Ανθρακούχο νερό

Τα σκυλιά που δαγκώνουν δεν γαβγίζουν. Η τακτική των απειλών για αποχωρήσεις από διοργανώσεις είναι παλιά και ξεθυμασμένη σαν το ανθρακούχο νερό σε ανοιγμένο μπουκάλι.

Πέρυσι την άνοιξη ο ελληνικός Τύπος έγραφε για την «οριστική ρήξη» του Παναθηναϊκού με την Ευρωλίγκα και την αποχώρηση των Πρασίνων από την κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση με τη σύμφωνη γνώμη των φιλάθλων του. Η συνέχεια είναι γνωστή.

Τις τελευταίες ημέρες έχουμε ένα δεύτερο κύμα απειλών για αποχωρήσεις από τις εγχώριες διοργανώσεις, πάντοτε για τον ίδιο λόγο: τις κακές διαιτησίες.

Η Ρεάλ Μαδρίτης μπορεί να φύγει από την ACB; Η Εφές, ο Ερυθρός Αστέρας, ακόμα και ο Ολυμπιακός μπορούν να αποχωρήσουν από τα εθνικά τους πρωταθλήματα;

Η απάντηση είναι ένα ξεκάθαρο και δυνατό «όχι». Oχι γιατί δεν μπορούν – το μπάσκετ δεν είναι τόσο ισχυρό όσο το ποδόσφαιρο – αλλά γιατί δεν θέλουν. Οι λόγοι είναι περισσότερο κοινωνικοί παρά αθλητικοί.

Οι σύλλογοι, επαγγελματικοί ή ερασιτεχνικοί, έχουν βαθιές ρίζες στις τοπικές κοινωνίες που εκπροσωπούν. Δεν αποτελούν Mall που πωλούν αθλητισμό. Η φανέλα, το λογότυπο, το όνομα έχουν ψυχή, κουβαλούν ιστορία, μνήμες. Εχουν εχθρούς και φίλους. Χρυσές εποχές και πέτρινα χρόνια. Δάκρυα χαράς και λύπης.

Oταν ένας σύλλογος απειλεί με αποχώρηση στην πραγματικότητα απειλεί να κόψει τις ίδιες του τις ρίζες. Τι θα ήταν το αργεντίνικο πρωτάθλημα χωρίς το superclasico Μπόκα – Ρίβερ;

Η Λα Λίγκα ή η ACB χωρίς τα clasico Ρεάλ – Μπάρτσα; Η Α1 ή η Σούπερ Λίγκα χωρίς τα ντέρμπι Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός;

Η οργή των συλλόγων για τις κακές διαιτησίες είναι δικαιολογημένη. Πριν εκτοξεύσουν ωστόσο οποιαδήποτε απειλή, όπως κάνει τώρα η Ρεάλ Μαδρίτης, θα πρέπει να σκεφτούν καλά αν είναι σε θέση να την πραγματοποιήσουν. Και η Βασίλισσα δεν θα εγκατέλειπε ποτέ την ACB γιατί θα έμοιαζε σαν να πετά λευκή πετσέτα απέναντι στην ιστορική της αντίπαλο. Και θα ήταν το τελευταίο πράγμα που θα ήθελε ο σπουδαίος αυτός σύλλογος αλλά κυρίως οι φίλαθλοι του.