Αγαπητέ Αλέξη, εκ Πολυτεχνείου συνάδελφε,
H τραγωδία που συνέβη στις 23 Ιουλίου θα παραμείνει γραμμένη στην Ιστορία ως τραγωδία επί κυβερνήσεως Τσίπρα. Τώρα που οι δύστυχοι συγγενείς έθαψαν τους νεκρούς τους αισθάνομαι την υποχρέωση να σου γράψω τα παρακάτω λόγια:
Δεν σε έμαθαν στο Πολυτεχνείο ότι οι δρόμοι πρέπει να εξυπηρετούν ανεμπόδιστα όλες τις περιοχές των πόλεων;
Δεν σε έμαθαν στο Πολυτεχνείο ότι τα νοσοκομεία και τα οχήματα που τα εξυπηρετούν πρέπει να είναι αρκετά, να είναι σύγχρονα, να έχουν επαρκές προσωπικό και πάντα να βρίσκεται σε ετοιμότητα;
Δεν σε έμαθαν στο Πολυτεχνείο ότι τα πυροσβεστικά οχήματα πρέπει να είναι σύγχρονα και αρκετά για παν ενδεχόμενο;
Δεν σε έμαθαν στο Πολυτεχνείο ότι η φύση πολλές φορές είναι σκληρή και αδυσώπητη και μόνο με έγκυρο σχεδιασμό ενεργειών και κινήσεων μπορείς να την αντιμετωπίσεις;
Φαίνεται ότι όταν oι δάσκαλοι σου δίδασκαν αυτά εσύ ήσουν απασχολημένος ή στις καταλήψεις ή στα υπόγεια των κομμάτων με τους ινστρούχτορες που σε προετοίμαζαν για να αναλάβεις κάποτε την εξουσία.
Διέλυσες τα νοσοκομεία, την Πυροσβεστική Υπηρεσία και τα δημόσια έργα.
Δεν υπήρχε κανένα σχέδιο αντιμετώπισης των φυσικών καταστροφών όπως αυτές εκδηλώθηκαν τόσο με τις πλημμύρες όσο και με τις πυρκαγιές
Η τραγωδία που βρήκε τη χώρα μας δεν ξεπλένεται από τους υπεύθυνους με την ανάληψη πολιτικών ευθυνών
Οι ευθύνες όλων σας είναι ποινικές και επισύρουν ποινικό δικαστήριο για να αποδειχτεί αν η τραγωδία έγινε από αμέλεια, ολιγωρία ή σχεδιασμένα.
Η επίσκεψή σου στον τόπο της τραγωδίας μία εβδομάδα μετά δεν μου λέει απολύτως τίποτα.
Η έκφραση συλλυπητηρίων στους συγγενείς των θυμάτων είναι μεγάλη υποκρισία.
Τα μέτρα που θα πάρεις για τα θύματα είμαι περίγελως πολιτικού ανδρός. Επειδή διανύω την ένατη δεκαετία της ζωής μου και επειδή οι παρατρεχάμενοί σου επικαλούνται πάντα το νεαρόν της ηλικίας σου, δηλαδή σε αποδέχονται ότι είσαι άπειρος, έχω το δικαίωμα να σου δώσω μία συμβουλή:
Αύριο κιόλας απομάκρυνε, διώξε με τις κλωτσιές όλους εκείνους που σε περιβάλλουν με την ασχετοσύνη τους, την ιδιοτέλεια και τα καλά τους λόγια για σένα.
Στην κοινωνία υπάρχουν διαμάντια που μπορείς να βρεις και να συμβουλευτείς να σε οδηγήσουν σε έναν άλλο δρόμο από αυτόν που μας έχεις βάλει.
Με συναδελφικούς χαιρετισμούς. Το όνομά μου, η διεύθυνσή μου, η ιδιότητά μου, τα τηλέφωνά μου είναι πάντα στη διάθεσή σου.
Προς το παρόν
PARIS ATHINAIOS
Ωστε ανελλήνιστοι
δεν είμεθα, θαρρώ
Κύριε Διευθυντά,
Επ’ αφορμή του εφετινού θέματος της έκθεσης στις πανελλαδικές εξετάσεις γράφεται το κείμενο αυτό ως απάντηση απέναντι στον εμπαιγμό και την ειρωνεία πάνω σ’ ένα θέμα με μια «πληγή» κακοφορμισμένη που καμιά κυβέρνηση δεν έχει προσπαθήσει να γιατρέψει. Αναφέρομαι στον παιδευτικό ρόλο του σύγχρονου σχολείου, που η ολιγωρία των ιθυνόντων το έχει καταστήσει ανάπηρο, ανίκανο να παραγάγει ανθρώπους πνευματώδεις, κοινωνικούς ή – όπως αναφερόταν και στο θέμα της έκθεσης – πεπαιδευμένους.
Βέβαια ήδη η αφορμή του θέματος προμήνυε την «ανεντιμότητά» του, αφού – δυστυχώς – κανένας διάλογος δεν έχει ξεκινήσει στη σχολική κοινότητα για τον μορφωτικό ρόλο του σχολείου. Οι αλλαγές και οι μεταρρυθμίσεις αν μη τι άλλο συνηθίζονται, καθώς κάθε υπουργός ανταγωνίζεται τον προηγούμενο στη ματαιοδοξία, όμως η στείρα αποστήθιση που έχει εμπεδωθεί και συνοδεύεται από την έλλειψη κριτικής δεν ευνοεί ούτε κατά διάνοια τον διάλογο αλλά την πιστή υπακοή.
Λίγο-πολύ το ελληνικό σχολείο πασχίζει με πενιχρά μέσα, στερήσεις, ελλιπείς υποδομές και ευάριθμο προσωπικό να βοηθήσει – όσο μπορεί – στη διάπλαση των νέων, έργο στο οποίο δεν συμβάλλουν τα αρμόδια όργανα. Υπάρχουν ακόμα λαμπρά παραδείγματα δασκάλων- ηρώων που παλεύουν να διατηρήσουν την αλήθεια του τίτλου, που υπερπηδούν κάθε εμπόδιο και πασχίζουν όχι να μορφώσουν αλλά να παιδεύσουν, να παρέχουν δηλαδή όλα εκείνα που παρουσιάστηκαν ως «Παιδεία» στο κείμενο των εφετινών εξετάσεων του Δημήτρη Μαρωνίτη.
Σίγουρα δεν έχει χαθεί κάθε ελπίδα και μάλλον υπάρχει ακόμα χρόνος για την ποιοτική βελτίωση της παρεχόμενης παιδείας. Αλλωστε κάπως αισιόδοξα, νομίζω, λειτουργεί κι ο καταληκτικός στίχος του ποιήματος του Καβάφη. Ανελλήνιστοι- ακαλλιέργητοι δεν είμεθα οπωσδήποτε. Αν όμως δεν μας εμπεδωθεί η σημασία της Παιδείας τότε παραφράζοντας τον καβαφικό στίχο: «Ωστε ανελλήνιστοι θα γίνουμε, θαρρώ».
Οδυσσέας Γερονικολός
