Σαν παιχνίδι

«Εξυπνη κινητικότητα», «εναλλακτική μετακίνηση» και άλλοι σύγχρονοι όροι για την αναβάθμιση ενός αγαπημένου παιδικού παιχνιδιού σε μέσον μεταφοράς στις σύγχρονες μεγαλουπόλεις. Και πέρα από αυτό, μια νέα κουλτούρα που αρχίζει από τον τρόπο που μετακινούμαστε για να ξεβάψει ακόμη και στις πολιτικές επιλογές μας. Μιλάμε βέβαια για την Ελλάδα και ειδικά την Αθήνα – αν και τα ηλεκτρονικά πατίνια κυκλοφόρησαν πρώτα στη Θεσσαλονίκη όπου ο σχεδιασμός, η ρυμοτομία και η μορφολογία της είναι πιο φιλικές στο συγκεκριμένο μέσον. Στις άλλες πόλεις του κόσμου (ανάμεσα στις οποίες το Βερολίνο, το Παρίσι, οι Βρυξέλλες, η Βιέννη κ.ά.) οι συζητήσεις που έγιναν όταν πρωτοεμφανίστηκαν τα πατίνια στους δρόμους αφορούσαν την ασφάλεια των αναβατών αλλά και των πεζών, το αν πρέπει να κυκλοφορούν σε ειδικά διαμορφωμένες λωρίδες ή στα πεζοδρόμια, το πόση ταχύτητα μπορούν ή πρέπει να αναπτύσσουν και άλλα τέτοια. Με κύριο αίτημα ότι με τόσους ποδηλάτες, στο μέλλον και «πατινίστες», στους δρόμους επείγει να γίνουν ειδικές ρυθμίσεις στον κυκλοφοριακό κώδικα. Θέματα ουσιαστικά και πρακτικά δηλαδή.

Εδώ όμως είναι Βαλκάνια. Και δεν το λέω υποτιμητικά, άλλωστε προ πολλού τα Βαλκάνια δεν είναι αυτό που ήταν. Μάλλον αυτοκριτική η αναφορά αφού εδώ και κάποια χρόνια, με βασικό μοχλό την «τυφλή» αντιμνημονιακή κουλτούρα, έχουμε ξανακάνει μακροβούτι στη βαλκανική εσωστρέφεια που μας πηγαίνει πιο πίσω και από τη δεκαετία του 1980. Ισχύει και για όσους βρίσκονται απέναντι σε αυτήν την τάση, αφού πρέπει να βρουν ανάλογα επιχειρήματα για να την αντικρούσουν. Οι ποδηλάτες, λοιπόν, εσχάτως αυτοί που χρησιμοποιούν τα ηλεκτρονικά πατίνια, οι Atenistas πριν, έχουν «ενοχοποιηθεί» από όσους μπερδεύουν την ιδεολογία με την καθημερινότητα, ως «προκλητικά απολιτίκ» ή «εγκληματικά ποπ». Με το σκεπτικό ότι οι δρόμοι ανήκουν σε αυτούς που έχουν βαρύ ιδεολογικό, ιδεοληπτικό δηλαδή, στίγμα. Ψυχραιμία παιδιά. Και στην αρχή του 20ου αιώνα αυτούς που φορούσαν ρολόι χειρός και όχι τσέπης τους έλεγαν αιθεροβάμονες, μη σας πω και φλώρους.