Όταν τις προηγούμενες ημέρες λαβώθηκε ο Σλούκας και γνωστοποιήθηκε πως θα περάσει την πόρτα του χειρουργείου ώστε να είναι έτοιμος για το final four της Ευρωλίγκας, οι περισσότεροι από τους οπαδούς του Παναθηναϊκού προβληματίστηκαν. Λογικό.
Ο κάπτεν της ομάδας είναι ο σημαιοφόρος της αναγέννησης ή για να ειπωθεί σωστότερα, συμβολίζει την επιστροφή του Τριφυλλιού στο τοπ επίπεδο. Με κατάκτηση Ευρωλίγκας και εγχώριων τίτλων.
Η δε ηρεμία του θεωρείται παροιμιώδης, όπως επίσης και η ικανότητά του να διευθύνει την πράσινη ορχήστρα.
Για όλα όμως υπάρχει ένα «αλλά». Στην περίπτωση του Σλούκα αυτό σχετιζόταν με τα δύο ματς κόντρα στη Βαλένθια. Ναι, η φανέλα του Παναθηναϊκού είναι απείρως βαρύτερη σε σχέση με την πορτοκαλί του συνόλου που κατέκτησε τη δεύτερη θέση στη βαθμολογία στην κανονική διάρκεια.
Και οι εμπειρίες του Αταμάν και των παικτών του στη διαχείριση τέτοιων καταστάσεων, αλίμονο αν μπορούν να συγκριθούν με τις αντίστοιχες των ανθρώπων της Βαλένθια.
Ο βαθμολογικός πίνακας εξελίχθηκε (έως τώρα) και στα εντός έδρας ραντεβού της ισπανικής ομάδας με τον Παναθηναϊκό, σε παραμορφωτικό καθρέπτη. Και ίσως να μην είναι τυχαίο πως σε αυτό το «δύο στα δύο» για την ελληνική ομάδα στην Ιβηρική, μετρά και το πώς παρουσιάστηκε το πράσινο σύνολο.
Με το μαχαίρι στα δόντια οι παίκτες. Με δύναμη σε ριμπάουντ. Με ξεχωριστή αυτοπεποίθηση. Με θαυμαστή ευστοχία. Και με ξεκάθαρους ρόλους σε άμυνα και επίθεση. To μείγμα υπέροχο.
Με την απορία που για πάντα θα μείνει και έχει να κάνει με το αν η παρουσία του Σλούκα θα έδινε ακριβώς τα ίδια σε αυτή τη συγκεκριμένη σειρά. Γιατί η Βαλένθια είναι σούπερ αθλητική ομάδα. Με παίκτες που τρέχουν και …ξεχνούν να σταματήσουν.
Και με την επίθεση να βρίσκει ρυθμό, βάζοντας συχνά πυκνά πάνω από 90 πόντους σε κάθε ματς. Ο Σλούκας τι άμυνα θα έπαιζε; Τώρα, είδαμε πως ο Σορτς έπαιξε 19’, ο Γκραντ πήρε πολύ περισσότερο χρόνο συμμετοχής (27’) σε σχέση με τα τελευταία του παιχνίδια , ενώ ο Ναν σταμάτησε στα 30’ παρουσίας.
Και όσο παραπάνω αγωνίζεται ο αμερικανός γκαρντ, τόσο περισσότερους πόντους βάζει. Όλα ήταν απλούστερα για τον Αταμάν, που θέλησε να έχει παίκτη-πασπαρτού τον Χέιζ-Ντέιβις (36’ λεπτά στο δεύτερο ματς με τη Βαλένθια) και είδε τον Ερνανγκόμεθ να είναι υπέροχος και να βάζει 3 / 4 τρίποντα.
Προσοχή: ουδείς μπορεί να πει πως δεν χρειάζεται ο Σλούκας. Θα ήταν υπερβολή. Ανεδαφική τέτοια προσέγγιση. Κάποιες φορές, όμως, τα χέρια κάποιων λύνονται, η εξίσωση βρίσκει λύση, το πρόβλημα φαντάζει ευκολότερο.
Και ο Παναθηναϊκός το βράδυ της Πέμπτης είχε 16/30 τρίποντα, ποσοστό εντυπωσιακό για ένα ματς που κρίθηκε στις λεπτομέρειες και ήδη θεωρείται από τα κλασικά σε σειρά play offs Ευρωλίγκας.
Η συνέχεια; Ο Αταμάν που είδε την ομάδα του στο πρώτο ματς να νικά με την άμυνα και στο δεύτερο να τα βράζει πέρα έχοντας καταπληκτική επίθεση, πρέπει να δει τι θα κάνει με τους Ντε Λαρέα και Μοντέρο (8/15 τρίποντα την Πέμπτη) αλλά και με τον απρόβλεπτο ώρες ώρες Τέιλορ.
Και τότε θα έρθει η τρίτη νίκη, άρα και η συμμετοχή στο final four της Αθήνας. Εστω και αν έως τώρα οι επιτυχίες του Παναθηναϊκού προκύπτουν εκτός έδρας αλλά ταυτόχρονα απέναντι σε μια ομάδα που έχει μπάτζετ λίγο πάνω από το 1/3 του δικού του (26, 5 εκατ. ευρώ-9,5 εκατ). Αν θέλει κάποιος να λέει τα πάντα.
Και στο ΟΑΚΑ, ναι, παρών θα δηλώσει και ο Κώστας Σλούκας. Γιατί έχει …έρωτα με τις ευρωπαϊκές κούπες και σε τέτοια ραντεβού είναι απαραίτητος όσο κανείς.
