Το σενάριο πίσω {LF}από τη στημένη παρωδία

Χώρισαν με τρόπο ποιητικό – αλλά, στημένο και κακοπαιγμένο. Παρότι ο Αλέξης Τσίπρας και ο Πάνος Καμμένος έφτιαξαν καλά το σκηνικό του διαζυγίου τους, με εντάσεις και σιωπές, με την ενδεδειγμένη πίκρα, δεν είναι λίγοι όσοι ισχυρίζονται πως όλα έγιναν «για τα μάτια του κόσμου». Καθόλου τυχαία, άλλωστε, μετά τις πρώτες μέρες έντασης, ο Καμμένος επέλεξε να κατεβάσει τους τόνους, ειδικά προς τον ίδιο τον Πρωθυπουργό, θυμίζοντας ελάχιστα τις βαριές εκφράσεις περί «ψυχρού εκτελεστή» που χρησιμοποίησε από το βήμα της Βουλής. Δεν αποκλείεται, επομένως, να δούμε τον Αλέξη και τον Πάνο πάλι μαζί. Ηταν, λοιπόν, το τέλος μιας αρχής ή η αρχή του τέλους; Θα το μάθουμε στο σίκουελ

Πράξη 1η

Το φλερτ της εξουσίας

(Μάιος 2012: Ο Πάνος έχει λίγους μήνες πρόεδρος στο κόμμα του. Ο Αλέξης έχει, για πρώτη φορά, καταλάβει τα έδρανα της αντιπολίτευσης. Καταλαβαίνει αμέσως το ενδιαφέρον του Πάνου για μια μελλοντική συνεργασία -χρειάζεται μόνο μια υπόσχεση αφοσίωσης)

Α:  «Σε τι να σου ορκιστώ;…

Π:  …Καθόλου να μην ορκιστείς. Ή, αν επιμένεις, ορκίσου στον χαρισματικό εαυτό σου κι εγώ θα σε πιστέψω γιατί εσύ είσαι ο μόνος μου θεός και το είδωλό μου».

Α: «Με τον καιρό τους πορπατού τα πράματα και πάσι / του έρωτα η δύναμη μόνο τα μεταλλάσσει / Μα όλα για μένα σφάλασιν και πάσιν άνω κάτω / για με ξαναγεννήθηκε η φύση των πραμάτων»

Π: «Κι αν είσαι του δογματικού / σκασίλα μου μεγάλη / πάμε από Ηρώδου του Αττικού / να βγούμε προς Εκάλη».

(Ο Αλέξης χαμογελάει αινιγματικά. Αναπολεί τον Φώτη, τον παλιό σύντροφο που έδιωξε από το κόμμα)

Α: «Είτε βραδιάζει / είτε φέγγει / μένει λευκό το γιασεμί»

Π: «Μακριά, πολύ μακριά να ταξιδεύουμε / κι ο ήλιος πάντα μόνους να μας βρίσκει· / εσείς τσιγάρα “Κάμελ” να καπνίζετε / κι εγώ σε μια γωνιά να πίνω ουίσκι».

Πράξη 2η
Ο γάμος και
η κυβέρνηση

(Σεπτέμβριος 2015: Ο Αλέξης και ο Πάνος έχουν μόλις γυρίσει από τη συγκέντρωση. Πανηγυρίζουν την επανεκλογή τους και αναλογίζονται τους περασμένους μήνες)

Α: «Σκαρφάλωσα στο Μύτικα / κι είπα τραγούδια εαμίτικα / (άλλο να γράφεις Canto / κι άλλο να σου λένε: κάν’ το)»

Π: «Και να αδελφέ μου που μάθαμε να κουβεντιάζουμε ήσυχα κι απλά / Καταλαβαινόμαστε τώρα, δεν χρειάζονται περισσότερα»

Α: «Χαρά χαρά. / Δεν μας νοιάζει / τι θ’ αφήσει το φιλί μας / μέσα στον χρόνο και στο τραγούδι»

Π: «Ολοι μαζί κινούμε, συρφετός, / γυρεύοντας ομοιοκαταληξία. / Μια τόσο ευγενικιά φιλοδοξία / έγινε της ζωής μας ο σκοπός»

Α: «Του μέλλοντος οι μέρες στέκοντ’ εμπροστά μας / σα μια σειρά κεράκια αναμμένα – / χρυσά, ζεστά και ζωηρά κεράκια»

(Ιούνιος 2018: Το κλίμα έχει αλλάξει. Ο Αλέξης έχει μόλις γυρίσει από τη λίμνη. Οι συνεργάτες του πανηγυρίζουν, όμως αυτός πηγαινοέρχεται σκεφτικός στο γραφείο του)

ΧΟΡΟΣ: «Η λίμνη μας, νυφούλα γελαστή, λαμπρή / ματάκια γαλανά, τα ψάρια το προικιό της / βραχιόλια οι καλαμωτές, εμείς γαμπροί / κι εσύ η ευτυχία της, το όνειρό της!»

