ΜΠΑΡΤΣΑ

Παίρνοντας τη σκυτάλη από τους πολιτικούς αρχηγούς, θα σημειώσουμε με ποδοσφαιρικούς όρους: δυστυχώς η ελληνική κυβέρνηση δεν είναι Μπαρτσελόνα. Και βέβαια δεν μπορεί να περιμένει κάθε φορά – σε κάθε αξιολόγηση – να σκοράρει στο 90′ ή στο 96′. Κατ’ αρχάς διότι, σε αντιστοιχία με το ποδόσφαιρο, ο χρόνος μετράει πάντα εναντίον του ηττημένου.

Στην περίπτωση για παράδειγμα των διαπραγματεύσεων, η πείρα έχει δείξει πως τα μέτρα που δεν δέχεσαι να πάρεις τώρα, θα αναγκαστείς να τα ψηφίσεις πιο μετά και πιο επώδυνα. Για να επιστρέψουμε στα του ποδοσφαίρου, δεν μπορεί η ελληνική κυβέρνηση να πετάει συνεχώς την μπάλα στην εξέδρα ενώ επί της ουσίας καίγεται για γκολ. Είναι επίσης βέβαιο πως μπορεί στο ποδόσφαιρο ο αιφνιδιασμός η ή ανατροπή να είναι μέσα στο παιχνίδι, στην πολιτική όμως τα πολιτικά γεγονότα και αποτελέσματα δρομολογούνται, προδιαγράφονται και εν πολλοίς καθορίζονται από τη στρατηγική που έχεις.

Ποια είναι σήμερα η στρατηγική της κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ; Οι συνεχείς αναβολές της ολοκλήρωσης της δεύτερης αξιολόγησης οδήγησαν ήδη στα χτεσινά: τα μέτωπα παραμένουν ανοιχτά παρότι πολλά επώδυνα μέτρα (π.χ. αφορολόγητο ή εργασιακά) έχουν μπει στο τραπέζι. Η ψευδαίσθηση πως παραπέμποντας κάτι στις καλένδες θα το αποφύγεις είναι εντελώς οδυνηρή.

Η ομάδα που κυβερνά, πέραν των άλλων, φαίνεται να χάνει απ’ τα αποδυτήρια. Μια αξιολόγηση που έπρεπε να έχει ολοκληρωθεί από τον Φεβρουάριο του 2016 σέρνεται – με τον πιο καταστροφικό για την αγορά και την κοινωνία τρόπο. Και προφανώς η εξέδρα των οπαδών της ελληνικής ομάδας έχει ήδη αδειάσει.