Πριν πάει ο Τσίπρας να συναντήσει τον Ολάντ και τη Μέρκελ (για τον Σουλτς δεν συζητώ γιατί είναι χαμένος χρόνος…) να θυμίσουμε μερικά απλά πράγματα.
Πρώτον, αυτό το καλαμπούρι περί «πολιτικής διαπραγμάτευσης» που η κυβέρνηση ανασύρει όταν στριμώχνεται δεν υπάρχει.
Κάθε διαπραγμάτευση είναι και πολιτική και τεχνική διότι, όπως συνηθίζει να λέει η ίδια η Μέρκελ, «πρέπει να βγαίνουν και οι αριθμοί».
Απορώ πώς δεν το έχουν εμπεδώσει ακόμη, παρόλο που το έχουν πληρώσει πανάκριβα.
Δεύτερον, στη σημερινή κατάσταση της Ευρώπης κανένα κέντρο δεν μπορεί να επιβάλει τις επιθυμίες του διότι απλούστατα δεν υπάρχει κέντρο.
Η Μέρκελ έχει κάλπες και πρέπει να απευθυνθεί κυρίως στο εσωτερικό ακροατήριο. Ο Ολάντ απέτυχε παταγωδώς και τα μαζεύει. Η Κομισιόν έχει χάσει δυστυχώς κάθε κύρος. Κι ο Ντράγκι πασχίζει σχεδόν μόνος να κρατήσει το καράβι.
Οι υπόλοιποι τρεις σκασίλες έχουν για την Αχτσιόγλου.
Οταν λοιπόν πήρε η μπάλα κοτζάμ Ρέντσι χωρίς να κουνηθεί φύλλο, λέτε να σκιαχτούν αν ο Τσίπρας απειλήσει με εκλογές χαμένες από τα αποδυτήρια;
Τρίτον, ακόμη κι δεχτούμε ότι οι Ευρωπαίοι δεν θέλουν τώρα φασαρίες στην Ελλάδα, δεν είναι καθόλου σαφές τι μπορούν να κάνουν για να μην έχουν φασαρίες.
Ο Τσίπρας προστρέχει στη Μέρκελ επειδή είναι μια αδύναμη κυβέρνηση που δεν μπορεί να περάσει ό,τι της ζητούν και κινδυνεύει να πέσει.
Αλλά δεν είναι αδύναμη λόγω Μέρκελ. Είναι αδύναμη επειδή έχει καταρρεύσει πολιτικά και χάνει με δεκαπέντε μονάδες στις δημοσκοπήσεις.
Οσες εκπτώσεις λοιπόν κι αν του κάνει η Μέρκελ (αν του κάνει…) και δεν πέσει τώρα, οι δεκαπέντε μονάδες θα γίνουν απλώς είκοσι – ακριβώς όπως λέγαμε τον Ιούνιο ότι οι δέκα θα γίνουν δεκαπέντε…
Με άλλα λόγια, το πρόβλημα της κυβέρνησης είναι ο εαυτός της, κανείς άλλος. Κι οι εαυτοί μας είναι συνήθως αδιόρθωτοι.
Ακόμη και στην απατεωνιά. Ενα κόμμα που επί τέσσερα χρόνια διέλυσε την Ελλάδα με τα «ή αυτοί ή εμείς» και «τους τελειώνουμε» και τις πλατείες και τα Μνημόνια που θα σκίσει και τα δημοψηφίσματα και τις δυο εκλογές του 2015, τώρα θυμήθηκε πως το αίτημα της αντιπολίτευσης για εκλογές δεν εξυπηρετεί την πολιτική σταθερότητα και το εθνικό συμφέρον.
«Οι παλιές πουτάνες έγιναν καλόγριες» λέει ο λαός.
Και μέσα στην αυταρέσκεια και θαλπωρή της εξουσίας τους δεν καταλαβαίνουν πως «πολιτική διαπραγμάτευση» (όπως περίπου την έχουν στον μυαλό τους…) μπορεί να κάνει μόνο μια νέα κυβέρνηση.
Ετσι τρέχουν στη Μέρκελ.