[Κραυγές και ψίθυροι] Στα κάγκελα

Από την περασμένη Πέμπτη το βράδυ μέχρι το Σάββατο το πρωί. Εκεί όπου πύκνωσε ο χρόνος. Οπου τα γεγονότα στόμωσαν τις τριάντα έξι αυτές ώρες. Και παρακολουθήσαμε την Ιστορία σε ζωντανή μετάδοση. Με το ένα χέρι στο κοντρόλ και το άλλο στο πληκτρολόγιο. Για να εκφράσουμε μέσα από τα social media σκέψεις, ελπίδες, εκτιμήσεις, αναλύσεις, θλίψη, φόβο, αποτροπιασμό, πένθος. Αλλά και να ξεδιπλώσουμε τις εθνικές μας παθογένειες. Και, κυρίως, την αντίφαση που, επειδή είναι μπροστά στα μάτια μας, δεν μπορούμε να τη διακρίνουμε. Ενας λαός στα κάγκελα που προσπαθεί να υπερασπιστεί την ελευθερία με απαγορεύσεις. Να επιβάλει τη σιωπή με φωνές.

Δύο τάσεις ξεχώρισα από αυτόν τον διαδικτυακό εσμό. Η μία είναι ο γεροντοκορίστικος αυταρχισμός που ήθελε να επιβάλει κώδικα δεοντολογίας στην ιντερνετική διαχείριση της θλίψης για το μακελειό στη Νίκαια. «Μην αναρτάτε je suis, ούτε γαλλικές σημαίες, δεν προσφέρετε κάτι». «Μη γράφετε γαλλικά και μη μιλάτε πολύ, είναι υποκριτικό». Μην κάνετε το ένα, μην ασχολείστε με το άλλο. Μη, μη, μη… Δεν μας φτάνει δηλαδή ο ΕΝΦΙΑ και τα τέσσερα κανάλια του Παππά, έχουμε και τη σοσιαλμιντιακή χωροφυλακή των συναισθημάτων.

Το άλλο είναι αυτά τα Εγχειρίδια του Καλού Πραξικοπηματία που – τι να πω; – φαίνεται ότι κρύβαμε στη βιβλιοθήκη πίσω από τη Δομή και τα βγάλαμε με αφορμή τα της Τουρκίας. Step by step πώς να κάνετε το τέλειο πραξικόπημα. Πρώτα συλλαμβάνεις αυτόν, μετά καταλαμβάνεις εκείνο. Δεν ξέρω κιόλας μήπως με τόσους πραξικοπηματίες Harry Potter πρέπει να αρχίσω να ανησυχώ.