Η εκδίκηση της γαίας

Οι γνήσιοι οικολόγοι ήταν ως επί το πλείστον άτομα με διορατικότητα, βαθιά φιλοσοφημένα, πνεύματα ανήσυχα, που έβλεπαν την απληστία του κέρδους να παρασύρει στο διάβα της τα πάντα. Να καταστρέφει, δάση, ρεματιές, και στη θέσης τους να μπαζώνει, να κτίζει τερατώδη κτίρια. Να μολύνει λίμνες, ποτάμια, πηγές. Να μετατρέπει τις ατέλειωτες ομορφιές μιας χώρας σε απέραντο σκουπιδότοπο. Με τις ευλογίες των κρατούντων στις πόλεις και στα χωριά. Με τα αυθαίρετα να αλλοιώνουν την αισθητική του χώρου και να μετατρέπουν την περιοχή σε «πέτρες ατάκτως ερριμμένες». Χωρίς κανέναν σεβασμό στη μητέρα γη και τους ενοίκους της.

Οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες έχουν διασώσει μεγάλα τμήματα του φυσικού περιβάλλοντος. Τα έχουν διατηρήσει αλώβητα για να τα χαίρονται όλοι. Μικροί μεγάλοι.

Οι προσπάθειες σε παγκόσμιο επίπεδο, για την προστασία του οικοσυστήματος, σκόνταψαν στο ασυλλόγιστο κέρδος και στην απληστία των κρατών ή μάλλον των ολιγαρχών, που τα κατευθύνουν. Τυφλώθηκαν και οδηγούν τη Γαία στην καταστροφή.

Για κακή μας τύχη, η πολιτισμική – ηθική, οικονομική κρίση, δομική όπως είναι, έφερε στο πλήρες περιθώριο θέματα σχετιζόμενα με το φυσικό περιβάλλον.

Οι προτεραιότητες πλέον της κοινωνίας είναι άλλες. Ετσι το πελατειακό κράτος βρίσκει την ευκαιρία, στο όνομα της ανάπτυξης, να διαστρεβλώνει, να παραποιεί το Σύνταγμα. Το αντιπαιδαγωγικό του έργο και σ’ αυτόν τον τομέα, αφήνει τα σημάδια του, κληρονομιά στις επόμενες γενιές. Θ’ αναρωτιούνται για το είδος του πολιτισμού που αναπτύχθηκε και θα βλασφημούν όλους τους ανεπρόκοπους, τους βιαστές του οικοσυστήματος, τους βιαστές της φύσης, της Γαίας.

Η Γαία όμως εκδικείται όπως κάθε ζωντανός οργανισμός. Σ’ ένα Συνέδριο στο Αμστερνταμ το 2001 περισσότεροι από χίλιοι αντιπρόσωποι των τεσσάρων σημαντικών οργανώσεων που ασχολούνται με τις παγκόσμιες μεταβολές υπέγραψαν μια διακήρυξη, στην πρώτη παράγραφο της οποίας δηλωνόταν: «Το σύστημα της Γης συμπεριφέρεται ως ένα ενιαίο αυτορρυθμιζόμενο σύστημα, που αποτελείται από φυσικά, χημικά, βιολογικά και ανθρώπινα στοιχεία…!! Αποτελεί μια οντότητα».

Παρά ταύτα η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη. Τα συμφέροντα υπερκαλύπτουν, σκεπάζουν, καλύπτουν ερμητικά τα μάτια της κοινωνίας και απορρίπτουν τις σκέψεις για περιορισμό των ρύπων. Πρωτοστατούν οι: Ινδία, Κίνα, οι χώρες που παράγουν πλούτο με μεροκάματα του τρόμου, προσπαθώντας να τα επιβάλουν και σ’ εμάς. Ενός πλούτου που οι λίγοι απολαμβάνουν εις βάρος των πολλών. Από κοντά βέβαια και οι ΗΠΑ με τον επικίνδυνο Τραμπ.

Μένει μόνο η ΕΕ που αδύναμη πλέον και διηρημένη αδυνατεί να πρωτοστατήσει και με το πολιτιστικό παρελθόν της να προκρίνει και να επιβάλει λύσεις. Δεν είναι η Ευρώπη του πνεύματος. Ούτε των λαών. Φέρεται ως λιμοκοντόρα, ως ξεπεσμένη, συρόμενη από τις ιδεοληψίες της, τις εμμονές και τις αντιφάσεις της.

Ο καθένας από τη δική του μεριά να εμπνευσθεί και να εμπνεύσει τους γύρω του, για την αρμονία, την ισορροπία, που η Γη απαιτεί προκειμένου κι αυτή να μας προστατεύσει. Αλλως θα ‘ρθει η στιγμή που η εκδίκηση της Γαίας θα είναι τρομερή, χωρίς έλεος. Και θα δώσει τέλος στην κρίση μ’ έναν μοναδικό, ίσως και καταλυτικό, τρόπο.

Ο Δημήτρης Χ. Παξινός είναι πρώην πρόεδρος του ΔΣΑ