Απορία

Εντάξει, τα χρόνια της κρίσης έχουν σχεδόν γίνει κανόνας οι βουλευτές που αλλάζουν κόμμα όπως οι φασιονίστας αλλάζουν αξεσουάρ ανάλογα με τις τάσεις κάθε σεζόν. Ωστόσο, οι τελευταίες προσθήκες του Αλέξη Τσίπρα στο κυβερνητικό του σχήμα βρίσκονται μάλλον επέκεινα αυτού του κανόνα. Οπότε η απορία των ημερών είναι θεμιτή: Πώς αναλαμβάνεις συριζαϊκό χαρτοφυλάκιο – λίγο πρι από την πτώση μάλιστα – όταν έχεις τιτιβίσει όχι μια, αλλά πολλές φορές κριτικάροντας την κυβερνώσα αριστερά – σε ύφος «στην κυβέρνηση αξίζουν τρία Οσκαρ: της αποτυχίας, του τυχοδιωκτισμού και του διχασμού» και με εκφράσεις τύπου «Fake αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ»; Με ένα στυλ, δηλαδή, που επιτρέπει μέχρι και σε εκείνους που έδειξαν πριν από σένα τον δρόμο από τη Χαριλάου Τρικούπη προς την Κουμουνδούρου – σαν τον Παναγιώτη Κουρουμπλή – να νιώθουν άνετα να βγουν στα ερτζιανά προκειμένου να κατακρίνουν την πολιτική σου διαδρομή. Η εξήγηση είναι πιθανότατα ψυχαναλυτική και τη δίνουν συνάδελφοι του Θάνου Μωραΐτη, πολιτικοί, σε κατ’ ιδίαν συνομιλίες τους.

Εξήγηση

Με την επισήμανση, βέβαια, ότι έχει εφαρμογή στην πλειονότητα των περιπτώσεων – απλά ο νέος υφυπουργός Υποδομών και Μεταφορών θα είναι το παράδειγμα που θα χρησιμοποιεί κανείς για να δώσει έμφαση. Ενας από τους πολιτικούς αντιπάλους του ΣΥΡΙΖΑ, λοιπόν, παρουσιάζει την εξήγηση, επικαλούμενος μια από τις βιογραφίες του ιδρυτή της συντηρητικής παράταξης, που είχε γράψει ο Γάλλος Μορίς Ζενεβουά. Σε αυτή περιγράφεται μια συνομιλία που είχε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο πρεσβύτερος με τον πατέρα του, όταν του ανακοίνωσε πως θα ασχοληθεί με την πολιτική. Προσπαθώντας ο πατέρας να τον αποτρέψει επικαλέστηκε διάφορα επιχειρήματα. Κανένα δεν έπεισε τον Καραμανλή. Οπότε το ύστατο επιχείρημά του ήταν η φράση «θα αναγκαστείς να ξεπέσεις στα ίδια σου τα μάτια». Οι περισσότεροι σύγχρονοι πολιτικοί δεν έχουν τέτοιου είδους ενδοιασμούς ή όρια. Αυτό φαίνεται είναι και το μεγάλο ατού του Μωραΐτη, όσων προηγήθηκαν αυτού, αλλά και όσων θα ακολουθήσουν ως νεοφώτιστοι συριζαίοι ή νεοδημοκράτες: «Δεν είναι», όπως το θέτει η παραπάνω πηγή, «ακατάδεκτοι στη γελοιότητα».