Θύματα διπλής εκμετάλλευσης

Ηταν μια δήλωση υποστήριξης του Φρεντερίκ Μιτεράν προς τον Ρομάν Πολάνσκι που ανέσυρε από τη λήθη ένα βιβλίο του. Ο σκηνοθέτης είχε συλληφθεί στην Ελβετία τον Σεπτέμβριο του 2009 έπειτα από αίτημα των Ηνωμένων Πολιτειών για την κατηγορία παιδεραστίας που αντιμετώπιζε από το 1977 και ο τότε υπουργός Πολιτισμού της Γαλλίας, ανιψιός του Φρανσουά Μιτεράν, είχε χαρακτηρίσει την υπόθεση «μια παλιά ιστορία που δεν είχε κανένα νόημα». Η δήλωση υποστήριξης προκάλεσε αντιδράσεις. Ηταν όμως η Μαρίν Λεπέν του Εθνικού Μετώπου που θυμήθηκε ότι στο βιβλίο του «Κακή ζωή», το οποίο είχε εκδοθεί το 2005, ο Μιτεράν έγραφε σε ένα κάπως ημιβιογραφικό στυλ ότι είχε κάνει σεξουαλικό τουρισμό στην Ταϊλάνδη.

Ηταν και ο Μπενουά Αμόν, τότε εκπρόσωπος του Σοσιαλιστικού Κόμματος,  που έβρισκε σοκαριστικό το γεγονός ότι ο υπουργός Πολιτισμού της Γαλλίας είχε υπερασπιστεί τον Πολάνσκι έχοντας γράψει ένα τέτοιο βιβλίο. Κανένας, όμως, δεν σκέφτηκε να συνδέσει τον Μιτεράν με τον πρόεδρό του. Κανένας, ας πούμε, δεν σκέφτηκε να πει ότι ο Νικολά Σαρκοζί «δεν ορρωδεί προ ουδενός όταν πρόκειται να υπερασπιστεί τους «φίλους» του», όπως έγραψε στην ανακοίνωσή του το Μέγαρο Μαξίμου για την υπόθεση Γεωργιάδη. Κανένας, ούτε καν η Λεπέν, δεν σκέφτηκε να απλώσει σαν λεκέ μια ειδεχθή πράξη, όπως είναι η ασέλγεια σε ανήλικους επί πληρωμή, σε ό,τι μπορεί να θεωρηθεί πολιτικό περιβάλλον του προσώπου που εμπλέκεται.

Μπορεί να πει κανείς πολλά για μια χώρα η οποία υποδέχεται λογοτεχνικά την «Κακή ζωή» του Φρεντερίκ Μιτεράν ή την «Πλατφόρμα» του Μισέλ Ουελμπέκ. Εχει να πει όμως ακόμη περισσότερα για μια χώρα της οποίας ο πρωθυπουργός ασχολείται με μια τέτοια υπόθεση. Αν είναι δουλειά του πρωθυπουργού να καταγράφει ποιος περέστη σε μια δίκη και ποιος κατέθεσε ως μάρτυρας, τότε είναι δικαίωμα κάποιου να υποθέσει πως αυτή η χώρα είναι η μοναδική όπου οι ανήλικοι που έχουν εγκλωβιστεί στα δίχτυα του τράφικινγκ δεν πέφτουν μόνο θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης. Πέφτουν και πολιτικής.