Αριστερές ζυμώσεις με φόντο τα μέτρα

Η χθεσινή ημέρα έχει αφήσει τη χαρακιά της: η 5η Μαΐου ήταν η τραγική επέτειος της διαδήλωσης του 2010 που όμως σημαδεύτηκε από το έγκλημα κατά των εργαζομένων της Μαρφίν, στη Σταδίου. Για πολλούς, τομή στους αγώνες και στο κίνημα κατά την περίοδο που η χώρα εισερχόταν επίσημα σε επιτροπεία, έδειξε τα όρια της Αριστεράς, βύθισε στην αμηχανία και ανέκοψε το μαζικό εργατικό ρεύμα.

Λίγο μετά διαμορφώθηκαν οι όροι για να βγουν στο Σύνταγμα οι λεγόμενοι «Αγανακτισμένοι», που όμως γρήγορα οριοθέτησαν τις διεκδικήσεις τους και χωρίστηκαν σε «μπλε» και «κόκκινους», σε κάτω και πάνω Πλατεία. Τα παραπάνω μπαίνουν τώρα στο μικροσκόπιο της Αριστεράς είτε με τη μορφή ζυμώσεων είτε με τη μορφή τακτικών επεξεργασιών, ενόψει των νέων μέτρων που η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα φέρνει στη Βουλή προς ψήφιση.

Θα μπορούσε με αφορμή αυτά να υπάρξει ένα απεργιακό κίνημα που θα συμπίεζε την κυβέρνηση. Η 17η Μαΐου αποτελεί σταθμό για όλες τις δυνάμεις – πέραν του ΣΥΡΙΖΑ – που καραδοκούν και μάχονται για μια πλατφόρμα αγωνιστικών αιτημάτων στον δρόμο. Οι σημερινές ημέρες μοιάζουν με ένα διαρκές εργαστήρι προετοιμασίας για όλους τους πολιτικούς και κοινωνικούς φορείς που έχουν ταξική αναφορά. Η αιχμή των μέτρων – εδώ έχουμε ακόμη και κατάργηση της κυριακάτικης αργίας για ζώνες των τουριστικών περιοχών – διαμορφώνει αυτόματα κλίμα εργατικού Μάη. Με δεδομένο όμως πως οι δυνάμεις που θα δοκιμαστούν, θα κινηθούν πέραν των «συμβιβασμένων πλειοψηφιών» όπως λένε των τριτοβάθμιων οργάνων (ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ).

Το ΚΚΕ. Ας ξεκινήσουμε από το ΚΚΕ που ήδη ρίχνει όλες τις δυνάμεις του για την προετοιμασία των ημερών. Με πολύ θετικό τον απολογισμό της νωπής απεργίας της Πρωτομαγιάς το ΚΚΕ και οι δυνάμεις που ελέγχει στο ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, με μοχλό το ΠΑΜΕ, θα κάνει επίδειξη δύναμης με σφυροκόπημα κατά της κυβέρνησης. Σύμφωνα με πληροφορίες, δεν θα περιοριστεί στην ημέρα της πανελλαδικής απεργίας, αλλά θα προηγηθούν συμβολικές κινήσεις που θα παίρνουν πάνω τους όλο τον συμβολισμό της εργατικής αντεπίθεσης. Μεγάλη σημασία δίνει και στη διήμερη απεργία της ΠΝΟ (16 και 17 Μαΐου), κατά την οποία τα δύο εμβληματικά σωματεία που ελέγχει το ΠΑΜΕ (ΠΕΜΕΝ και Στέφενσων) θα δώσουν τη γραμμή των διεκδικήσεων. «Απαιτείται κάθε μικρό ή μεγάλο αγωνιστικό σκίρτημα που αναπτύσσεται σε χώρους δουλειάς και κλάδους να δένεται με την ανάγκη του γενικότερου απεργιακού αγώνα, με την προοπτική όλοι οι επιμέρους αγώνες να συναντώνται και να κορυφώνονται στην απεργία στις 17 Μάη» σημείωσε χαρακτηριστικά ο Νίκος Μαυροκέφαλος στην εισήγηση της Γραμματείας του ΠΑΜΕ.

