To τελικό σκορ στο παιχνίδι του Παναθηναϊκού με την Κηφισιά θα μπορούσε να “μεταφραστεί” – σε όλους όσοι δεν είδαν το ματς – σαν καθολική επικράτηση των Πράσινων. Ωστόσο μερικές φορές τα… φαινόμενα ξεγελούν και θολώνουν την πραγματική εικόνα. Ο Ράφα Μπενίτεθ έμοιαζε να ψάχνει απαντήσεις, να δοκιμάζει, να πειραματίζεται σε άλλον έναν αγώνα. Σαν να περπατά πάνω σε μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην ανάγκη του «τώρα» και την απαίτηση του «αύριο».
Το rotation των επτά αλλαγών δεν ήταν απλώς μια τεχνική επιλογή. Ήταν μια δημόσια παραδοχή: ο Παναθηναϊκός ζει με το βλέμμα στραμμένο στο επόμενο βήμα, στον “μαραθώνιο” της επόμενης εβδομάδας, στον ημιτελικό με τον ΠΑΟΚ που θα κρίνει πολλά για το αφήγημα της σεζόν, αλλά και στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό. Κι έτσι, η Κηφισιά έγινε το ενδιάμεσο πέρασμα.
Η λάμψη των νέων
Ο Αντίνο, ο Τετέι, ο νεαρός Κοντούρης, ήταν μικρές πινελιές αισιοδοξίας σε έναν καμβά που ήταν λίγο… μουτζουρωμένος. Η πρώτη ασίστ του Αργεντινού, το πρώτο γκολ του Έλληνα στράικερ, το ντεμπούτο του ταλαντούχου χαφ ήταν στιγμές που κάποιοι προπονητές τις αφήνουν να περάσουν σχεδόν απαρατήρητες, αλλά ο Μπενίτεθ τις «σημείωσε» με τον τρόπο του. Ήταν σαν να ψιθύριζε: «Κοιτάξτε, κάπου εδώ βρίσκεται ο σπόρος για αυτό το καλύτερο αύριο.»
Και όμως, όσο ο σπόρος έδειχνε να φυτρώνει, το έδαφος ήταν προβληματικό. Η ομάδα έμοιαζε ασύνδετη, ο ρυθμός κομμένος, η χημεία άφαντη, το κέντρο νευρικό. Η Κηφισιά άγχωσε το Τριφύλλι και αν δεν ερχόταν η αποβολή του Πετκόφ, η ιστορία ίσως να είχε γραφτεί διαφορετικά.
Πήρε ο Παναθηναϊκός αυτό που χρειαζόταν; Ναι. Είχε καλή εικόνα; Όχι. Αυτή η νίκη δεν είναι προμήνυμα ούτε πτώσης, ούτε απογείωσης, αλλά θα μπορούσε να είναι μια εικόνα από το… μέλλον που μπορεί να αποδειχθεί είτε προφητική, είτε παραπλανητική.
Ο Παναθηναϊκός κέρδισε τρεις βαθμούς. Αλλά βαδίζει στο δρόμο της… φωτιάς. Πρώτα ο ΠΑΟΚ, μετά το ντέρμπι, πίεση, τραυματισμοί και ανάγκη για σταθερότητα…
