[Ενστάσεις] Χρειάζεται, άρα υπάρχει

Ο Βασίλης Λεβέντης, για πολλά χρόνια τη δεκαετία του 1990, φώναζε δυνατά τα μεσάνυχτα στο ιδιοκτησίας του Κανάλι 67. Είχε μεγάλους στόχους – διότι εκτός από καναλάρχης και μοναδικός εκπομπάρχης ήταν και κομματάρχης, διέθετε την Ενωση Κεντρώων και ήθελε πολιτικό ρόλο. Εχοντας περάσει και από το ΠΑΣΟΚ και από τη ΝΔ (της οποίας υπήρξε υποψήφιος βουλευτής, το 1989), ως τηλεοπτικός αντιστάρ, συνήθως συνθηματολογούσε, απαντούσε σε τηλεφωνήματα-φάρσες και, ενίοτε, έβριζε «πουλημένα» τα κόμματα του παραδοσιακού δικομματισμού (και την Αριστερά). Η προσπάθεια της κυβέρνησης Μητσοτάκη να κατεβάσει την κεραία του σταθμού του από τον Υμηττό εμπλούτισε την ελληνική γλώσσα με τέλειες κατάρες, αρθρωμένες στη γλώσσα της αγανάκτησης – πολλά χρόνια πριν η αγανάκτηση γίνει μέινστριμ. Υποτίθεται ότι εκεί, στο περιθώριο του χαβαλέ, τελείωνε και η δημόσια εισφορά του Βασίλη Λεβέντη στην πολιτική ζωή του τόπου.

Στο σημείο αυτό, ας μου επιτραπεί μια προσωπική ανάμνηση. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, στο αριστερό κατά βάσιν περιοδικό «Αντί» στο οποίο εργαζόμουν, είχαμε διαγνώσει τη διάχυση του πολιτικού ιδιώματος Λεβέντη σε όλα τα κόμματα – η γενικολογία, η ιδιοτελής απαξίωση, η καταγγελία χωρίς στοιχεία, η εξουσιαστική ιδεολογία τέτοιων αναφορών διεκδικούσε νομιμότητα. Σε μια τέτοια καμπή, θυμάμαι, με δική μου επιμονή, πήραμε την τολμηρή απόφαση να κάνουμε εξώφυλλο τον Βασίλη Λεβέντη, παρουσιάζοντάς τον ως τη συνισταμένη της παρακμιακής πολιτικολογίας του συρμού. Επικριθήκαμε ιδιαίτερα από την ανανεωτική Αριστερά, που ήταν η πιο κοντινή ιδεολογικά τάση στους περισσότερους εργαζομένους στο περιοδικό. Ποιος ασχολείται με ανύπαρκτους, αναρωτήθηκαν. Είχαν δίκιο, έφαγα ήττα.

Και συνεχίζω να τρώω ήττα, τόσα χρόνια μετά, βλέποντας τον Βασίλη Λεβέντη ως τον αξιοπιστότερο συνομιλητή του ΣΥΡΙΖΑ (μετά τους ΑΝΕΛ, εννοείται) στο θέμα της απλής αναλογικής. Τον είδα και πρωτοσέλιδο (πάνω από τον πολιτικό γυρολόγο Οδυσσέα Βουδούρη!) στην κομματική εφημερίδα να δίνει συνέντευξη. Χρειάζεται στους αριστερούς, στους μεταμοντέρνους, στους ριζοσπάστες, στους ακτιβιστές, στους πολιτικά ορθούς. Χρειάζεται για την εξουσία – άρα υπάρχει.