Ενοχοι

Είναι μια αλήθεια που δεν χαϊδεύει αυτιά αλλά με την οποία έρχομαι αντιμέτωπη κάθε φορά που πρόκειται να γράψω για θέματα που έχουν να κάνουν με τη Δικαιοσύνη. Τότε που μιλάω διεξοδικά με συναδέλφους του σχετικού ρεπορτάζ ή φίλους δικηγόρους. Οτι άλλο η νομοθεσία της χώρας και άλλο το θυμικό του λαού. Και, κυρίως, ότι η πρώτη δεν υφίσταται για να ικανοποιείται το δεύτερο. Διότι τότε θα είχαμε λαϊκά δικαστήρια. Τα οποία το μόνο που δεν εξασφαλίζουν είναι δίκαιη δίκη. Κάτι που θα έπρεπε να ξέραμε από την Ιστορία αλλά ξεχνάμε συστηματικά, ειδικά στην εποχή μας, την εποχή των διαδικτυακών αυτοαναγορευόμενων δικαστών και εισαγγελέων.

Στο προκείμενο τώρα. Υπόδικοι και με τον νόμο για την πυρκαγιά στο Μάτι η Ρένα Δούρου, ο Ηλίας Ψινάκης και άλλα 18 άτομα, σύμφωνα με την Εισαγγελία Πρωτοδικών της Αθήνας που, ύστερα από πολύμηνη εισαγγελική έρευνα, τους άσκησε ποινική διωξη σε βαθμό πλημμελήματος. Καταλαβαίνω ότι απέναντι σε μια εκατόμβη νεκρών το «πλημμέλημα» μπορεί και να ακούγεται υπερβολικά ελαφρύ αν και όποιος διαβάσει προσεκτικά το πόρισμα διαπιστώνει, πέρα από τις προσωπικές ευθύνες, την πλήρη αποδιοργάνωση και απουσία των σχετικών κρατικών υπηρεσιών και την έλλειψη στοιχειώδους συντονισμού των αρμοδίων φορέων. Η εμπειρία, όμως, έχει δείξει ότι σε ανάλογες περιπτώσεις – για παράδειγμα του σεισμού στην Αθήνα το 1999 – οι διώξεις για κακούργημα καταρρέουν στα δικαστήρια και οι κατηγορούμενοι αθωώνονται πανηγυρικά.

Υπάρχει όμως και ένα άλλο θέμα. Από αυτά που δεν φτάνουν στις αίθουσες των δικαστηρίων διότι δεν έχουν να κάνουν με τους νόμους αλλά με τη συνείδηση και το πώς αντιλαμβάνεται ο καθένας την ηθική. Η ανεμελιά με την οποία αντιμετώπισε στη συνέχεια η κυρία Δούρου την πυρκαγιά, τα περί «στραβής στη βάρδια της», τα χασκόγελά της λίγες μέρες αργότερα στις συριζαϊκές φιέστες, οι διαδικτυακοί χαριεντισμοί με το «κοινό» της τα πρώτα Χριστούγεννα μετά την τραγωδία, τα ψέματα του κυρίου Ψινάκη ότι κάηκε το σπίτι του, η δήλωσή του πριν από λίγες ημέρες ότι κοιμάται απολύτως ήσυχος τα βράδια, αποκαλύπτουν την εξάσκηση στην αυτοαθώωση. Τόσο παλιό το κόλπο που αντί να κουκουλώνει, ξεσκεπάζει θράσος και ευθύνες. Αυτό όμως, είπαμε, δεν έχει να κάνει με δικαστήρια αλλά με το θυμικό του κόσμου που, σε κάποιες περιπτώσεις, διαθέτει κάτι πιο ισχυρό από δικαστικές αποφάσεις. Την ετυμηγορία της ψήφου του.