Η Γαλλία ανέκαθεν αποτέλεσε καταλύτη στην εξέλιξη των ευρωπαϊκών πραγμάτων, είτε θετικά είτε αρνητικά. Ηταν η επισπεύδουσα χώρα για τη συγκρότηση των ευρωπαϊκών κοινοτήτων τη δεκαετία του 1950, με συμβολική αφετηρία την παρουσίαση του σχεδίου βαθύτερης συνεργασίας της Ευρώπης από τον γάλλο υπουργό Εξωτερικών Ρομπέρ Σουμάν στις 9 Μαΐου 1950, που αργότερα καθιερώθηκε από την […]

Από το δίδυμο έλλειμμα της οικονομίας μας στην οικονομική κρίση του 2010, βρισκόμαστε σήμερα μπροστά σε μία διπλή απειλή για την πολιτική σταθερότητα: τον πληθωρισμό και την απλή αναλογική. Η γεωπολιτική και οικονομική αναταραχή λόγω της πανδημίας και του πολέμου κάνουν υποχρεωτική την αλλαγή πλεύσης της ΕΕ, κυρίως όσον αφορά τη στρατηγική της αυτονομία και […]

Σας έχει τύχει να κάθεστε σε ένα τραπέζι με αγαπημένα πρόσωπα ή με κατά τεκμήριον πολύ αξιόλογους ανθρώπους και να αισθάνεστε σαν να φοράτε σκάφανδρο; Σαν να μην έχετε τίποτα απολύτως να ακούσετε ή να πείτε; «Τι νέα;» σου χαμογελάει ζεστά ο παλιός κολλητός. Εχετε αραιώσει τελευταία ένεκα οι οικογενειακές υποχρεώσεις, έχετε να ιδωθείτε από […]

Εάν η σημερινή δημοκρατία διδάσκει κάποιο μάθημα είναι να μην υποτιμάμε τον λαϊκισμό. Μπορεί να τον προσβάλουμε, να τον χλευάζουμε, να τον δικαιολογούμε αλλά είναι μια σοβαρή δύναμη στην εκλογική πολιτική. Στη Γαλλία, η Μαρίν Λεπέν διεκδικεί με αξιώσεις την προεδρία. Νωρίτερα αυτό τον μήνα, ο αυταρχικός πρωθυπουργός της Ουγγαρίας Βίκτορ Ορμπαν σάρωσε στις εκλογές. […]

Πρόσωπα

Για να μην παρεξηγιόμαστε: όταν μιλώ υπέρ της ειρήνης, εννοώ να νικήσει η τέως ΕΣΣΔ (Πούτιν) και να παραδοθεί αυτός ο άθλιος αντιδραστικός Ζελένσκι που θέλει να γίνει και ήρωας. Και να κατατροπωθούν η ΕΕ και η Δύση, μήπως δούμε κι εμείς άσπρη μέρα μέσα στην αναμπουμπούλα – αλλιώς δεν υπάρχει ελπίδα. Κι αυτό διότι είμαι […]

Τέτοιες μέρες ήταν, παραμονές του Πάσχα του 2016. Συνεχίζοντας μια ήδη διαμορφωμένη παράδοση, η πασχαλινή διαφήμιση – παρωδία του Jumbo γίνεται viral, αυτήν τη φορά όμως για λάθος λόγο. Η Αντζελα Δημητρίου που είναι η γκεστ βεντέτα του σποτ, κάνει φινάλε με τη φράση «Χτύπα σαν άντρας», κρατώντας, σε πρώτο πλάνο, ένα κόκκινο αυγό. Το […]

Ανήκε στις αφανείς μάρτυρες του 20ού αιώνα: των μεγάλων ιστορικών στιγμών, των θριάμβων, αλλά και της απόλυτης καταστροφής, όπως την έζησαν τα θύματα και οι επιζήσαντες του Ολοκαυτώματος. Με τον τρόπο της, επίσης, ενσάρκωνε την πολυπολιτισμικότητα της ηπείρου (της Μεσευρώπης, αν μη τι άλλο): αυστριακής και εβραϊκής καταγωγής, η Μίμι Ράινχαρντ ζούσε στην Κρακοβία (Πολωνία) πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ  προσελήφθη από τον Οσκαρ Σίντλερ για τον οποίο εργάστηκε μέχρι το 1945. Η γυναίκα αυτή ήταν που συνέταξε τη γνωστή λίστα του γερμανού βιομηχάνου σώζοντας περισσότερους από 1.000 Εβραίους, η ιστορία του οποίου έγινε δημοφιλής μετά την προβολή της ταινίας «Η λίστα του Σίντλερ» του Στίβεν Σπίλμπεργκ, που βραβεύτηκε με επτά Οσκαρ και άλλα δεκάδες διεθνή βραβεία. Μετά τον πόλεμο, η Ράινχαρντ εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη και έκανε την Αλιγιά (σ.σ. μετανάστευση Εβραίων της διασποράς στη Γη του Ισραήλ), το 2007 σε ηλικία 92 ετών, προκειμένου να ενωθεί με τον μονάκριβο γιο της, τότε καθηγητή Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ, και τα εγγόνια της. «Νιώθω σαν στο σπίτι μου», είχε πει συνεσταλμένα σε δημοσιογράφους που είχαν έρθει για να την υποδεχθούν στο αεροδρόμιο Μπεν Γκουριόν στο Τελ Αβίβ. Τα τελευταία χρόνια, η Μίμι Ράινχαρντ ζούσε σε έναν οίκο ευγηρίας στη Χερτσλιγιά, μια παραθαλάσσια πόλη με φοίνικες βόρεια της ισραηλινής μητρόπολης. Η Ράινχαρντ πέθανε στο Ισραήλ στις 8 Απριλίου σε ηλικία 107 ετών, όπως γνωστοποίησε η οικογένειά της. «Η πολυαγαπημένη και μοναδική μου γιαγιά μόλις πέθανε σε ηλικία 107 ετών. Ας αναπαυθεί εν ειρήνη», έγραψε στα εβραϊκά η εγγονή της Νίνα σε ένα μήνυμα προς τους συγγενείς της, το οποίο περιήλθε σε γνώση του Γαλλικού Πρακτορείου.