Α: «Καθώς βαδίζω, μια σκιά μ’ ακολουθεί απο πάνω / σαν βαρύ νέφος ή φτερό δυσοίωνου πουλιού. / Είναι μαζί μου όπου να πάω, μαζί μου ό,τι να κάνω, / και δεν αφήνει ούτε να δω τον ήλιο του θεού»

Πράξη 3η
Η προδοσία

(Ιανουάριος 2019: Ο Πάνος καταλαβαίνει πια πως ο Αλέξης είναι έτοιμος να τον ξεφορτωθεί)

Π: «Εβραζε το κύμα του Γαρμπή / Είμαστε σκυφτοί κι οι δυο στο χάρτη / γύρισες και μου ‘πες πως τον Μάρτη / σ’ άλλους παραλλήλους θα ‘χεις μπει»

(Ο Πάνος βρίσκεται σε έξαλλη κατάσταση)

Π: «Και τάραξες τον ύπνο μου, στοιχειό θαλασσωμένο, / της λίμνης αγαπητικέ, / και μου είπες με παράπονο: «Τραγούδι περιμένω…» / -Τραγούδι, σου αποκρίθηκα, δεν έχω εγώ για σε»

(Ο Αλέξης αποφασίζει να παρέμβει)

Α: «Οτι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ’ ευχήν στην Αποικία / δεν μέν’ η ελαχίστη αμφιβολία / και μ’ όλο που οπωσούν τραβούμ’ εμπρός / ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός / να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή»

Π: «Γλυκεία ελπίς, εάν χάσω σε / και τί μοι μέλλει ο βίος;»

Α: «Στο κάτω – κάτω της γραφής και μες τα δάκρυα να ταφείς / δε θα μπορείς τόσο βαθιά τη Μοίρα σου να θάψεις / Κι ούτε και πρέπει ν’ απορείς – ξεκίνησες πολύ νωρίς – / κι όλα τώρα πιο δύσκολα, όσο πολύ κι αν κλάψεις (…)»

(Ο Πάνος τον διακόπτει, ικετεύοντας. Του λέει για τον Θανάση και τον Τέρενς)

Π: «Τέσσερις μέρες μοναχά μού δωκε ν’ ανιμένω / Κι απόκει να ξενητευτώ πολλά μακρά να πηαίνω / Και πώς να σ’ αποχωριστώ, και πώς να σου μακρύνω / και πώς να ζήσω δίχως σου στο ξορισμόν εκείνο;»

Α: « (…) στο κάτω-κάτω της γραφής, είναι κι αστείο να κλαίει κανείς / για ένα χαμένο του όνειρο, για μιας ελπίδας ράκη / εκτός αν θες τόσο πολύ, ο πόνος σου ν’ αναπολεί / – με μια μικρή δόση χαράς – ίσως τον Καρυωτάκη»

Π: «Αλλ’ όταν η μεγάλη κρίσις έλθει / η τόλμη κι η απόφασίς μας χάνονται· / ταράττεται η ψυχή μας, παραλύει·  / κι ολόγυρα απ’ τα τείχη τρέχουμε / ζητώντας να γλιτώσουμε με τη φυγή».

Α: «Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ’, ακουσθεί / αόρατος θίασος να περνά / με μουσικές εξαίσιες, με φωνές / – την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου / που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου / που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσεις. / Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος, / αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει»

Π: «Ολα τελείωσαν. Το σημείωμα νά ‘το, / σύντομο, απλό, βαθύ, καθώς ταιριάζει, / αδιαφορία, συγχώρηση γεμάτο / για κείνον που θα κλαίει και θα διαβάζει».

Επίλογος
Μετά τον χωρισμό

(Ο Αλέξης και ο Πάνος μιλούν επιτέλους ανοιχτά)

Α: «Ο ήλιος αυτός ήταν δικός μου και δικός σου: τον μοιραστήκαμε / ποιος υποφέρει πίσω από το χρυσαφί μεταξωτό ποιος πεθαίνει;»

Π: «Τι συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος / για τα ωραία και μεγάλα έργα / η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα / ενθάρρυνσι κι επιτυχία να σε αρνείται· / να σ’ εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες, / και μικροπρέπειες, κι αδιαφορίες»

(Ο Αλέξης έχει αδυναμία στον Καβάφη – έστω κι αν δεν τον καταλαβαίνει πάντα)

Α: «Κι αν δεν μπορείς να κάμεις τη ζωή σου όπως τη θέλεις, / τούτο προσπάθησε τουλάχιστον / όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις / μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου, / μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες»

(Οι δύο πρωταγωνιστές γυρνούν και κοιτούν στα μάτια το κοινό)

ΜΑΖΙ: «Κι αν σας προσβάλει το έργο μας, σκεφτείτε

πως ήταν από πρόθεση. Καλή

την τέχνη μας εδώ να μην τη δείτε.

Σαν να ‘ταν μια ακόμα προσβολή

αυτή ήταν του τέλους μας η

αρχή».

Καμία πέστροφα

Πρεσπών και κανένα

πούρο Κοχίμπα δεν τραυματίστηκε σε αυτήν

την παράσταση. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και πράγματα (δεν) είναι συμπτωματική. Η διάθεση, πάντως, είναι σίγουρα σατιρική. Οι ποιητές που δάνεισαν τα λόγια τους ήταν ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ,

ο Βιντσέντζος Κορνάρος,

ο Γιώργος Σεφέρης,

ο Γιάννης Ρίτσος, ο Κώστας Καρυωτάκης, ο Νίκος Καββαδίας, ο Ανδρέας Κάλβος, ο Μανόλης Αναγνωστάκης (ως Μανούσος Φάσσης), ο Κωστής Παλαμάς και – φυσικά – 

ο Κωνσταντίνος Καβάφης