Κίτρινα Γιλέκα, η συνέχεια

Παρά τη μεγάλη διαβούλευση που αποφάσισε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, τα Κίτρινα Γιλέκα δεν αφοπλίζονται στη Γαλλία. Μάλιστα οργανώνονται για να αποφύγουν τη βία δημιουργώντας υπηρεσίες τάξης. Συνεπώς το κίνημα βρίσκεται στη διαδικασία δόμησης, ή ακόμη και προς τη συγκρότηση ενός πολιτικού κόμματος που θα ήθελε να κατέβει στις επόμενες ευρωεκλογές.

Αλλά τίποτα δεν έχει γίνει ακόμα γι’ αυτό. Προς το παρόν είναι θυμωμένοι Γάλλοι, 84.000 το περασμένο Σάββατο, που κατεβαίνουν στους δρόμους. Πρόκειται για Γάλλους οι οποίοι δεν μπορούν πλέον να τα βγάλουν πέρα, εργαζομένους που δεν μπορούν να ελπίζουν για τίποτα στο μέλλον, άνδρες και γυναίκες στυμμένους σαν λεμόνια από μια όλο και πιο βαριά φορολογία, μια νεολαία που ανησυχεί, όπως είδαμε το Σάββατο στην Τουλούζη με τους φοιτητές που εντάχθηκαν στα Κίτρινα Γιλέκα. Από την πλευρά της προεδρίας, ο Εμανουέλ Μακρόν ξεκίνησε τη μεγάλη του συζήτηση, η οποία θέλει να είναι ένας εθνικός διάλογος ανάμεσα στους Γάλλους, για να αντιμετωπίσει όλα τα θέματα και να ηρεμήσει την εξέγερση που έπληξε τη χώρα. Αλλά στην πραγματικότητα δεν τίθεται θέμα αμφισβήτησης των μεταρρυθμίσεων της κυβέρνησης, πόσω μάλλον να τεθεί ξανά σε ισχύ ο φόρος μεγάλης περιουσίας.

Πολλοί είναι λοιπόν οι Γάλλοι που δεν πιστεύουν σε αυτή τη μεγάλη διαβούλευση. Το κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων μπήκε στην 10η εβδομάδα και δεν έχει τελειώσει. Τελικά, αλλά εδώ είναι η ιστορία της Γαλλίας που μιλάει, η οικονομική κρίση της Γαλλίας του 1788 ήταν αρκετά κοντά σε εκείνη που βίωσε το 2018, και το 1789 ο βασιλιάς Λουδοβίκος XVI έλεγε ακόμη όχι στον λαό. Για να ηρεμήσει τον λαό του, ο βασιλιάς διοργάνωσε τη Συνέλευση των Τάξεων τον Μάιο του 1789, δηλαδή  συνέλευση των τριών Αρχών: των ευγενών, του κλήρου και της τρίτης τάξης, του λαού δηλαδή, προκειμένου να διευθετήσει την οικονομική κρίση, ακριβώς όπως η μεγάλη διαβούλευση σήμερα από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας. Κατά τη διάρκεια αυτής της συνέλευσης άρχισαν οι συζητήσεις που οδήγησαν στην Επανάσταση.

Διότι οι άνθρωποι ήταν πεινασμένοι, δεν υποστήριζαν πλέον τα προνόμια την αυλής των Βερσαλλιών, και εξεγέρθηκαν. Σήμερα το φαινόμενο της αυλής αντικατοπτρίζεται στην περίπτωση οικείου του προέδρου της Δημοκρατίας, του οποίου οι αναθέσεις, οι εξουσίες και τα οφέλη είναι ολοένα και πιο αδιαφανή. Συγκαλείται από τη Δικαιοσύνη και καλείται επίσης από τη Γερουσία, αλλά αυτός ο άνθρωπος έχει την πολυτέλεια να μην απαντά σε γερουσιαστές. Ποιον προστατεύει ή ποιος τον προστατεύει; … Τέλος, πέθανε τη Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου, ο κόμης του Παρισιού, δηλαδή ο διεκδικητής του θρόνου της Γαλλίας. Πέθανε στις 21 Ιανουαρίου, όπως και ο Λουδοβίκος ΙΣΤ’. Περίεργο.