Η Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) δεν αποτελεί πλέον ένα θεωρητικό τεχνολογικό άλμα του μέλλοντος, αλλά μια παρούσα δύναμη αναδιάρθρωσης της οικονομίας. Οι πρώτες σαφείς ενδείξεις δείχνουν ότι οι επιπτώσεις στην απασχόληση θα είναι εκτεταμένες, άνισες και βαθιά μετασχηματιστικές. Τραπεζικός τομέας, νομικές υπηρεσίες, βιομηχανία λογισμικού και εφοδιαστική αλυσίδα βρίσκονται ήδη στην πρώτη γραμμή των αλλαγών.
Σύμφωνα με πρόσφατες διεθνείς μελέτες, έως και το 40% των υφιστάμενων θέσεων εργασίας εμφανίζει υψηλό δυναμικό αυτοματοποίησης, κυρίως λόγω της επαναληπτικής και τυποποιημένης φύσης των καθηκόντων. Ιδιαίτερα ευάλωτες θεωρούνται οι διοικητικές, λογιστικές και υποστηρικτικές θέσεις γραφείου, καθώς και τα καθήκοντα εξυπηρέτησης πελατών που πλέον μπορούν να εκτελούνται από «έξυπνους» ψηφιακούς βοηθούς.
Στον τραπεζικό τομέα, η εικόνα θυμίζει την εποχή της μαζικής εισαγωγής των ΑΤΜ, όταν χιλιάδες εργαζόμενοι στα γκισέ αναγκάστηκαν να επαναπροσδιορίσουν τον ρόλο τους. Σήμερα, τα προηγμένα συστήματα ΤΝ αναλαμβάνουν ανάλυση πιστοληπτικού κινδύνου, ανίχνευση απάτης, διαχείριση κανονιστικής συμμόρφωσης και αυτοματοποίηση back office λειτουργιών. Εκτιμάται ότι οι μεγάλες τράπεζες θα μπορούσαν να μειώσουν το προσωπικό τους έως και κατά 15% μέσα στα επόμενα χρόνια, όχι απαραίτητα μέσω μαζικών απολύσεων, αλλά μέσω μη αντικατάστασης αποχωρήσεων και ανακατανομής ρόλων.
Αντίστοιχα, στον νομικό κόσμο, η ΤΝ επιταχύνει την έρευνα νομολογίας, τη σύνταξη εγγράφων και την ανάλυση συμβάσεων. Ωστόσο, η ουσία της νομικής κρίσης –η ερμηνεία, η στρατηγική σκέψη και η διαχείριση πολύπλοκων υποθέσεων– παραμένει ανθρώπινο πεδίο. Η πρόκληση για τους νομικούς δεν είναι η εξαφάνιση, αλλά η αναβάθμιση του ρόλου τους σε ένα περιβάλλον όπου η πληροφορία γίνεται άμεσα προσβάσιμη και σχεδόν εμπορευματοποιημένη.
Η βιομηχανία λογισμικού βιώνει ίσως τη μεγαλύτερη εσωτερική ανατροπή. Εργαλεία που παράγουν κώδικα από φυσική γλώσσα αλλάζουν ριζικά τη φύση του προγραμματισμού. Οι απλές, επαναλαμβανόμενες εργασίες ανάπτυξης λογισμικού μειώνονται, όμως αυξάνεται η ζήτηση για ειδικούς στη διαχείριση δεδομένων, στην εποπτεία αλγορίθμων, στην κυβερνοασφάλεια και στη βελτιστοποίηση μοντέλων ΤΝ.
Στην εφοδιαστική αλυσίδα, η ρομποτική και τα αυτοματοποιημένα συστήματα διαλογής και αποστολής περιορίζουν την ανάγκη για ανθρώπινη εργασία σε αποθήκες και κέντρα διανομής. Παράλληλα, η ψηφιοποίηση των εργοστασίων μειώνει τις θέσεις σε βασικές χειρωνακτικές εργασίες, δημιουργώντας όμως ανάγκη για τεχνικούς συντήρησης και ειδικούς σε συστήματα αυτοματισμού.
Οι συνολικές εκτιμήσεις αποτυπώνουν ένα σύνθετο ισοζύγιο: περίπου δύο εκατομμύρια θέσεις ενδέχεται να χαθούν σε μεσοπρόθεσμο ορίζοντα, αλλά ταυτόχρονα εκτιμάται ότι μπορούν να δημιουργηθούν 1,6 εκατομμύρια νέες, υψηλότερης εξειδίκευσης θέσεις. Το καθαρό αποτέλεσμα δεν είναι μόνο αριθμητικό· είναι ποιοτικό. Η αγορά εργασίας μεταβαίνει από την εκτέλεση ρουτίνας στη διαχείριση γνώσης και τεχνολογίας.
Αξιοσημείωτο είναι ότι επαγγέλματα που απαιτούν λεπτή κινητική δεξιότητα, ανθρώπινη επαφή και προσαρμοστικότητα –όπως οι τεχνίτες, οι επαγγελματίες υγείας με χειρουργική ακρίβεια ή τα επαγγέλματα προσωπικής φροντίδας– εμφανίζονται λιγότερο ευάλωτα στην πλήρη αυτοματοποίηση.
Παρά τις δυνητικά βαθιές αλλαγές, η κοινωνική ανησυχία παραμένει περιορισμένη. Η ανεργία απασχολεί διαχρονικά την κοινή γνώμη, αλλά η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν έχει ακόμη καταγραφεί ως κορυφαία πηγή ανησυχίας. Ίσως διότι ο μετασχηματισμός εξελίσσεται σταδιακά και όχι με απότομο σοκ.
Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν η ΤΝ θα αλλάξει την εργασία – αυτό θεωρείται δεδομένο. Το πραγματικό διακύβευμα είναι η ταχύτητα προσαρμογής των επιχειρήσεων, των εργαζομένων και των κρατών. Η επένδυση στη δια βίου μάθηση, η αναβάθμιση δεξιοτήτων και η δημιουργία θεσμικών «δικλείδων ασφαλείας» θα καθορίσουν εάν η νέα εποχή θα σηματοδοτήσει διεύρυνση ανισοτήτων ή ένα νέο μοντέλο παραγωγικότητας με κοινωνική συνοχή.
Η Ιστορία δείχνει ότι κάθε τεχνολογική επανάσταση προκαλεί αναστάτωση πριν ισορροπήσει σε νέα κανονικότητα. Η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν αποτελεί εξαίρεση. Το στοίχημα για τις σύγχρονες κοινωνίες είναι να μετατρέψουν την αναπόφευκτη ανατροπή σε ευκαιρία αναγέννησης της εργασίας – όχι σε κρίση απασχόλησης χωρίς δίχτυ προστασίας.
