Η περιπέτειά μου με τη γρίπη

Ξημέρωμα 11ης Ιανουαρίου. Απίστευτο ρίγος με αναγκάζει  να ξυπνήσω. Τα σκεπάσματα είναι η καλύτερη συντροφιά, αλλά όχι… Πρέπει να διαπιστώσω τι συμβαίνει. 39! Πόσα χρόνια είχα να δω αυτό το νούμερο στο θερμόμετρο. Το πρωί της Παρασκευής, κουρέλι. Η παρουσία της Μέρκελ στην Αθήνα και μαζί ο άσχημος καιρός παραλύουν την πρωτεύουσα. Πού να τρέχω στους γιατρούς…

Ενα διήμερο με πυρετό. Γύρω στα 37,8 ο υψηλότερος, δεν μου χτύπησε το καμπανάκι. Μέχρι τη Δευτέρα. «Δεν ακούω ακροαστικά. Αλλά δεν πας για αιματολογικές και ακτινογραφία θώρακα»; Οι εξετάσεις έδειξαν λοίμωξη. «Κάτι σαν μικρή πνευμονία» η ακτινολόγος. Αντιβίωση, απύρετος Τετάρτη – Πέμπτη και την Παρασκευή νιώθω περδίκι! Ξανά εξετάσεις. «Υποχωρεί. Αλλά να μείνεις σπίτι» η σύσταση. Το βράδυ της Παρασκευής όμως 36,9! Ναι, δεν είναι πυρετός, αλλά κάτι τρέχει… Το Σάββατο απόγευμα, 39! Εκεί σχεδόν τα παίζω… Αποφασίζω να πάω στο νοσοκομείο. Με βάζουν για εξετάσεις.

«Τις περιμέναμε χειρότερες, αλλά καλό θα είναι να μείνετε» ο πνευμονολόγος. Την Κυριακή, και ενώ ο πυρετός υποχωρεί, με οδηγούν σε αξονική. «Να δούμε αν έχεις πνευμονική εμβολή»! Τίποτα. Αλλά τα δέκατα παραμένουν. Προβληματισμός. Γιατί, μέσα σε όλα, έχω πει ότι έκανα κανονικά το εμβόλιο. Τη Δευτέρα λέει ένας γιατρός «να κάνουμε και το τεστ». Η διάγνωση; «Γρίπη! Θα γίνεις και διάσημος. Πρέπει να ενημερώσουμε το ΚΕΕΛΠΝΟ». Η αντιβίωση αλλάζει. Στην πόρτα πινακίδα ότι υπάρχει ασθενής με γρίπη. Οι νοσοκόμες φορούν μάσκες, εκτός από μια-δυο πολύ τολμηρές που με στηρίζουν με την ατάκα «δεν είναι τίποτα». Και το ταμιφλού πρωί-βράδυ.

Την Πέμπτη βγαίνω. Στην έξοδο με υποδέχθηκε ένας λαμπρός ήλιος, αλλά στο ταξί μπήκα με πουλόβερ διπλό! Προφύλαξη ψυχολογική. Την Παρασκευή, ξανά εξετάσεις. «Φεύγει η πνευμονία» η γιατρός. Τι έμαθα, τελικά; Πως η γρίπη δεν κάνει διακρίσεις. Πως το εμβόλιο σε προφυλάσσει, αλλά όχι στον απόλυτο βαθμό. Οποιος το θεωρήσει πανοπλία, έχασε μια μάχη. Και φυσικά θα συνεχίσω να κάνω.