Τύφλωση

Ευτυχώς που υπάρχει και ο Μαδούρο και μας θύμισε τι είναι ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ, έγραψε ο Αλέν Σαλ στη «Monde». Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα που προέρχεται από τη ριζοσπαστική Αριστερά. Και ο τσαβισμός ανήκει στο DNA του έλληνα Πρωθυπουργού, ο οποίος έχει σε δημόσια θέα στο γραφείο του ένα κίτρινο τασάκι με το κεφάλι του Τσε Γκεβάρα.

Για να είμαστε δίκαιοι, όμως, το φιλομαδουρικό στρατόπεδο έχει πολύ περισσότερα μέλη από τον «κομπανιέρο Αλέξις». Πάρτε τον Τζέρεμι Κόρμπιν, που ευελπιστεί να αναλάβει αργά ή γρήγορα τα ηνία του Ηνωμένου Βασιλείου. Δεν έχει πει κουβέντα για τις συλλήψεις και δολοφονίες ακτιβιστών και αντιπάλων του καθεστώτος, ούτε για τα τρία εκατομμύρια των Βενεζουελανών που έχουν μεταναστεύσει σε γειτονικές χώρες εξαιτίας των ελλείψεων τροφίμων και φαρμάκων. Το μόνο που έκανε, ήταν να καταδικάσει τις ΗΠΑ και τις ευρωπαϊκές χώρες που έχουν αναγνωρίσει τον Χουάν Γκουαϊντό. «Το μέλλον της Βενεζουέλας είναι θέμα των Βενεζουελανών», είπε. «Είμαστε αντίθετοι στις εξωτερικές παρεμβάσεις στη Βενεζουέλα, είτε από τις ΗΠΑ είτε από άλλους».

Η θέση αυτή συνιστά βέβαια συγκαλυμμένη στήριξη του τυράννου, αφού οι Βενεζουελανοί δεν μπορούν να αποφασίσουν το μέλλον τους μέσα από ελεύθερες και έντιμες εκλογές. Ο Κόρμπιν τυφλώνεται από τον αντιαμερικανισμό του, όπως ο Τσίπρας τυφλώνεται από τον αντιιμπεριαλισμό του. Οι πολιτικοί αυτοί θεωρούν πως όποιος δεν είναι με τον Μαδούρο είναι αναγκαστικά με τον Τραμπ. Αδυνατούν να δεχθούν ότι κάποιος μπορεί να είναι απλώς με τον λαό της Βενεζουέλας.

Υστερα υπάρχουν οι αντιιμπεριαλιστές διανοούμενοι, με πρώτο τον Νόαμ Τσόμσκι φυσικά, οι οποίοι, χωρίς να λένε κι αυτοί λέξη για την καταστολή του Μαδούρο, προειδοποιούν την κυβέρνηση Τραμπ και τους συμμάχους της ότι αν συνεχίσουν αυτή την πολιτική θα προκαλέσουν αιματοχυσία, αστάθεια και χάος. Αν όμως είναι αλήθεια ότι μια στρατιωτική επέμβαση θα φέρει πράγματι τέτοια αποτελέσματα, υπάρχουν πολλοί άλλοι τρόποι να υπονομευτεί ένα αντιδημοκρατικό και αυταρχικό καθεστώς. Αλλά οι διανοούμενοι αυτοί τους καταδικάζουν όλους.

Από κοντά και ο γνωστός μας βρετανός δημοσιογράφος Ρόμπερτ Φισκ, με το παντός καιρού επιχείρημα: και γιατί δεν μιλάει η Δύση για τη Συρία, την Αίγυπτο, το Αφγανιστάν; Μα φυσικά μιλάει. Οταν ξέσπασαν οι διαδηλώσεις της Αραβικής Ανοιξης, υποστήριξε τους εξεγερμένους, ανεξαρτήτως του τι ακολούθησε. Αν λοιπόν ο Φισκ και οι ομοϊδεάτες του είχαν πράγματι αριστερές ευαισθησίες, θα έπρεπε να απαιτούν από τη Δύση να μιλάει περισσότερο, όχι λιγότερο.

Η ελληνική κυβέρνηση κρύφτηκε πίσω από την αλλοπρόσαλλη πολιτική της Ιταλίας. Ο τιμητής των πάντων Δημήτρης Παπαδημούλης φρόντισε να λείπει από την ψηφοφορία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Κι έτσι μπορεί να συνεχιστεί απρόσκοπτα ο αγώνας για την απονομή του Νομπέλ Ειρήνης στον Πρωθυπουργό. Το πολύ πολύ να μποϊκοτάρουν την τελετή οι Βενεζουελανοί.