Από τη σεξοκωμωδία στο δράμα

Λέγεται Λίνο Μπάνφι, είναι ηθοποιός που διακρίθηκε στην ιταλική σεξοκωμωδία και η φήμη του δεν πέρασε ποτέ τα σύνορα της Ιταλίας. Αντιλαμβάνεται κανείς τον λόγο εάν λάβει υπόψη του ότι το είδος που υπηρέτησε δεν ήταν μόνο ο φτωχός αλλά και ο φτηνός έως φτηνιάρικος συγγενής της ιταλικής κωμωδίας. Ο,τι δεν κατάφερε όμως ως καλλιτέχνης, θα το καταφέρει με τη νέα του ιδιότητα: Ο Λίνο Μπάνφι θα περάσει τα ιταλικά σύνορα ως εκπρόσωπος της χώρας του στην Unesco, όπως είναι γνωστός ο εκπαιδευτικός, επιστημονικός και πολιτιστικός οργανισμός των Ηνωμένων Εθνών.

Ο Μπάνφι δεν έχει και πολλή σχέση με την εκπαίδευση και την επιστήμη. Κρίνοντας κανείς από τα σεξιστικά του φιλμ, δεν έχει ούτε πολλή σχέση με τον πολιτισμό. Ενδεχομένως να μην έχει ούτε με την κυβέρνηση: το βασικό κίνητρο του κυβερνητικού παράγοντα που τον διόρισε είναι πως όταν ήταν μικρός είχε δει όλες του τις ταινίες. Το κίνητρο όμως δεν λέει μόνο κάποια πράγματα μόνο για τα προσόντα του Μπάνφι. Λέει ακόμη περισσότερα για τον κυβερνητικό παράγοντα που δεν είναι άλλος από τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης και επικεφαλής του Κινήματος των 5 Αστέρων, Λουίτζι ντι Μάιο. Αλλά εάν ο Λίνο Μπάνφι πέρασε και από αυτήν την άποψη τα ιταλικά σύνορα για να φτάσει στον γερμανικό Τύπο, είναι επειδή η περίπτωση Μπάνφι δεν είναι μοναδική: οι λαϊκιστές που κυβερνούν στην Ιταλία ξηλώνουν όποιον βρουν και όπου τον βρουν για να βάλουν δικούς τους ανθρώπους.

Το κάνουν και οι λαϊκιστές στην Ελλάδα. Το έκαναν με ένα μείγμα προσωπικών και πολιτικών κριτηρίων διορίζοντας όχι με βάση τις αγαπημένες τους ταινίες, που αντιστοίχως θα ήταν οι βιντεοταινίες της δεκαετίας του ’80, αλλά με βάση τον βαθμό συγγένειας και τον βαθμό κομματικής ένταξης. Η λογική είναι το flip side του δόγματος Τσίπρα «έχεις τη διακυβέρνηση, αλλά δεν έχεις την εξουσία»: Χάνεις τη διακυβέρνηση στις εκλογές, αλλά τοποθετώντας δικούς σου ανθρώπους όπου μπορείς και όπως μπορείς διατηρείς κάτι από την εξουσία σου. Δεν είναι σεξοκωμωδία αυτό. Αλλά για ένα σύγχρονο κράτος είναι οπωσδήποτε δράμα.