[Στερεότυπα] Ενας ηγέτης για μετά τον ΣΥΡΙΖΑ

Στην κοινοβουλευτική αντιπαράθεσή του με τον Αλέξη Τσίπρα, προχθές, ο Κυριάκος Μητσοτάκης κάποια στιγμή έκανε μια αναφορά που επικρίθηκε: θέλοντας να αποσυνδέσει την ιστορία της οικογένειάς του από την αρνητική φόρτιση της Αποστασίας, επανέλαβε μια δήλωση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη προς τα ξένα ΜΜΕ τον Δεκαπενταύγουστο του 1968, όταν διέφυγε από την επιτήρηση της χούντας και δραπέτευσε στο Παρίσι: ο Κυριάκος, γεννημένος το 1968, επανέλαβε τα λόγια του πατέρα του ότι τότε ίσως ήταν ο νεότερος πολιτικός κρατούμενος στον κόσμο. Πιθανόν, έτσι επιτρέπει στις σατιρικές εκπομπές να τον γελοιογραφήσουν και στους κεντροαριστερούς να τον επικρίνουν. Καλώς ή κακώς, όμως, οι επικοινωνιακές ευκολίες έχουν τελειώσει. Το κατάλαβαν ακόμα και εκείνοι που έδωσαν πίστη στα επικοινωνιακά ψέματα αυτών που σήμερα κυβερνούν, βλέποντας το βαλάντιό τους να αδυνατίζει από τους επιπλέον φόρους αλλά και από τη συνέχιση της ύφεσης και τη γενίκευση της απαισιοδοξίας.

Η ουσία λοιπόν είναι ότι προχθές ο Κυριάκος Μητσοτάκης απέδειξε πως μπορεί να ηγηθεί μιας καινούργιας πολιτικής περιόδου, που ήδη αρχίζει να προδιαγράφεται όσο ο ΣΥΡΙΖΑ βυθίζεται όλο και πιο βαθιά στην υλοποίηση του τρίτου Μνημονίου, για το οποίο έχει ακέραιη και την ευθύνη της υπογραφής του και την ευθύνη της εξειδίκευσης και της υλοποίησής του.

Θα μπορούσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης να είναι ένας Τσίπρας από την ανάποδη; Να κατηγορεί τους αντιπάλους του ότι λ.χ. είναι ψεύτες ή ότι είναι οι πρόθυμοι εκτελεστές της βούλησης των δανειστών με αντάλλαγμα την άσκηση της εξουσίας; Εύκολα. Αλλά η εποχή της αυταπάτης έχει παρέλθει. Οι έλληνες ψηφοφόροι, μια κρίσιμη αριθμητικά ομάδα τους έστω, έχουν αισθανθεί ότι υπήρξαν τα κορόιδα της αντιμνημονιακής ρητορικής δημαγωγών. Και έχουν πειστεί ότι δεν υπάρχει πιο κατάλληλος καιρός για ρεαλισμό.

Η στρατηγική επιλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη να μη λειτουργεί εμπρηστικά αλλά, όταν δεν επιτίθεται πολιτικά κατά της κυβέρνησης, να αναλύει τα πραγματικά δεδομένα, σήμερα, του προσδίδει επικοινωνιακό πλεονέκτημα. Επιπλέον, οι προσεκτικοί ακροατές του κατανόησαν εύκολα τα ιστορικά επιχειρήματα που χρησιμοποίησε προκειμένου να δείξει ότι δεν αρκεί να λες πως είσαι προοδευτικός, αλλά ότι πρέπει και να το αποδεικνύεις. Κατανόησαν επίσης ότι είναι μείζον στοίχημα για τη χώρα η μετα-ΣΥΡΙΖΑ περίοδος να συνοδευτεί από εξομάλυνση της πολιτικής ζωής και από την ανάγκη ενός εκλογικού συστήματος που θα εξασφαλίσει τη σταθερότητα. Και είναι πάντα απαραίτητη η αναφορά σε αναπτυξιακά κίνητρα υπέρ της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και, επίσης, καθώς πολλές νησίδες ανομίας υπονομεύουν την ασφάλεια των πολιτών, η αναφορά σε μια κοινωνία όπου το κράτος θα επιβάλλει την τάξη.

Το επικοινωνιακό στοίχημα του Κυριάκου Μητσοτάκη να αποδείξει ότι είναι ο ήπιος ευρωπαίος ηγέτης, με σχέδιο και θέληση να οδηγήσει τη χώρα σε μια νέα πορεία, κερδήθηκε προχθές στη Βουλή. Αντίθετα η Κεντροαριστερά, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι, οι ηγεσίες των οποίων προχθές ήταν πολύ εύστοχα κριτικές απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα, αδυνατούν να βρουν τα επιχειρήματα που θα οδηγήσουν τους ψηφοφόρους του μεταμνημονιακού μεταρρυθμισμού στα δικά τους κόμματα. Είναι προφανές, πάντως, ότι η θέση τους δεν ενισχύεται αν απαξιώνουν, γενικώς και αορίστως, τη ΝΔ, με τον ίδιο τρόπο που επικρίνουν το κυβερνητικό δίδυμο ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, αλλά με την επινόηση από τη μεριά τους διακριτής ταυτότητας με θέσεις και προοπτική.

Ο Δημοσθένης Κούρτοβικ κάνει χρήση της αδείας του