Μύθοι και παραμύθια

Σε μία εποχή που κάτι «παραμυθάκια» τόσα δα διεκδικούν διαστάσεις μύθου, η συνέντευξη και γενικά οι αναμνήσεις του Ιθαν Ράσελ, εκτός από συναρπαστικές, είναι και ένας επαναπροσδιορισμός των αληθινών μεγεθών – για να μην ξεχνιόμαστε. Το λέει και ο ίδιος όταν επισημαίνει ότι δεν τον ενδιέφεραν οι πόζες και τα στημένα πλάνα από εκείνη την εποχή. Και ότι θέλει να αναφέρονται σε αυτόν ως κάποιον που προσπαθούσε να «αιχμαλωτίσει», με τον φακό του, την αλήθεια – και παρά λίγο να πέσει από μια στέγη καθώς το έκανε. Αλλωστε αυτή η αφτιασίδωτη αλήθεια των ροκ σταρ, που κατέγραψαν και άλλοι συνάδελφοι του Ράσελ, ήταν που συνέδεσαν τόσο στενά τη ροκ μουσική με τη φωτογραφία. Μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για δεκαετίες που οι αφίσες ήταν γκάτζετ και σχημάτιζαν ταπετσαρίες στα νεανικά δωμάτια. Τα μαλλιά που σκεπάζουν το πρόσωπο της Τζάνις Τζόπλιν καθώς τραγουδάει (σήμερα μια τέτοια φωτογραφία δεν θα «περνούσε» διότι «κρύβει το πρόσωπο της σταρ), η γκριμάτσα του Μικ Τζάγκερ όταν πηδάει, επί σκηνής, στον αέρα, το απλανές βλέμμα του Τζίμι Χέντριξ καθώς παίζει κιθάρα.

Διαβάζοντας όμως τη συνέντευξη του Ράσελ, συνειδητοποιούμε, για πολλοστή φορά, κάτι ακόμη. Την κατάχρηση του όρου «ροκ» που έχει γίνει τσίχλα στο σύγχρονο λεξιλόγιο. Και το κολλάμε άκριτα όταν θέλουμε να δηλώσουμε ότι μια κατάσταση, ένα έργο, ένας άνθρωπος είναι ανατρεπτικός, επαναστατικός, με μία θορυβώδη αλεγκρία. Δεν είναι αυτό που νομίζουμε όμως. Τα αστέρια της ροκ, στην πλειονότητά τους, φεύγουν νωρίς. Η μελαγχολία τους διακρίνεται ανάγλυφη πίσω από τις σκηνές και τις αφηγήσεις αποθέωσης. Το ροκ του τότε δεν είναι το yolo ή το lol του σήμερα. Δηλαδή διαδρομές εξωστρέφειας. Αντίθετα, μου μοιάζει με πορεία προς τα έσω. Στον δε δημόσιο λόγο, ας αποσυνδέσουμε τον όρο «ροκ», και δη «σκληρό» από την πολιτική. Είναι, και πάλι, αυτή η διαφορά του μύθου από τα παραμύθια που αναφέρεται στην αρχή.