Δεν κάνει να τρώμε ανθρώπους

Ας αρχίσουμε με λίγα νομικά (τα οποία αντλώ από επαγγελματίες νομικούς που ασχολούνται με ποινικές υποθέσεις). Ενας παλαιός πολιτικός της ΝΔ, δεν γράφω το όνομά του επειδή ειλικρινά δεν έχει σημασία, τις προάλλες καταδικάστηκε πρωτοδίκως για «ασέλγεια εις βάρος ανηλίκων άνω των 15 ετών έναντι αμοιβής», σύμφωνα με το άρθρο 351Α του ΠΚ.

Αν ξέρουμε να διακρίνουμε το νόημα των λέξεων, κι αν έχουν νόημα οι λέξεις, ο πρωτοδίκως καταδικασθείς (που υποστηρίζει ότι είναι αθώος) δεν καταδικάστηκε επειδή διέπραξε το αδίκημα της παιδεραστίας ή της παιδοφιλίας. Δεν κρίθηκε, δηλαδή, παιδεραστής, δεν είναι η περίπτωσή του σχετική με το κύκλωμα παιδεραστίας στη Μολδαβία με το οποίο τον συγκρίνει ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρης Παπαδημούλης. Ο επιπόλαιος ευρωβουλευτής (ή μήπως ψεύδεται συνειδητά;) μπορούσε να πληροφορηθεί ακριβώς την αιτιολόγηση της καταδίκης από τους τρεις μάρτυρες κατηγορίας, όλοι δημοσιογράφοι συγκροτήματος Τύπου που έχει κατηγορηθεί ως κυβερνητικό φερέφωνο. Ανακοίνωση, εξάλλου, είχε εκδώσει το πρωθυπουργικό γραφείο κάνοντας λόγο (επίσης ψευδώς) για παιδεραστία – κι αυτό λίγες ημέρες μετά την ψήφιση στη Βουλή του Νόμου 4596, στον οποίο έχει ενσωματωθεί ευρωπαϊκή οδηγία για το τεκμήριο αθωότητας. Τους σέβεται τους νόμους που ψηφίζει ο έλληνας Πρωθυπουργός;

Δεν αγνοώ το ηθικό βάρος κάθε τέτοιου τύπου εμπλοκής. Αλλά ούτε το μέγεθος της κοινωνικής υποκρισίας – παλιότερα την υποκρισία την εντοπίζαμε στην ποίηση, απομνημονεύαμε τότε τη Γαλάτεια Καζαντζάκη: «Στη Σμύρνη, Μέλπω. Ηρώ, στη Σαλονίκη. / Στο Βόλο, Κατινίτσα, έναν καιρό. / Τώρα στα Βούρλα με φωνάζουν Λέλα…». Γι’ αυτό με ξεπερνάει το γεγονός ότι αυτό το θέμα θα γινόταν αφορμή μιας ηθικολογικής επίθεσης από δυνάμεις, υποτίθεται, της χειραφέτησης και των δικαιωμάτων κατά, συλλήβδην, της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ενα χαρακτηριστικό της επίθεσης αυτής είναι η διά της υπερβολής γενίκευση: σε έναν καταδικασθέντα πρωτοδίκως για ασέλγεια φορτώνεται η ρετσινιά του παιδεραστή και, στη συνέχεια, γίνεται προσπάθεια να σπιλωθεί το κόμμα στο οποίο δραστηριοποιούνταν, με τη λογική της συλλογικής ευθύνης. Οι υπαινιγμοί, μάλιστα, γίνονται κατηγορίες κατά της βουλευτού Αννας Μισέλ Ασημακοπούλου, η οποία κατέθεσε ως μάρτυρας υπεράσπισης του κατηγορουμένου. Ποδοπατώντας το δικαίωμα στην υπεράσπιση του κατηγορουμένου που, ως γνωστόν, είναι προϋπόθεση της δικαιοσύνης και «ιερό δικαίωμα» – έτσι το είχε χαρακτηρίσει η Ελληνική Ενωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη, το 2006, απαντώντας σε όσους κατηγορούσαν τους μάρτυρες υπεράσπισης στη δίκη της τρομοκρατικής 17 Νοέμβρη.

Το συμπέρασμα από την εξιστόρηση των παραπάνω περιστατικών είναι απαισιόδοξο. Ο ΣΥΡΙΖΑ, θεωρώντας ότι μπορεί να στριμώξει την αντιπολίτευση, μεταθέτει ακόμα μία φορά τη συζήτηση στο πεδίο της αντιπολιτικής. Αντί για γεγονότα, ηθικολογία. Αντί για σεβασμό στον νόμο, γενίκευση. Αντί για κανόνες, εντυπώσεις. Αντί για πολιτική, αντιπολιτική.

Με άλλα λόγια, πίσω από τις γέφυρες, το παιχνίδι γίνεται προσπάθεια να παιχτεί εκεί όπου ο ΣΥΡΙΖΑ παίζει καλά. Στους αγανακτισμένους και στην έντεχνα διοχετευμένη «λαϊκή οργή». Αλλά, όπως θα έλεγε και ο συγγραφέας Μάλκολμ Μπράντμπερι, «δεν κάνει να τρώμε ανθρώπους».