Προς την κατεύθυνση αυτή, τα σωματεία που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ θα στηρίξουν την απεργία στον κλάδο του Εμπορίου την Κυριακή 7 Μαΐου, με αιχμή την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας. Το ίδιο το ΚΚΕ εντός Βουλής ενδεχομένως θα ψηφίσει μερικά από τα λεγόμενα αντίμετρα της κυβέρνησης. Εδώ όμως δεν χωρούν παρερμηνείες και πονηροί συνειρμοί. Το ΚΚΕ με ξεκάθαρο τρόπο στέκεται απέναντι στο πακέτο των μέτρων της πρόσφατης τεχνικής συμφωνίας μεταξύ Τσίπρα και δανειστών. Βλέπει όλο το πακέτο ως ενιαία επίθεση στην εργατική τάξη. Επειδή όμως η κυβέρνηση θα φέρει τα αντίμετρα χωριστά στη Βουλή, δεν τίθεται ζήτημα σύμπραξης ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ –  ΑΝΕΛ. Απλώς το ιστορικό κόμμα της Αριστεράς διαπιστώνει πως η κατάσταση της μέσης οικογένειας είναι οριακή και άρα εξετάζει πάντα το ενδεχόμενο να μη στέκεται εμπόδιο σε επιμέρους μέτρα ανακούφισης των λαϊκών τάξεων.

Η ΛΑΕ. Η Λαϊκή Ενότητα, παρότι δεν έχει κοινοβουλευτική παρουσία, επιμένει σε έναν δρόμο ανυποταξίας και ακτιβισμού σε όλα τα επίπεδα με επιθετική ρητορική κατά κυβέρνησης και δανειστών. Για τον κυρίαρχο δημόσιο λόγο ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και ο πολιτικός σχηματισμός έκανε δυναμική επανεμφάνιση την Πρωτομαγιά, φτάνοντας ακόμη και έξω από το Χίλτον όπου γίνονταν οι διαπραγματεύσεις κουαρτέτου – κυβέρνησης. Είναι άλλωστε κοινό μυστικό ότι η ΛΑΕ δεν παραιτήθηκε ποτέ από τη ζύμωση και την έντονη δραστηριοποίηση σε χώρους εργασίας, με αιχμή της στρατηγικής της πια τη μετάβαση της χώρας σε εθνικό νόμισμα και τη διαγραφή του χρέους. Ο Λαφαζάνης ανέβασε τους τόνους την Πέμπτη το βράδυ σε εκδήλωση της ΛΑΕ για τις γαλλικές εκλογές, όπου και αναφερόμενος στο «τέταρτο Μνημόνιο» που συνομολόγησε ο Τσίπρας είπε ότι έχουμε κυβέρνηση «πραξικοπηματιών και παρασυντάγματος».

Παράλληλα, η ΛΑΕ συχνά συμπράττει με τον έτερο πολιτικό σχηματισμό που έχει δημιουργηθεί μετά το τρίτο Μνημόνιο, την Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου, όπως προσφάτως στο συλλαλητήριο στη Μεγαλόπολη κατά της ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ ή και σε δεκάδες πλειστηριασμούς σε όλη την χώρα, τους οποίους οι εν λόγω σχηματισμοί και άλλες δυνάμεις της Αριστεράς μάχονται να ανακόψουν. Πιο πυκνή είναι η συνύπαρξη της ΛΑΕ με τον έτερο Καππαδόκη της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Παρά τις μέχρι τώρα αποτυχημένες προσπάθειες να τα βρουν σε πιο κεντρικό πολιτικό επίπεδο, μάχονται από κοινού σε επιμέρους θέματα, όπως προσφάτως επίσης στο άνοιγμα των διοδίων Ελευσίνας. Η Αριστερά σε ζύμωση αναζητά τον νέο οδικό χάρτη της για τις επόμενες ημέρες.