Κατ' αρχάς τα στοιχειώδη: o ΕΟΠΥΥ δημιουργήθηκε με τον Ν. 3918/2010. Ηταν προσωπική πολιτική απόφαση δική μου, στο πλαίσιο του προγράμματος του ΠΑΣΟΚ, και όχι μνημονιακή υποχρέωση, όπως αναληθώς διαχέεται.
Θεωρητικά ήταν και στο πρόγραμμα άλλων κομμάτων, όμως ουδείς τόλμησε να αναδεχθεί το πολιτικό κόστος, αν και η δημιουργία ενός και μόνου κλάδου υγείας είχε υποβληθεί στην Ελλάδα το 1929 (!!!) ως πρόταση του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας προς τον Ελευθέριο Βενιζέλο.  
Η εμπειρία μου ως υπουργού Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, πριν αναλάβω το υπουργείο Υγείας, μου είχε δώσει τη δυνατότητα να διαπιστώσω ότι ναι μεν το Ασφαλιστικό ήταν το βασικό πρόβλημα στην κατάρρευση των δημοσιονομικών της χώρας, αλλά μέσα στο ασφαλιστικό σύστημα υπήρχε μια άλλη γενεσιουργός αιτία των προβλημάτων αυτών: οι πολυδιασπασμένοι κλάδοι υγείας. Είκοσι οκτώ αυτοτελείς κλάδοι με διαφορετικό νομοθετικό καθεστώς, με διαφορετικό κανονισμό παροχών υγείας, με άγνωστο ή τουλάχιστον μη ελεγχόμενο από το υπουργείο αριθμό ιατρικού προσωπικού, με αδύναμες υπηρεσίες ελέγχου των δαπανών. Ακόμη, το χειρότερο ήταν η λανθάνουσα συμφωνία όλου του πολιτικού προσωπικού, να αντλούνται οι πόροι του κλάδου υγείας των Ταμείων για να καλύπτονται τα ελλείμματα του κλάδου σύνταξης και να αφήνονται απλήρωτοι επί χρόνια οι πάροχοι υπηρεσιών του κλάδου υγείας, οι οποίοι, έχοντας ένα «ηθικό πλεονέκτημα», χρέωναν υψηλότερες τιμές για να δικαιολογήσουν την καθυστέρηση πληρωμής τους.
Η ενοποίηση όλων των κλάδων υγείας, όλων των ασφαλιστικών ταμείων σε έναν νέο οργανισμό, γιατί αυτό είναι στην ουσία ο ΕΟΠΥΥ, αποσκοπούσε στο να σπάσει όλο αυτόν τον φαύλο κύκλο και να κάνει μια καινούργια αρχή, μειώνοντας την υπερβάλλουσα δαπάνη, χωρίς να μειώσει την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών. Αυτό συνδυάστηκε με την εφαρμογή της ηλεκτρονικής συνταγογράφησης και την αξιοποίηση όλων των ηλεκτρονικών δυνατοτήτων της ΗΔΙΚΑ. Ολο το πολιτικό προσωπικό της χώρας αποδέχεται σήμερα την ηλεκτρονική συνταγογράφηση ως μία από τις μεγαλύτερες μεταρρυθμίσεις που έγιναν στη χώρα. 
 
Οπως ορθώς σήμερα υποστηρίζουν οι ιθύνοντες του υπουργείου Υγείας, ο ΕΟΠΥΥ ως μοναδικός παίκτης και αποκλειστικός αγοραστής μπορεί να κάνει καλύτερα τη δουλειά του, επιτυγχάνοντας καλύτερες τιμές οικονομίας κλίμακας κ.ο.κ. Παρά ταύτα, με τον νέο οργανισμό του υπουργείου καταργούν την αυτοτέλειά του και τις ουσιαστικές του αρμοδιότητες τις αναλαμβάνει ο ίδιος ο υπουργός Υγείας με ένα νεοϊδρυόμενο αυτοτελές «γραφείο». Επιλογή απολύτως συγκεντρωτική (ούτε στον αναπληρωτή υπουργό ούτε στον γενικό γραμματέα επιδεικνύεται εμπιστοσύνη), πελατειακή και λειτουργικά κοντόφθαλμη. Κι ακόμη, η ισχύς των αποφάσεων του νέου σχήματος θα δημιουργεί κατευθείαν δικαστικές εμπλοκές, που θα επιλύει η διοικητική Δικαιοσύνη. Οπισθοδρόμηση ολκής. Αντί της εποπτείας του ΕΟΠΥΥ από το υπουργείο, που ήταν το καθεστώς το οποίο παρέλαβαν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, εγκαθιδρύουν τώρα καθεστώς προσωπικό και ως εκ τούτου αδιαφανές, όπου το κέντρο βάρους ενός οργανισμού κρίσιμου για την υγεία των πολιτών αλλά και για τα δημοσιονομικά της χώρας το αναλαμβάνει ο υπουργός με το αρμόδιο «γραφείο». Ο κάθε πολίτης ας βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.
Ενα, όμως, είναι βέβαιο. Ο υπουργός που επινόησε αυτό το σχήμα ανήκει στο παρελθόν κι όχι στο μέλλον της χώρας. Γεγονός αναμενόμενο, πλην όμως απολύτως συμβατό με την απύθμενη ανικανότητα των κυβερνητικών νομέων της εξουσίας.