού τον Σεπτέμβριο (27) αρχίζει το Παγκόσμιο ανοιχτού στη Ντόχα, ενώ σε ένα χρόνο έρχονται οι Ολυμπιακοί Αγώνες στο Τόκιο. Καλός ο κλειστός στίβος, αλλά τούτη η σεζόν είναι ιδιαίτερη γιατί δεν πρέπει να λησμονούμε ή να προσπερνάμε ότι τα σπουδαία ραντεβού δεν θα διεξαχθούν μεσούντος του θέρους αλλά το φθινόπωρο.

Το χαμόγελό της κατά την άφιξη της αποστολής, απλά αστραφτερό. Η ματιά της νιώθω να με διαπερνά και να τρέχει ακόμη πιο πέρα. Σε ποιους ορίζοντες πάει, πού θα σταματήσει, ουδείς μπορεί να προβλέψει. Αλλά ναι! Η απάντηση δεν ακούγεται, ωστόσο υπάρχει. Στην Ντόχα! Εκεί, τα ύψη που δοκιμάζει να περάσει η Κατερίνα Στεφανίδη θα είναι παιχνιδάκι για την αθλήτρια με την υψηλή κλάση. Τα κοντάρια, σύμμαχός της στην επιχείρηση αποκατάστασης της πραγματικότητας. Που θέλει την Ελληνίδα να ίπταται στους αιθέρες και να κυριαρχεί – γιατί πολύ απλά είναι η καλύτερη. Οχι, ελάχιστη πίκρα επειδή δεν τα κατάφερε στη Σκωτία. Αντίθετα, προσμονή για τις νέες διακρίσεις που θα έρθουν. Το είπαμε – το κορίτσι είναι Θεά!