Ο Μαραντόνα των γκολκίπερ

Οι μύθοι είναι οι ζωοδότες των ονείρων μας. Μύθοι που πλάθονται στην παιδική μας φαντασία και μένουν εκεί φωλιασμένοι για πάντα να μας συντροφεύουν και να μας σκουντούν όταν ξεχνάμε πως ήμασταν κι εμείς κάποτε παιδιά.

Μύθοι που παίρνουν σάρκα και οστά και ζωντανεύουν μέσα στην αγρατσούνιστη παιδική ψυχή από μία φήμη, μια περιγραφή, στις αλάνες και τις παιδικές χαρές.

Ενας τέτοιος μύθος ήταν ο Γκόρντον Μπανκς. Αν ο Γιασίν ήταν ο Πελέ των τερματοφυλάκων, ο Αγγλος ήταν ο Μαραντόνα των πορτιέρο.

Οι ποιητές της δημοσιογραφίας είχαν την τύχη να τον δουν για πρώτη φορά σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση στο Μουντιάλ του 1970, στο Μεξικό και να στήσουν έπη πάνω στη μυθική του απόκρουση στην κεφαλιά του Πελέ.

Σέντρα ο Ζαϊρζίνιο από δεξιά, ο βασιλιάς πηδά στον ουρανό και συναντά την μπάλα την οποία στέλνει με δύναμη στη δεξιά γωνιά της αγγλικής εστίας. Οι χιλιάδες πιστοί ετοιμάζονταν να σηκωθούν για να σταυροκοπηθούν στο άκουσμα του ποδοσφαιρικού Ευαγγελίου όταν ο ψηλόλιγνος Αγγλος τους έκανε νόημα να μείνουν στις θέσεις τους.

Χαρακτηρίστηκε η απόκρουση του αιώνα, η κορυφαία όλων των εποχών. Οι πιτσιρικάδες που τιμωρούνταν να παίξουν τερματοφύλακες είχαν έναν λόγο να παρηγορηθούν. Θα έμοιαζαν του Μπανκς, του τερματοφύλακα που είχε αναρριχηθεί στην κατηγορία των συμβόλων της παιδικής μας ψευδαίσθησης.

Εφυγε ο Πούσκας, έφυγε ο Ντι Στέφανο, ο Κρόιφ, τώρα ο Μπανκς.

Γκρεμίζονται οι μύθοι μας, σκοτεινιάζει η παιδικότητά μας, σβήνουν τα όνειρά μας.

Ο Ράντγιαρντ Κίπλινγκ ειρωνεύτηκε το ποδόσφαιρο και τις ψυχές που μπορούν να ξεδιψάσουν από μια μπάλα. Ο Μπόρχες επέλεξε την ίδια μέρα και ώρα που η Αργεντινή έδινε τον πρώτο της αγώνα για το Μουντιάλ του 1978 για να μιλήσει για την αθανασία.

Ο Μπανκς, ο Πελέ, ο Μέσι και όλοι οι διανοούμενοι του ποδοσφαίρου δεν φοβήθηκαν ποτέ τη σύγκριση, την ειρωνεία, την απόρριψη διότι ποτέ δεν διεκδίκησαν μονοπώλιο στη λαϊκή ευαισθησία.