Τακτικές έξοδοι και όχι ανά εξάμηνο

Παρά την πρόσφατη μείωσή του, το κόστος δανεισμού του ελληνικού Δημοσίου παραμένει σε υψηλά επίπεδα. Τις τελευταίες ημέρες η απόδοση του δεκαετούς ελληνικού ομολόγου είναι γύρω στο 3,8% ενώ οι αντίστοιχες αποδόσεις της Πορτογαλίας και της Ιρλανδίας είναι, αντιστοίχως, 1,4% και 0,8%. Επομένως, έχουμε ακόμα πολύ δρόμο να διανύσουμε μέχρι να φτάσουμε στο επιθυμητό σημείο. Ομως, οι δύο «εναλλακτικές» που παρατίθενται στο ερώτημα δεν είναι, στην πραγματικότητα, εναλλακτικές.

Για να επιστρέψει σε αξιόλογους ρυθμούς οικονομικής μεγέθυνσης, η Ελλάδα πρέπει να μείνει αταλάντευτα στον δρόμο των μεταρρυθμίσεων που αυξάνουν την παραγωγικότητα, ειδικά αν ληφθούν υπόψη και οι αρνητικές συνέπειες της σταδιακής γήρανσης του πληθυσμού. Ομως, αυτό δεν σημαίνει ότι η Ελλάδα πρέπει να μείνει εκτός αγορών μέχρι να ολοκληρωθεί το όποιο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων και στο διάστημα αυτό να βασίζει την αναχρηματοδότησή της στο cash buffer.

Η επαναπροσέγγιση των αγορών είναι σταδιακή διαδικασία. Εκδίδοντας ένα ομόλογο κάθε εξάμηνο, ουσιαστικά είναι σαν να βρίσκεσαι με το ένα πόδι εκτός αγορών. Επομένως, η τακτική έξοδος στις αγορές με σχετικά μικρές εκδόσεις διαφορετικών περιόδων ωρίμανσης είναι αναγκαία. Οι εκδόσεις αυτές θα δημιουργήσουν πραγματική καμπύλη αποδόσεων και θα δώσουν βάθος στην αγορά ελληνικών ομολόγων, ενώ η υλοποίηση μεταρρυθμίσεων θα βοηθήσει στη μείωση των αποδόσεων των ελληνικών τίτλων.

Αλλωστε, αν τυχόν εξαντλήσουμε πρόωρα το cash buffer και βρεθούμε στην αγορά κάτω από αντίξοες συνθήκες, οι κίνδυνοι θα είναι, πραγματικά, πολύ μεγάλοι.