Επαρση χωρίς αντίκρισμα

Δεν είναι ωραίο να μιλάει και να γράφει κανείς γενικότητες χωρίς να αναφέρει συγκεκριμένα ονόματα. Οσο και αν στη δεύτερη περίπτωση πολύ εύκολα μπορεί να μεταβληθείς σε έναν απλό κουτσομπόλη, χωρίς μάλιστα να το συνειδητοποιείς – άπειρα τα παραδείγματα -, ενώ στην πρώτη έχεις το τράτο για μια αναγωγή σε έννοιες και σε ιδέες και σε μια έστω και αφ’ υψηλού κριτική. Με τρόμο βλέπει κανείς να πλησιάζει η ημερομηνία των εκλογών, όχι μόνο γιατί σχεδόν στο σύνολό της η κοινωνία θα παροπλιστεί σε σχέση με προβλήματα που «τρέχουν», έστω και αν δεν έχουν πολιτικό χαρακτήρα, όσο για έναν άλλο λόγο που σε έξαρση την πολύχρονη μη προεκλογική περίοδο φουντώνει σε όσο διάστημα κρατάει η τελευταία.

Δεν υπάρχει πολιτικός που να κατεβαίνει υποψήφιος στις εκλογές, πασίγνωστος, ημιάγνωστος, ελάχιστα ή καθόλου γνωστός, ανεξαρτήτως κόμματος, που να μην αναφέρεται σε όσα έχει κάνει, ή σε όσα προτείνει να γίνουν προκειμένου να ανακάμψει σε σχέση με την πολλαπλή και πολυσχιδή κρίση ο τόπος. Με έναν τρόπο μάλιστα που σε κάνει να αναρωτιέσαι γιατί, αν και κάτοχος τόσων προτάσεων και τόσων λύσεων, έπρεπε να περιμένει την προεκλογική περίοδο για να τις ανακοινώσει, αφού η κοινωνική όξυνση που τις έκανε απαιτητές υπήρξε καταλυτικότερη σε έναν προγενέστερο χρόνο.

Θα ήταν και πάλι μικρό το κακό αν δεν παριστάμεθα μάρτυρες μιας ακόμη πιο εκνευριστικής – για να μην πούμε εμετικής – τακτικής και αφορά το σύνολο των πολιτικών, με κάποια υπογράμμιση των συμπολιτευόμενων δυνάμεων, για όσα επαίρονται πως έχουν κατορθώσει στο χρονικό διάστημα ανάμεσα στις προηγούμενες και στις επικείμενες εκλογές. Μα καλά, δεν υπάρχει ούτε ένας που να αναρωτιέται πώς είναι δυνατόν να πιστώνει τον εαυτό του με τα λίγα ή πολλά που έχει κατορθώσει, όταν η κατάντια που παρατηρεί γύρω του είναι τόσο εμφανής ώστε ακόμα και ένα νήπιο θα μπορούσε να την περιγράψει;

Πώς γίνεται να καμαρώνεις, ό,τι και αν έχεις φτιάξει, όταν σε σχέση με την οικονομία, με την παιδεία, με την υγεία, κυρίως με την καθημερινότητα ως έναν πολιτιστικό αναβαθμό που θα την έκανε υποφερτή και τώρα απουσιάζει, αισθάνεται κανείς το περαιτέρω να είναι το χάος και η άβυσσος; Βέβαια θα ήταν σαν να στρεφόταν κατά του εαυτού του ένας πολιτικός που θα ομολογούσε ότι, παρά τα χάλια της σημερινής συνθήκης, τα πράγματα θα ήταν ακόμη χειρότερα αν δεν είχε υπάρξει και δεν είχε επέμβει ο ίδιος, αλλά η απόσταση ανάμεσα σε μια τέτοιου είδους παραδοχή και στην έπαρση που διακρίνει τον πολιτικό δεν γεφυρώνεται με τίποτα.

Δεν γίνεται να είσαι θεσμικά καθ’ ύλην αρμόδιος ακόμη και ως βουλευτής του πιο αδύνατου κόμματος – πράγμα που σημαίνει ότι χρεώνεσαι έστω σε έναν απειροελάχιστο βαθμό την προοπτική μιας βελτίωσης και μιας αλλαγής σε σχέση με την ισχύουσα κατάσταση και να υποδύεσαι τον άσχετο. Γιατί άραγε κανείς πολιτικός δεν σκέφτεται πως η ταπεινότητα της ομολογημένης αδυναμίας να καταφέρει κάτι θα τον βοηθούσε και θα τον έσωζε ακόμη και πρακτικά πολύ περισσότερο από ό,τι η έπαρση για ένα έργο που αν και παρουσιάζεται ως κάτι που έχει συντελεστεί, παραμένει άγνωστο και άφαντο.