Λύση στις ρυτίδες με γυμναστική προσώπου

«Οι ασθενείς έρχονται συχνά στο ιατρείο μου κάνοντας την εξής ερώτηση: “Πώς μπορώ να φαίνομαι νεότερος;”. Ενώ πάντα συνιστώ την υιοθέτηση ενός υγιεινού τρόπου ζωής – δηλαδή μια ισορροπημένη διατροφή και τακτική άσκηση – ώστε να νιώθουν νεότεροι, ποτέ δεν σκέφτηκα ότι οι ασκήσεις του προσώπου θα μπορούσαν να αποτελούν μέρος του προτεινόμενου σχήματος!».

Ετσι ξεκινά το άρθρο της στο blog της Ιατρικής Σχολής του Χάρβαρντ που επικεντρώνεται σε θέματα υγείας η δερματολόγος Dr Kristina Liu. Μια πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύτηκε στην ιατρική επιθεώρηση «JAMA Dermatology» έβαλε σε δεύτερες σκέψεις την ειδικό, καθώς έδειξε ότι η καθημερινή ρουτίνα άσκησης του προσώπου μπορεί να επιβραδύνει τις φθορές του χρόνου.

Η υπόθεση που οδήγησε στη διεξαγωγή της μελέτης είναι ότι η γήρανση οφείλεται (και) στην απώλεια λίπους και μαλακών ιστών. Σε ό,τι αφορά τη διατήρηση του σώματος, η λύση βρίσκεται στο γυμναστήριο και κυρίως στην εκγύμναση με βάρη. Συνεπώς, γιατί να μην ισχύει κάτι αντίστοιχο για το πρόσωπο;

Στην πρώτη αυτή μελέτη, δεδομένου ότι το πεδίο αυτό είναι ανεξερεύνητο, οι ερευνητές ζήτησαν από 27 γυναίκες (ηλικίας 40-65 ετών) να ακολουθήσουν ένα πρόγραμμα ασκήσεων προσώπου για 30 λεπτά επί οκτώ εβδομάδες. Στη συνέχεια ακολούθησαν μια ρουτίνα ασκήσεων κάθε δεύτερη ημέρα για συνολικά 20 εβδομάδες.

Επειτα, μια ομάδα δερματολόγων – που σημειωτέον δεν είχαν έρθει σε επαφή με τους συμμετέχοντες – κλήθηκε να αξιολογήσει φωτογραφίες πριν και μετά τις ασκήσεις. Αυτό που διαπίστωσε είναι βελτίωση στην περιοχή των μάγουλων, ενώ σε ό,τι αφορά την ηλικία των γυναικών έπεσαν έξω κατά περίπου τρία χρόνια. Αλλά και οι ίδιες οι γυναίκες που συμμετείχαν στη μελέτη δήλωσαν ότι νιώθουν ικανοποιημένες από το είδωλό τους στο καθρέφτη.

Παρ’ όλα αυτά, η συγκεκριμένη μελέτη, όπως σημειώνει η Dr Liu, έχει και τα «αδύναμά» της σημεία. Κατ’ αρχάς, πριν τελειώσει το πρόγραμμα, αποχώρησαν από την έρευνα έντεκα γυναίκες, γεγονός που αποδίδεται στο χρονοβόρο πρόγραμμα που έπρεπε να ακολουθήσουν. Επιπλέον, το μικρό δείγμα δεν επιτρέπει τις γενικεύσεις.

Αντίστοιχα, η απουσία ομάδας ελέγχου – μιας ομάδας δηλαδή που δεν θα έκανε τις ασκήσεις – θα βοηθούσε ώστε να ελαχιστοποιηθεί η πιθανότητα ότι η βελτίωση αυτή συνέβη τυχαία. Επιπρόσθετα αναπάντητα παραμένουν βασικά ερωτήματα, όπως για πόσο καιρό διαρκούν τα καλά αποτελέσματα, ποιες ασκήσεις είναι πιο αποτελεσματικές κ.ο.κ.